Borrelen in een exotisch themapakje

Twee weken lang sprak de studentenraadsfractie met collegevoorzitters, medewerkers van het Netherlands Business Support Center en met ‘een soort minister van onderwijs’. Doel van de missie was kijken of het niveau van de universiteiten in India even hoog is als in Nederland, zodat uitwisselingen mogelijk zijn, legt Oras-fractievoorzitter Jeroen Coppelmans uit. Maar ook: kijken of Delft iets kan leren van de manier waarop in India het universitaire onderwijs geregeld is.

Wat kan een zelfbenoemde topuniversiteit als Delft leren van het onderwijs in een ontwikkelingsland? ,,Een heleboel”, zegt Coppelmans. De zelfverzekerdheid van de Indiase studenten in Madras, dat als eerste met en bezoek werd vereerd, relativeerde de Delftse arrogantie meteen. ,,Ik stond met mijn oren te klapperen”, herinnert Coppelmans zich. ,,Het allereerste wat ze tegen ons zeiden was: ‘Wij zijn studenten van de IIT en wij zijn de besten. Iedereen wil ons hebben.’ En ze hebben nog gelijk ook.”

Slechts 2500 van de 100.000 mensen die elk jaar toelatingsexamen doen voor één van de vijf Indian Institutes of Technology worden toegelaten. Alleen de beste en meest gemotiveerde studenten komen binnen. De rest moet naar één van de vele minder goede universiteiten. ,,Elke student die door de selectie komt is zich ontzettend bewust van z’n bevoorrechte positie en de meesten hebben een groot verantwoordelijkheidsgevoel voor hun land”, zegt fractielid Maria den Boon. Daar kan Delft nog een puntje aan zuigen.

De studenten belijden dat gevoel niet alleen met woorden, maar ook met daden. Niet altijd met even veel enthousiasme, maar toch: elke student moet twee avonden in de week besteden aan een verplicht programma. Eén van de drie onderdelen is de National Service Scheme. Daarbij geven studenten onderwijs op arme scholen in de omgeving, die zelf niet voldoende leraren kunnen betalen. Een ander onderdeel is de National Cadet Corps, een soort geïntegreerde dienstplicht.

Niet alleen de Delftse arrogantie, ook het Delftse primaat van de mannen werd tijdens de reis gerelativeerd. ,,In Bombay vroegen wij aan de studenten hoe het daar zat met de vrouwtjes”, zegt fractielid Jan Wouter van den Berg. ,,In India wonen alle studenten in hostels en die zijn alles tegelijk: studentenhuis, vereniging, club en sportvereniging. Mannen en vrouwen leven gescheiden en in de mannenhostels worden dezelfde grappen over vrouwen gemaakt als in Delft.”

MBA

Eén van de zaken die Delft volgens de fractieleden zou moetenovernemen van de technische universiteiten in India is de MBA-opleiding. ,,Er zijn in Delft veel studenten die het na drie jaar wel gezien hebben met de techniek”, zegt Coppelmans. ,,Die mensen gaan óf weg, wat jammer is voor de universiteit, óf ze maken hun studie af om dan maar de ingenieurstitel te halen, wat frustrerend is voor gemotiveerde medestudenten. Als je in de nieuwe bachelors-masters structuur een MBA aanbiedt, los je die problemen op, en bied je bovendien een nieuwe, aantrekkelijke studiemogelijkheid.” De fractieleden hebben nog geen reactie gekregen van het college van bestuur op hun idee.

In de officiële aanbevelingen die Oras naar aanleiding van de reis aan het college van bestuur gaat doen, staan ook andere voorstellen. Delft zou veel baat kunnen hebben bij een uitwisselingsovereenkomst met de topinstituten in India. ,,Er is daar een massaslag te halen”, denkt Den Boon. ,,Voor studenten is een uitwisseling naar India leuk, maar er liggen vooral veel kansen voor promovendi. Faculteiten als Natuurkunde hebben soms moeite voldoende aio%s te vinden, terwijl in India zeer hoog opgeleide mensen staan te popelen voor een onderzoeksplaats.” De armoede van het land is volgens de drie geen belemmering. ,,Er is daar een gigantisch rijke bovenlaag”, zegt Van den Berg. ,,En bovendien, ook als maar één procent het kan betalen, zijn het nog steeds heel veel studenten.”

Borrelen

Er zijn nog wel wat belemmerende factoren. Zo hebben Indiërs met uitwisselingsaspiraties een geboortecertificaat nodig. Het kan in een bureaucratisch land als India wel maanden duren voordat je zo’n felbegeerd ding bemachtigt. Ook denken veel Indiërs dat Europeanen geen Engels spreken. ,,Daarvoor is een promotieoffensief nodig”, vindt Den Boon. Het goede voorbeeld geeft volgens haar Australië, dat met een klein bureautje jaarlijks achthonderd Indiërs naar universiteiten in het land van de kangoeroe en de kiwi lokt. Oras adviseert het cvb dan ook om de krachten te bundelen en een Nederlands universitair promotiebureau op te richten.

Behalve de aanbevelingen voor het cvb zijn ook de souvenirs een tastbare herinnering. Binnenkort nodigen de reizigers oud-fractieleden van Oras uit voor een klein feestje. De heren gaan in een ingetogen, lang wit hemd en de dames in een uitbundige rode sari, aangeschaft in India. Den Boon verheugt zich erop: ,,Leuk borrelen in exotische themapakjes.”

