De weduwe van de in 1976 overleden architect ir. Wouter Jorinus Mikmak heeft een fonds in het leven geroepen voor een lezingenreeks aan de TU Delft, als eerbetoon aan haar man. Hij studeerde in 1915 af aan de toenmalige Technische Hogeschool Delft.
Share
De 89-jarige Cornelia Mikmak-Beekman werd op dit idee gebracht door iemand die haar vroeg of ze niet iets anders met haar geld wilde doen dan het na haar overlijden naar de belastingdienst te laten gaan.
In overleg met onder anderen haar verre familielid Nienke Maatje, die ook bouwkunde aan de TU Delft heeft gestudeerd, kwam zij op het idee van de lezingenreeks over architectuur.
Aan de telefoon vertelt mevrouw Mikmak dat haar man heeft gebouwd in onder meer Wassenaar en Den Haag, veel villa’s maar ook een appartementencomplex. “Hij was niet hypermodern, hij was iemand voor wie het beeld heel belangrijk was. En hij had een heel grote voorkeur voor Egyptische architectuur. Dat is terug te zien in zijn ontwerpen.”
De weduwe van de architect, die zijn hoogtijdagen beleefde tussen 1917 en 1932, vertelt dat haar man méér deed dan alleen ontwerpen. Mikmak trad meer op als een projectontwikkelaar nu, vult Maatje haar aan. Zo bouwde hij op eigen risico woningen aan de Haagse Juliana van Stolberglaan. Hij verhuurde deze totdat de crisis hem dwong ze te verkopen.
Mikmak had na 1932 weinig meer in productie, zo leert het persbericht dat de faculteit Bouwkunde over hem heeft doen uitgaan. In 1976 overleed hij, op 85-jarige leeftijd.
De eerste lezing die de Mikmak Foundation organiseert, wordt op 26 april gegeven door de internationaal bekende Milanese architect Francesco Dalco. Hij gaat onder de titel ‘Skyscrapers: a story of the XX Century’ in op de architectonische en stedenbouwkundige geschiedenis van de ‘moderne’ stad, over het gebrek aan ruimte dat het bouwen van wolkenkrabbers noodzakelijk heeft gemaakt.
Het is de bedoeling ieder jaar een nieuwe lezing te houden, tot een totaal van acht of tien. Al wijst Maatje erop dat de kwaliteit belangrijker is dan de kwantiteit. Hoeveel geld mevrouw Mikmak heeft geschonken, blijft onbekend. Volgens Maatje is het bedrag groot genoeg om er jaren mee vooruit te kunnen, ‘zodat de Wouter Mikmak-foundation absoluut geen eendagsvlieg hoeft te zijn’.
Mevrouw Mikmak hoopt bij zo veel mogelijk lezingen aanwezig te kunnen zijn.
De 89-jarige Cornelia Mikmak-Beekman werd op dit idee gebracht door iemand die haar vroeg of ze niet iets anders met haar geld wilde doen dan het na haar overlijden naar de belastingdienst te laten gaan.
In overleg met onder anderen haar verre familielid Nienke Maatje, die ook bouwkunde aan de TU Delft heeft gestudeerd, kwam zij op het idee van de lezingenreeks over architectuur.
Aan de telefoon vertelt mevrouw Mikmak dat haar man heeft gebouwd in onder meer Wassenaar en Den Haag, veel villa’s maar ook een appartementencomplex. “Hij was niet hypermodern, hij was iemand voor wie het beeld heel belangrijk was. En hij had een heel grote voorkeur voor Egyptische architectuur. Dat is terug te zien in zijn ontwerpen.”
De weduwe van de architect, die zijn hoogtijdagen beleefde tussen 1917 en 1932, vertelt dat haar man méér deed dan alleen ontwerpen. Mikmak trad meer op als een projectontwikkelaar nu, vult Maatje haar aan. Zo bouwde hij op eigen risico woningen aan de Haagse Juliana van Stolberglaan. Hij verhuurde deze totdat de crisis hem dwong ze te verkopen.
Mikmak had na 1932 weinig meer in productie, zo leert het persbericht dat de faculteit Bouwkunde over hem heeft doen uitgaan. In 1976 overleed hij, op 85-jarige leeftijd.
De eerste lezing die de Mikmak Foundation organiseert, wordt op 26 april gegeven door de internationaal bekende Milanese architect Francesco Dalco. Hij gaat onder de titel ‘Skyscrapers: a story of the XX Century’ in op de architectonische en stedenbouwkundige geschiedenis van de ‘moderne’ stad, over het gebrek aan ruimte dat het bouwen van wolkenkrabbers noodzakelijk heeft gemaakt.
Het is de bedoeling ieder jaar een nieuwe lezing te houden, tot een totaal van acht of tien. Al wijst Maatje erop dat de kwaliteit belangrijker is dan de kwantiteit. Hoeveel geld mevrouw Mikmak heeft geschonken, blijft onbekend. Volgens Maatje is het bedrag groot genoeg om er jaren mee vooruit te kunnen, ‘zodat de Wouter Mikmak-foundation absoluut geen eendagsvlieg hoeft te zijn’.
Mevrouw Mikmak hoopt bij zo veel mogelijk lezingen aanwezig te kunnen zijn.
Comments are closed.