Feuilleton

Druk (15) Lichaamsholte

Met de overdreven blije gebaren van een voormalig danseres van Penny de Jagers showballet, wijst de stewardess de nooduitgangen aan. Als de demonstratie bij de reddingsvesten is aangeland, kan ze haar lachen niet meer inhouden. Iedere keer als ze haar mollig blonde collega aan de andere kant van het vliegtuig aankijkt, beginnen haar schouders te schokken. Sanja vindt het allemaal niet grappig. Ze is eigenlijk bang om te vliegen maar zal dat nooit toegeven. Daarvoor heeft ze al te vaak in een vliegtuig gezeten.

Haar moeder zit naast haar, aan de andere kant van het gangpad. Dat verlost Sanja van een boel overbodige conversatie. Ze zal de komende dagen toch al genoeg met haar moeder moeten praten. ‘Maar Sanja, dan hebben we eindelijk eens wat tijd om met z’n tweetjes op te trekken.’ Die eeuwige behoefte aan gezelligheid.

Vliegtuigvoedsel is ook niet meer wat het geweest is. Hoe kan de KLM zo’n goede naam hebben als ‘warme maaltijd’ een plastic bakje met campingmacaroni betekent. Ze zou thuis nooit met deze grijsgele drab aan durven komen. En wat Sanja aanziet voor een slagroomsoesje, blijkt een soort boterige saladehap te zijn. Ze doet niet eens moeite om te verbergen dat ze het na een halve kauwhap weer in het plastic bakje terugspuugt.

In theorie gaat vliegen snel. Maar de vlucht naar Athene betekent nog steeds drie uur verveling, alleen bij een wat hogere snelheid. De stoelen zijn net zo krap als in een collegezaal. De Telegraaf heeft ze na een half uur uit, het in-flight magazine duurt tien minuten, waarna ze overigens wel weet hoeveel passagiers een Boeing 767 kan vervoeren. Het kotszakje en het kaartje met noodinstructies bieden nog minder leesplezier.

,,Had jij nog in de krant gelezen van die piloot die tijdens de vlucht een hartaanval kreeg? Hij is direct na de noodlanding overleden”, zegt haar moeder net iets te luid vanaf de andere kant van het gangpad.

,,Ja, dat was toch ook KLM?”, vraagt Sanja. Ze kan deze vorm van humor van haar moeder wel waarderen. Vroeger schaamde haar vader zich rot als ze dit soort grappen uithaalden. Lang geleden dat haar moeder zo deed, misschien is dit weekend zo slecht nog niet. De man links van haar knijpt nog iets harder in de stoelleuning. Hij kijkt kwaad in Sanja’s richting. Later, bij de landing wordt hij zo zenuwachtig dat hij per ongeluk zelfs een keer Sanja’s been grijpt in plaats van de armsteun. Tenminste, Sanja gelooft dat het per ongeluk is. Het zou wel erg doortrapt zijn als hij de behoefte om in onschuldige meisjesdijen te knijpen bevredigt tijdens vluchten Amsterdam-Athene.

sanja15.gif

Het applaus. Sanja dacht dat het alleen bij chartervluchten naar Spanje hoorde. ,,Welke dwaas klapt er nog na een geslaagde landing?”, vraagt Sanja aan haar moeder. Die verstaat het niet, de motoren worden net in de achteruit gezet om verder af te remmen. Sanja besluit voortaan ook te klappen als de buschauffeur geen lekke band krijgt, de postbode haar brieven ongekreukt en droog bezorgd en de kapper haar oren weer heeft ontzien.

De douane. Normaal geen probleem, als EU-landen onder elkaar verwacht Sanja zo Griekenland binnen te wandelen.

,,Waarom moet ik mijn tas openmaken?”, vraagt Sanja aan de zwetende douane-Griek.

,,Flight from Amsterdam. Where did you put drugs?”

,,Ik heb al drie keer gezegd dat ik geen drugs bij me heb.”

,,You like drugs?”, vraagt hij nu voor de vierde keer. Nog altijd in haar paspoort bladerend alsof het de eerste keer is dat hij een Nederlands paspoort vasthoudt.

,,Nee. Ik heb schijt aan drugs. En aan douane-ambtenaren.”

Sanja heeft direct spijt van wat ze zegt. De Griekse poortwachter haalt zijn chef erbij. Ze moet zich uitkleden in een speciaal hokje. Een vrouwelijke % dat wel % beambte kijkt en voelt in alle mogelijke lichaamsholtes. Sanja moet aan haar moeder denken, die ergens aan de andere kant van het matglas wacht. En ze denkt aan hoe haar moeder zou reageren als er inderdaad tien gram of zo in haar bagage werd gevonden. Het is plotseling koud in Athene. Ze mag haar kleren weer aantrekken en wordt weer aan de snor uitgeleverd.

,,I ask one more time, where did you put drugs?”

Sanja brengt een matte meisjesglimlach op. ,,Ik heb echt niks bij me. Is dat erg?”

De Griek lacht eindelijk terug. Met een breed gebaar geeft hij haar rugzak aan en zegt: ,,Welcome to Athens.”

