Na een avontuur in de Verenigde Staten keerde Gabriël Lodewijks (31) begin januari als hoogleraar terug naar de universiteit waar hij studeerde en promoveerde.
Share
Ditmaal om ‘zijn’ vakgroep op de internationale kaart te zetten.
Krap een half jaar terug uit de Verenigde Staten, waar hij bij een klein ingenieursbureau werkte, werd prof.dr.ir. Gabriël Lodewijks benaderd door een headhunter. De faculteit Ontwerp, Constructie en Productie van de TU Delft zocht een hoogleraar voor de vakgroep transporttechniek en logistieke techniek. ,,In eerste instantie heb ik niet serieus over de positie nagedacht”, zegt hij, ,,maar de functieomschrijving was op mijn lijf geschreven. Toen ik de headhunter belde voor aanvullende informatie over het functieprofiel, kreeg ik de reactie dat ik met mijn leeftijd wel briljant moest zijn als ik de functie kreeg.”
Toch werd hij benoemd. Sinds januari is de 31-jarige de jongste hoogleraar op de TU. Zelf zal hij overigens niet zeggen dat hij briljant is. Hij denkt dat de keus op hem is gevallen door een combinatie van persoonlijkheidseigenschappen. ,,Ik ben een harde werker, weet enthousiasme over te brengen op anderen en heb de intentie om er uit te halen wat er in zit”, aldus Lodewijks.
Hij is wel zo eerlijk om toe te geven dat het ook lastig is om mensen te vinden die aan dat profiel voldoen. ,,Het is een kleine wereld. Veel mensen keren weer terug op de universiteit.” Het aantal experts in transporttechniek is beperkt. Volgens Lodewijks komt dat doordat de meeste mensen maar een paar jaar in de praktijk werken voordat ze doorstromen naar een managementfunctie. ,,Je hebt mensen nodig die lang genoeg met hun benen in de bagger hebben gestaan. Anders mis je dat Fingerspitzengefühl.”
En dat heeft Lodewijks. Hij groeide op met transporttechniek in het bedrijf van zijn vader, J. Lo in Ede. ,,Als vakantiewerker begon ik onderop, met het aanvegen van de vloer. Later kwam daar montage bij. Dat ik jong ben begonnen, is een van de redenen dat ik zover gekomen ben.”
Lodewijks voelt zich aangesproken door de ambitie van de TU om tot de top vijf van de wereld door te dringen. ,,Nederland is een unieke plek, vanwege de transportfunctie. Delft is daarvoor de beste plek, wij zijn de enige universiteit in Nederland die transporttechniek aanbiedt.”
Twente
In eerste instantie koos Lodewijks in 1987 voor een studie aan de Universiteit Twente. Hij kwam terecht bij de vakgroep transport en opslag onder leiding van professor Frits Rademacher. ,,Nadat die vakgroep was wegbezuinigd kon ik daar niet verder studeren. Hij raadde mij aan om in Delft af te studeren en daar te promoveren.”
Lodewijks, die in Twente zijn aanstaande vrouw had leren kennen, verkaste naar Delft en studeerde in 1992 cum laude af op de dynamica van bandtransporteurs. ,,Wat dat is? Heel concreet kun jeaan een lang elastiek denken dat om twee wieltjes is gespannen. Wanneer je aan één wieltje draait, beweegt het andere een fractie van een seconde later. De elasticiteit zorgt ervoor dat de energie vertraagd wordt doorgegeven. Bij het starten en stoppen van lange bandtransporteurs moet je rekening houden met dit effect. Snel opstarten of stoppen van een band kan tot bandbreuk of totale beschadiging aan de installatie leiden.”
Lodewijks vindt dat hij werkt in één van de meest fascinerende vakgebieden. ,,Omdat het beweegt. Met alle respect voor studies als bouwkunde of materiaalkunde, maar het beweegt niet. De wereld is vergeven van transporttechniek: de fiets, de weg, je koffer op een transportband.”
