‘Voetbal blijft het leukste spelletje’

Ben je al bekomen van de schrik?

“Toen ik bijkwam wist ik niet eens wat er gebeurd was. Ik hoorde pas in de ambulance dat ik bewust in mijn gezicht was getrapt. Wanneer je zoiets niet weet is er eigenlijk weinig schrik. Als mij was gezegd dat het een botsing was, had ik het ook geloofd.”

Wat gebeurde er precies?

“Ik maakte een te late sliding op een tegenstander en dus een overtreding. Ik raakte hem volgens mij niet erg hard, maar bij een andere speler sloegen de stoppen blijkbaar door. Hij rende op mij af en schopte mij vol in mijn gezicht terwijl ik op de grond lag.”

Wat hield je daaraan over?

“Mijn kaakkop is gebroken. Daardoor ontstond een wond in mijn oor. Door het vastzittende bloed kan ik niet goed horen. Mijn oor springt af en toe open, dus dat lijkt de goede kant op te gaan. Een snee in mijn kin is gehecht en mijn wang is behoorlijk opgezwollen. Er zijn vier met ijzerdraad aan elkaar verbonden schroeven in mijn kaak geplaatst, zodat mijn tanden op elkaar blijven en ik mijn kaak niet kan bewegen.”

Wat kun je niet en wat wel?

“Het praten met de tanden op elkaar en het eten, vloeibaar voedsel door een rietje, went al aardig. Zolang ik pijnstillers slik kan ik geen bier drinken en door de mindere voeding ben ik sneller vermoeid. Over een week of twee gaan de schroeven eruit. Dan krijg ik elastieken tussen mijn kaken, zodat ik mijn mond weer een beetje open en dicht kan doen.”

Je hebt aangifte gedaan, wat vind je dat er moet gebeuren?

“Ik vind het vooral belangrijk dat de dader zich niet meer op de voetbalvelden bevindt en goed beseft wat hij gedaan heeft. Ik hoop dat hijzelf en zijn familie zo verstandig zijn om iets aan zijn agressie te doen. De straf laat ik over aan de rechter.”

Krijg je veel steunbetuigingen en hulp?

“Jazeker, dat waardeer ik heel erg. Vooral de voorzitter en een specifieke huisgenoot hebben mij enorm geholpen. Ik woon met vijftien andere studenten, die wel wat voor je willen doen. Daarnaast helpt mijn vriendin me geregeld. Maar echte verzorging is niet nodig, dat is meer een luxe.”

Heeft de dader iets van zich laten horen?

“Nee, daar zit ik ook niet op te wachten. Ik hoorde dat hij veel spijt heeft, maar dat lijkt me niet meer dan normaal. Dat enkele van zijn teamgenoten langskomen om te kijken hoe het met me gaat stel ik wel op prijs.”

Is de lust in het voetballen je vergaan of zie je jezelf alweer in het veld staan?

“Voetbal blijft het leukste spelletje dat er bestaat. Als ik genoeg hersteld ben zal ik er zeker weer staan.”

Ben je al bekomen van de schrik?

“Toen ik bijkwam wist ik niet eens wat er gebeurd was. Ik hoorde pas in de ambulance dat ik bewust in mijn gezicht was getrapt. Wanneer je zoiets niet weet is er eigenlijk weinig schrik. Als mij was gezegd dat het een botsing was, had ik het ook geloofd.”

Wat gebeurde er precies?

“Ik maakte een te late sliding op een tegenstander en dus een overtreding. Ik raakte hem volgens mij niet erg hard, maar bij een andere speler sloegen de stoppen blijkbaar door. Hij rende op mij af en schopte mij vol in mijn gezicht terwijl ik op de grond lag.”

Wat hield je daaraan over?

“Mijn kaakkop is gebroken. Daardoor ontstond een wond in mijn oor. Door het vastzittende bloed kan ik niet goed horen. Mijn oor springt af en toe open, dus dat lijkt de goede kant op te gaan. Een snee in mijn kin is gehecht en mijn wang is behoorlijk opgezwollen. Er zijn vier met ijzerdraad aan elkaar verbonden schroeven in mijn kaak geplaatst, zodat mijn tanden op elkaar blijven en ik mijn kaak niet kan bewegen.”

Wat kun je niet en wat wel?

“Het praten met de tanden op elkaar en het eten, vloeibaar voedsel door een rietje, went al aardig. Zolang ik pijnstillers slik kan ik geen bier drinken en door de mindere voeding ben ik sneller vermoeid. Over een week of twee gaan de schroeven eruit. Dan krijg ik elastieken tussen mijn kaken, zodat ik mijn mond weer een beetje open en dicht kan doen.”

Je hebt aangifte gedaan, wat vind je dat er moet gebeuren?

“Ik vind het vooral belangrijk dat de dader zich niet meer op de voetbalvelden bevindt en goed beseft wat hij gedaan heeft. Ik hoop dat hijzelf en zijn familie zo verstandig zijn om iets aan zijn agressie te doen. De straf laat ik over aan de rechter.”

Krijg je veel steunbetuigingen en hulp?

“Jazeker, dat waardeer ik heel erg. Vooral de voorzitter en een specifieke huisgenoot hebben mij enorm geholpen. Ik woon met vijftien andere studenten, die wel wat voor je willen doen. Daarnaast helpt mijn vriendin me geregeld. Maar echte verzorging is niet nodig, dat is meer een luxe.”

Heeft de dader iets van zich laten horen?

“Nee, daar zit ik ook niet op te wachten. Ik hoorde dat hij veel spijt heeft, maar dat lijkt me niet meer dan normaal. Dat enkele van zijn teamgenoten langskomen om te kijken hoe het met me gaat stel ik wel op prijs.”

Is de lust in het voetballen je vergaan of zie je jezelf alweer in het veld staan?

“Voetbal blijft het leukste spelletje dat er bestaat. Als ik genoeg hersteld ben zal ik er zeker weer staan.”