Acute problemen in sportcentrum

Een vergrote fitnessruimte en twaalf nieuwe kleedkamers. Begin vorig jaar werden ze opgeleverd als eerste fase van een serie verbouwingen. Daarna viel alles stil, nadat de gemeente Delft liet weten dat het gebouw waarschijnlijk een monumentenstatus krijgt. Hiervoor gelden strenge verbouwingseisen.
Dat heeft geleid tot een aantal acute problemen, stelt Raymond Browne, hoofd van het sport- en cultuurcentrum. De vergrote fitnessruimte heeft een gang opgeslokt, waardoor sporters nu door het sportcafé van de ene naar de andere kant van het sportcentrum moeten.

Ook zijn de nieuwe kleedkamers alleen vanaf buiten bereikbaar en is er te weinig opslagruimte. Om deze knelpunten op te lossen zou de achterkant van het sportcentrum gesloopt worden, maar dat mag nu niet.
Het college van bestuur heeft onlangs 25 duizend euro uitgetrokken om te onderzoeken hoe de ergste problemen kunnen worden opgelost. Volgens Ronald Kuil van TU-vastgoed moeten aanpassingen zodanig gebeuren ‘dat ze in de lange termijn passen’, rekening houdend met de monumentenstatus.
In de tussentijd heeft de gemeente de aanwijzingsprocedure ‘on hold gezet’, aldus gemeentewoordvoerder Jan Langstraat, ‘om in gesprek te gaan over de ontwikkeling van het sportcentrum’.

Beide partijen zijn het erover eens dat de situatie niet ideaal is en dat het in de toekomst anders moet. Daarom willen ze een convenant sluiten. “Essentie is dat vooraf wordt bepaald wat wel of niet kan worden veranderd aan een monument”, zegt Langstraat.

Het sportcentrum is volgens de gemeente een waardevol gebouw uit de wederopbouwperiode. Dat geldt ook voor de zes TU-gebouwen die al in 2009 gemeentemonument zijn geworden: de aula, de labs Stevin I, II en III, de warmtekrachtcentrale en de faculteit Elektrotechniek, Wiskunde en Informatica.

Over dat laatste gebouw zegt de gemeente bijvoorbeeld dat een ‘gaaf en zuiver voorbeeld van het functionalisme’ is, met een ‘hoge esthetische kwaliteit van compositie, detaillering en materiaalgebruik’. Het ontwerp van Geert Drexhage wordt een ‘landmark in het naoorlogse TU-middengebied’ genoemd en ‘medebepalend voor het hele stadssilhouet’.
Op de campus staat ook een rijksmonument: de faculteit Werktuigbouwkunde, Maritieme Techniek & Technische Materiaalwetenschappen (3mE).

Name: Benjamin Mimoun (25)
Nationality: French
Supervisor: Professor Ronald Dekker (Faculty of Electrical Engineering, Mathematics and Computer Sciences)
Subject: Making flexible electronic sensors for cardiology examinations
Thesis defense: In about two and a half year

“I’m working together with PhD students in Eindhoven, and with dr. Vincent Henneken, a postdoc at 3mE, on a flow and pressure sensor to be included in a guide wire. That is a very thin wire, three hundred micrometres or about two hairs thin, used for the examination of coronary arteries.  The strategy is to use a flow sensor that is based on flexible polyimide substrates and bend it around the wire. We had the Circonflex technology, which allows bending electronics down to 1.5 millimetre diameters. So I had to take it down even further.

The first year I focussed on how to do that. I found out that I could add a layer on top of the sensor, to pre-stress it. But since the sensor was on the inside of the top layer, it experienced compressive rather than tensile stress. Materials generally cope better with compressive stress. Because of the stress, the sensor is already bent, so you just need to bend it a little more to make it fit around the guide wire. In addition I’ve found out that by ordering the various segments of the sensor perpendicular to the direction of the stress, you can avoid the cracking of the silicon nitride structures. By both applying a compressive pre-stress and arranging the components along the wire, I’ve shown it is possible to wrap the sensor onto the wire.

What we’re working on, both here at Dimes and at the Philips Research Laboratories in Eindhoven, is the combination of a tiny chip to be put inside the guide wire and the sensors for flow and pressure on the outside. The chip needs to convert these measurements into digital data and multiplex the signals to go through the only two or three electrical wires running through the guide wire.

A difficult point is the handling. You can think about all sorts of solutions, but when you first actually encounter the probe, you can hardly see the device with your own eyes. You don’t think you’ll be able to handle it. You really have to think about a tool for handling and mounting it.
I guess it’s no coincidence that I’m working in this field, as it sort of runs in the family. My father was a physicist by training before he became a cardiologist. My sister is a cardiologist too and I love developing new technologies for medical applications.”