Een studentenleven heeft Lodewijks zeker niet gekend? ,,Wat dat betreft heb ik er genoeg bij gedaan, van het organiseren van studiereizen tot en met jeugdwerk.”
Goud
Op de eerste zaterdag na zijn promotie in 1996 stond de kersverse doctor met zijn vrouw en zoontje van negen maanden met een enkele reis Verenigde Staten op Schiphol. Het huisraad was enkele dagen tevoren al verscheept met een container. ,,Het ging erg snel”, geeft Lodewijks toe. Ruim drie jaar werkte hij bij een ingenieursbureau in Bellingham in het noordwestelijk gelegen Washington, volgens hemzelf ‘de mooiste staat van Amerika’. Het bedrijf is gespecialiseerd in het ontwerpen van grootschalige bandtransportsystemen, bestemd voor onder meer het vervoer van goud, platina, diamanten en diverse ertsen. Een kolfje naar Lodewijks’ hand.
Ruim drie jaar bracht het gezin Lodewijks, inmiddels uitgebreid tot vijf personen, door in Amerika. Het werk was interessant, toch besloot Lodewijks om terug te keren naar Nederland. ,,De eigenaar, Larry Nordell, is een aardige man, maar moeilijk om mee samen te werken”, verklaart hij. ,,Hij is een soort goeroe, iemand die niemand naast zich duldt.”
Lodewijks besloot voor zichzelf te beginnen. ,,Veel klanten zitten in Zuid-Afrika, maar daar wilde ik me uit veiligheidsoverwegingen niet vestigen. En als je toch naar Europa wilt verhuizen, waarom dan niet naar Nederland?”
Zijn vader was inmiddels directeur/eigenaar van een transportbandenbedrijf in Emmer-Compascuum in Drenthe. De familie besloot om zich daar te vestigen. Lodewijks richtte het consultancybedrijf ConvEx op, dat is gespecialiseerd in het ontwerpen van grootschalige transportsystemen. ,,Handig, fax, telefoon en kantoor waren daar al aanwezig.”
In Delft bezit Lodewijks een pied a terre, ,,heen en weer reizen is niet te doen”. Lodewijks werkt veertig uur in drie dagen, maar werkt op maandag en vrijdag vanuit zijn Drentse huis. ,,Daar bel ik veel en heb ik de rust om aan papers te werken.”
Zijn dagelijks werk bestaat uit het begeleiden van de 120 studenten van de vakgroep, het opzetten van onderzoekprojecten en uit marketingwerk: contacten leggen en geld proberen binnen te halen. ,,Hoewel werktuigbouwkunde een toegepaste wetenschap is, is fundamenteel onderzoek nodig om die top te bereiken.”
Respect heeft Lodewijks voor de manier waarop de vakgroep zich de laatste jaren heeft staande gehouden. ,,Sinds het vertrek van professor Marinus van Holst in 1995 is er een aantal jaar geen hoogleraar transporttechniek meer geweest. Dat is goed opgevangen.” Hij zegt meteen geaccepteerd te zijn door zijn % vaak oudere % collega’s. Ze kenden hem nog van zijn promotie-onderzoek. ,,Je hoort inderdaad wel eens wat anders, maar dat ging perfect.”
Na een avontuur in de Verenigde Staten keerde Gabriël Lodewijks (31) begin januari als hoogleraar terug naar de universiteit waar hij studeerde en promoveerde. Ditmaal om ‘zijn’ vakgroep op de internationale kaart te zetten.
Krap een half jaar terug uit de Verenigde Staten, waar hij bij een klein ingenieursbureau werkte, werd prof.dr.ir. Gabriël Lodewijks benaderd door een headhunter. De faculteit Ontwerp, Constructie en Productie van de TU Delft zocht een hoogleraar voor de vakgroep transporttechniek en logistieke techniek. ,,In eerste instantie heb ik niet serieus over de positie nagedacht”, zegt hij, ,,maar de functieomschrijving was op mijn lijf geschreven. Toen ik de headhunter belde voor aanvullende informatie over het functieprofiel, kreeg ik de reactie dat ik met mijn leeftijd wel briljant moest zijn als ik de functie kreeg.”