Druk (15) Lichaamsholte

Met de overdreven blije gebaren van een voormalig danseres van Penny de Jagers showballet, wijst de stewardess de nooduitgangen aan. Als de demonstratie bij de reddingsvesten is aangeland, kan ze haar lachen niet meer inhouden. Iedere keer als ze haar mollig blonde collega aan de andere kant van het vliegtuig aankijkt, beginnen haar schouders te schokken. Sanja vindt het allemaal niet grappig. Ze is eigenlijk bang om te vliegen maar zal dat nooit toegeven. Daarvoor heeft ze al te vaak in een vliegtuig gezeten.

Haar moeder zit naast haar, aan de andere kant van het gangpad. Dat verlost Sanja van een boel overbodige conversatie. Ze zal de komende dagen toch al genoeg met haar moeder moeten praten. ‘Maar Sanja, dan hebben we eindelijk eens wat tijd om met z’n tweetjes op te trekken.’ Die eeuwige behoefte aan gezelligheid.

Vliegtuigvoedsel is ook niet meer wat het geweest is. Hoe kan de KLM zo’n goede naam hebben als ‘warme maaltijd’ een plastic bakje met campingmacaroni betekent. Ze zou thuis nooit met deze grijsgele drab aan durven komen. En wat Sanja aanziet voor een slagroomsoesje, blijkt een soort boterige saladehap te zijn. Ze doet niet eens moeite om te verbergen dat ze het na een halve kauwhap weer in het plastic bakje terugspuugt.

In theorie gaat vliegen snel. Maar de vlucht naar Athene betekent nog steeds drie uur verveling, alleen bij een wat hogere snelheid. De stoelen zijn net zo krap als in een collegezaal. De Telegraaf heeft ze na een half uur uit, het in-flight magazine duurt tien minuten, waarna ze overigens wel weet hoeveel passagiers een Boeing 767 kan vervoeren. Het kotszakje en het kaartje met noodinstructies bieden nog minder leesplezier.

,,Had jij nog in de krant gelezen van die piloot die tijdens de vlucht een hartaanval kreeg? Hij is direct na de noodlanding overleden”, zegt haar moeder net iets te luid vanaf de andere kant van het gangpad.

,,Ja, dat was toch ook KLM?”, vraagt Sanja. Ze kan deze vorm van humor van haar moeder wel waarderen. Vroeger schaamde haar vader zich rot als ze dit soort grappen uithaalden. Lang geleden dat haar moeder zo deed, misschien is dit weekend zo slecht nog niet. De man links van haar knijpt nog iets harder in de stoelleuning. Hij kijkt kwaad in Sanja’s richting. Later, bij de landing wordt hij zo zenuwachtig dat hij per ongeluk zelfs een keer Sanja’s been grijpt in plaats van de armsteun. Tenminste, Sanja gelooft dat het per ongeluk is. Het zou wel erg doortrapt zijn als hij de behoefte om in onschuldige meisjesdijen te knijpen bevredigt tijdens vluchten Amsterdam-Athene.

sanja15.gif

Het applaus. Sanja dacht dat het alleen bij chartervluchten naar Spanje hoorde. ,,Welke dwaas klapt er nog na een geslaagde landing?”, vraagt Sanja aan haar moeder. Die verstaat het niet, de motoren worden net in de achteruit gezet om verder af te remmen. Sanja besluit voortaan ook te klappen als de buschauffeur geen lekke band krijgt, de postbode haar brieven ongekreukt en droog bezorgd en de kapper haar oren weer heeft ontzien.

De douane. Normaal geen probleem, als EU-landen onder elkaar verwacht Sanja zo Griekenland binnen te wandelen.

,,Waarom moet ik mijn tas openmaken?”, vraagt Sanja aan de zwetende douane-Griek.

,,Flight from Amsterdam. Where did you put drugs?”

,,Ik heb al drie keer gezegd dat ik geen drugs bij me heb.”

,,You like drugs?”, vraagt hij nu voor de vierde keer. Nog altijd in haar paspoort bladerend alsof het de eerste keer is dat hij een Nederlands paspoort vasthoudt.

,,Nee. Ik heb schijt aan drugs. En aan douane-ambtenaren.”

Sanja heeft direct spijt van wat ze zegt. De Griekse poortwachter haalt zijn chef erbij. Ze moet zich uitkleden in een speciaal hokje. Een vrouwelijke % dat wel % beambte kijkt en voelt in alle mogelijke lichaamsholtes. Sanja moet aan haar moeder denken, die ergens aan de andere kant van het matglas wacht. En ze denkt aan hoe haar moeder zou reageren als er inderdaad tien gram of zo in haar bagage werd gevonden. Het is plotseling koud in Athene. Ze mag haar kleren weer aantrekken en wordt weer aan de snor uitgeleverd.

,,I ask one more time, where did you put drugs?”

Sanja brengt een matte meisjesglimlach op. ,,Ik heb echt niks bij me. Is dat erg?”

De Griek lacht eindelijk terug. Met een breed gebaar geeft hij haar rugzak aan en zegt: ,,Welcome to Athens.”