Twee weken lang sprak de studentenraadsfractie met collegevoorzitters, medewerkers van het Netherlands Business Support Center en met ‘een soort minister van onderwijs’. Doel van de missie was kijken of het niveau van de universiteiten in India even hoog is als in Nederland, zodat uitwisselingen mogelijk zijn, legt Oras-fractievoorzitter Jeroen Coppelmans uit. Maar ook: kijken of Delft iets kan leren van de manier waarop in India het universitaire onderwijs geregeld is.

Wat kan een zelfbenoemde topuniversiteit als Delft leren van het onderwijs in een ontwikkelingsland? ,,Een heleboel”, zegt Coppelmans. De zelfverzekerdheid van de Indiase studenten in Madras, dat als eerste met en bezoek werd vereerd, relativeerde de Delftse arrogantie meteen. ,,Ik stond met mijn oren te klapperen”, herinnert Coppelmans zich. ,,Het allereerste wat ze tegen ons zeiden was: ‘Wij zijn studenten van de IIT en wij zijn de besten. Iedereen wil ons hebben.’ En ze hebben nog gelijk ook.”

Slechts 2500 van de 100.000 mensen die elk jaar toelatingsexamen doen voor één van de vijf Indian Institutes of Technology worden toegelaten. Alleen de beste en meest gemotiveerde studenten komen binnen. De rest moet naar één van de vele minder goede universiteiten. ,,Elke student die door de selectie komt is zich ontzettend bewust van z’n bevoorrechte positie en de meesten hebben een groot verantwoordelijkheidsgevoel voor hun land”, zegt fractielid Maria den Boon. Daar kan Delft nog een puntje aan zuigen.

De studenten belijden dat gevoel niet alleen met woorden, maar ook met daden. Niet altijd met even veel enthousiasme, maar toch: elke student moet twee avonden in de week besteden aan een verplicht programma. Eén van de drie onderdelen is de National Service Scheme. Daarbij geven studenten onderwijs op arme scholen in de omgeving, die zelf niet voldoende leraren kunnen betalen. Een ander onderdeel is de National Cadet Corps, een soort geïntegreerde dienstplicht.

Niet alleen de Delftse arrogantie, ook het Delftse primaat van de mannen werd tijdens de reis gerelativeerd. ,,In Bombay vroegen wij aan de studenten hoe het daar zat met de vrouwtjes”, zegt fractielid Jan Wouter van den Berg. ,,In India wonen alle studenten in hostels en die zijn alles tegelijk: studentenhuis, vereniging, club en sportvereniging. Mannen en vrouwen leven gescheiden en in de mannenhostels worden dezelfde grappen over vrouwen gemaakt als in Delft.”

MBA

Eén van de zaken die Delft volgens de fractieleden zou moetenovernemen van de technische universiteiten in India is de MBA-opleiding. ,,Er zijn in Delft veel studenten die het na drie jaar wel gezien hebben met de techniek”, zegt Coppelmans. ,,Die mensen gaan óf weg, wat jammer is voor de universiteit, óf ze maken hun studie af om dan maar de ingenieurstitel te halen, wat frustrerend is voor gemotiveerde medestudenten. Als je in de nieuwe bachelors-masters structuur een MBA aanbiedt, los je die problemen op, en bied je bovendien een nieuwe, aantrekkelijke studiemogelijkheid.” De fractieleden hebben nog geen reactie gekregen van het college van bestuur op hun idee.

In de officiële aanbevelingen die Oras naar aanleiding van de reis aan het college van bestuur gaat doen, staan ook andere voorstellen. Delft zou veel baat kunnen hebben bij een uitwisselingsovereenkomst met de topinstituten in India. ,,Er is daar een massaslag te halen”, denkt Den Boon. ,,Voor studenten is een uitwisseling naar India leuk, maar er liggen vooral veel kansen voor promovendi. Faculteiten als Natuurkunde hebben soms moeite voldoende aio%s te vinden, terwijl in India zeer hoog opgeleide mensen staan te popelen voor een onderzoeksplaats.” De armoede van het land is volgens de drie geen belemmering. ,,Er is daar een gigantisch rijke bovenlaag”, zegt Van den Berg. ,,En bovendien, ook als maar één procent het kan betalen, zijn het nog steeds heel veel studenten.”

Borrelen

Er zijn nog wel wat belemmerende factoren. Zo hebben Indiërs met uitwisselingsaspiraties een geboortecertificaat nodig. Het kan in een bureaucratisch land als India wel maanden duren voordat je zo’n felbegeerd ding bemachtigt. Ook denken veel Indiërs dat Europeanen geen Engels spreken. ,,Daarvoor is een promotieoffensief nodig”, vindt Den Boon. Het goede voorbeeld geeft volgens haar Australië, dat met een klein bureautje jaarlijks achthonderd Indiërs naar universiteiten in het land van de kangoeroe en de kiwi lokt. Oras adviseert het cvb dan ook om de krachten te bundelen en een Nederlands universitair promotiebureau op te richten.

Behalve de aanbevelingen voor het cvb zijn ook de souvenirs een tastbare herinnering. Binnenkort nodigen de reizigers oud-fractieleden van Oras uit voor een klein feestje. De heren gaan in een ingetogen, lang wit hemd en de dames in een uitbundige rode sari, aangeschaft in India. Den Boon verheugt zich erop: ,,Leuk borrelen in exotische themapakjes.”