Studentenprojecten willen onder één dak

Ieder studententeam met een spannend plan bewandelt dezelfde weg bij het opstarten van een project: subsidie aanvragen, sponsors en ruimte zoeken. “En iedereen loopt dus tegen dezelfde problemen aan; je wordt van hot naar her gestuurd en er is geen enkel overzicht”, vindt Jan Willem Krijger van studentenonderzeeër Wasub.

Jorrit Lousberg van zonnecelracewagen Nuna is het volledig met hem eens. “Van de twee eerdere Nuna-teams hebben we veel geleerd, maar het blijft lastig door de bureaucratie. Door meer samen te werken hopen we structureel een brug te slaan tussen de TU en de studenten.”

De studenten willen het komende jaar een overkoepelende organisatie voor alle verschillende studentenprojecten opzetten. De communicatie tussen de studenteninitiatieven en de TU moet hierdoor soepeler verlopen. Ook de sponsoring zou daardoor beter geregeld zijn. “Nu krijgen sponsors een massa aanvragen van alle studenteninitiatieven van de TU Delft,” zegt Krijger. “Alle projecten onder één noemer sponsoren is prestigieuzer dan geld geven aan driehonderd kleine projectjes”, denkt Lousberg. “Het is bovendien een goede promotie van de TU.”

Het plan staat nog in de kinderschoenen. Krijger wil eerst inventariseren hoeveel verschillende projecten er zijn. Daarna moet het businessplan voor de overkoepelende organisatie nog worden goed gekeurd door het college van bestuur. “We denken erover om twee mensen hiermee bezig te laten zijn als afstudeeropdracht. Hopelijk groeit het tot iets uit als Yes!Delft of de VSSD: een bestuur met twee of drie studenten en een paar TU-medewerkers om alle projecten te coördineren.” Krijger hoopt ‘binnen een jaar’ te kunnen starten.

“Dat duurt veel te lang”, vindt prof.ir. Adriaan Beukers van Luchtvaart- en Ruimtevaarttechniek, die veel studenteninitiatieven begeleidt. “Iedereen vindt opnieuw het wiel uit, en dat moet zo snel mogelijk veranderen.” Hij ziet het liefst zo spoedig mogelijk een wervelende werkplaats waar de studenten de strijd met elkaar aangaan én elkaar helpen. “Dit soort initiatieven is heel belangrijk voor de TU. Er gebeuren daar radicale, revolutionaire dingen, die nu vrijwel onzichtbaar zijn. De TU kan zich juist hiermee profileren. Het laat perfect zien wat jonge mensen hier allemaal kunnen. Ik denk dat het een onvergetelijke indruk maakt op scholieren. Ze zouden ons gezicht naar buiten toe kunnen zijn. Dat is een veel interessanter gezicht dan weer een hoogleraar in een quiz. Of een soap als ‘Delft Blauw’. Daar heb ik nog nooit naar gekeken.”

Maar wie moet in de bres springen voor de studenteninitiatieven, als Beukers een jaar al te lang vindt duren? “Ik snap wel dat de studenten te weinig tijd hebben om dit snel te regelen. Toch moeten ze in korte tijd snel zichtbaar worden. Bestaande instanties moeten hier op inspringen. Dit kun je niet laten liggen. Al dit enthousiasme krijgt de TU bijna voor niets.” (MZ)

Ieder studententeam met een spannend plan bewandelt dezelfde weg bij het opstarten van een project: subsidie aanvragen, sponsors en ruimte zoeken. “En iedereen loopt dus tegen dezelfde problemen aan; je wordt van hot naar her gestuurd en er is geen enkel overzicht”, vindt Jan Willem Krijger van studentenonderzeeër Wasub.

Jorrit Lousberg van zonnecelracewagen Nuna is het volledig met hem eens. “Van de twee eerdere Nuna-teams hebben we veel geleerd, maar het blijft lastig door de bureaucratie. Door meer samen te werken hopen we structureel een brug te slaan tussen de TU en de studenten.”

De studenten willen het komende jaar een overkoepelende organisatie voor alle verschillende studentenprojecten opzetten. De communicatie tussen de studenteninitiatieven en de TU moet hierdoor soepeler verlopen. Ook de sponsoring zou daardoor beter geregeld zijn. “Nu krijgen sponsors een massa aanvragen van alle studenteninitiatieven van de TU Delft,” zegt Krijger. “Alle projecten onder één noemer sponsoren is prestigieuzer dan geld geven aan driehonderd kleine projectjes”, denkt Lousberg. “Het is bovendien een goede promotie van de TU.”

Het plan staat nog in de kinderschoenen. Krijger wil eerst inventariseren hoeveel verschillende projecten er zijn. Daarna moet het businessplan voor de overkoepelende organisatie nog worden goed gekeurd door het college van bestuur. “We denken erover om twee mensen hiermee bezig te laten zijn als afstudeeropdracht. Hopelijk groeit het tot iets uit als Yes!Delft of de VSSD: een bestuur met twee of drie studenten en een paar TU-medewerkers om alle projecten te coördineren.” Krijger hoopt ‘binnen een jaar’ te kunnen starten.

“Dat duurt veel te lang”, vindt prof.ir. Adriaan Beukers van Luchtvaart- en Ruimtevaarttechniek, die veel studenteninitiatieven begeleidt. “Iedereen vindt opnieuw het wiel uit, en dat moet zo snel mogelijk veranderen.” Hij ziet het liefst zo spoedig mogelijk een wervelende werkplaats waar de studenten de strijd met elkaar aangaan én elkaar helpen. “Dit soort initiatieven is heel belangrijk voor de TU. Er gebeuren daar radicale, revolutionaire dingen, die nu vrijwel onzichtbaar zijn. De TU kan zich juist hiermee profileren. Het laat perfect zien wat jonge mensen hier allemaal kunnen. Ik denk dat het een onvergetelijke indruk maakt op scholieren. Ze zouden ons gezicht naar buiten toe kunnen zijn. Dat is een veel interessanter gezicht dan weer een hoogleraar in een quiz. Of een soap als ‘Delft Blauw’. Daar heb ik nog nooit naar gekeken.”

Maar wie moet in de bres springen voor de studenteninitiatieven, als Beukers een jaar al te lang vindt duren? “Ik snap wel dat de studenten te weinig tijd hebben om dit snel te regelen. Toch moeten ze in korte tijd snel zichtbaar worden. Bestaande instanties moeten hier op inspringen. Dit kun je niet laten liggen. Al dit enthousiasme krijgt de TU bijna voor niets.” (MZ)