Toch werd hij benoemd. Sinds januari is de 31-jarige de jongste hoogleraar op de TU. Zelf zal hij overigens niet zeggen dat hij briljant is. Hij denkt dat de keus op hem is gevallen door een combinatie van persoonlijkheidseigenschappen. ,,Ik ben een harde werker, weet enthousiasme over te brengen op anderen en heb de intentie om er uit te halen wat er in zit”, aldus Lodewijks.
Hij is wel zo eerlijk om toe te geven dat het ook lastig is om mensen te vinden die aan dat profiel voldoen. ,,Het is een kleine wereld. Veel mensen keren weer terug op de universiteit.” Het aantal experts in transporttechniek is beperkt. Volgens Lodewijks komt dat doordat de meeste mensen maar een paar jaar in de praktijk werken voordat ze doorstromen naar een managementfunctie. ,,Je hebt mensen nodig die lang genoeg met hun benen in de bagger hebben gestaan. Anders mis je dat Fingerspitzengefühl.”
En dat heeft Lodewijks. Hij groeide op met transporttechniek in het bedrijf van zijn vader, J. Lo in Ede. ,,Als vakantiewerker begon ik onderop, met het aanvegen van de vloer. Later kwam daar montage bij. Dat ik jong ben begonnen, is een van de redenen dat ik zover gekomen ben.”
Lodewijks voelt zich aangesproken door de ambitie van de TU om tot de top vijf van de wereld door te dringen. ,,Nederland is een unieke plek, vanwege de transportfunctie. Delft is daarvoor de beste plek, wij zijn de enige universiteit in Nederland die transporttechniek aanbiedt.”
Twente
In eerste instantie koos Lodewijks in 1987 voor een studie aan de Universiteit Twente. Hij kwam terecht bij de vakgroep transport en opslag onder leiding van professor Frits Rademacher. ,,Nadat die vakgroep was wegbezuinigd kon ik daar niet verder studeren. Hij raadde mij aan om in Delft af te studeren en daar te promoveren.”
Lodewijks, die in Twente zijn aanstaande vrouw had leren kennen, verkaste naar Delft en studeerde in 1992 cum laude af op de dynamica van bandtransporteurs. ,,Wat dat is? Heel concreet kun jeaan een lang elastiek denken dat om twee wieltjes is gespannen. Wanneer je aan één wieltje draait, beweegt het andere een fractie van een seconde later. De elasticiteit zorgt ervoor dat de energie vertraagd wordt doorgegeven. Bij het starten en stoppen van lange bandtransporteurs moet je rekening houden met dit effect. Snel opstarten of stoppen van een band kan tot bandbreuk of totale beschadiging aan de installatie leiden.”
Lodewijks vindt dat hij werkt in één van de meest fascinerende vakgebieden. ,,Omdat het beweegt. Met alle respect voor studies als bouwkunde of materiaalkunde, maar het beweegt niet. De wereld is vergeven van transporttechniek: de fiets, de weg, je koffer op een transportband.”
Een studentenleven heeft Lodewijks zeker niet gekend? ,,Wat dat betreft heb ik er genoeg bij gedaan, van het organiseren van studiereizen tot en met jeugdwerk.”
Goud
Op de eerste zaterdag na zijn promotie in 1996 stond de kersverse doctor met zijn vrouw en zoontje van negen maanden met een enkele reis Verenigde Staten op Schiphol. Het huisraad was enkele dagen tevoren al verscheept met een container. ,,Het ging erg snel”, geeft Lodewijks toe. Ruim drie jaar werkte hij bij een ingenieursbureau in Bellingham in het noordwestelijk gelegen Washington, volgens hemzelf ‘de mooiste staat van Amerika’. Het bedrijf is gespecialiseerd in het ontwerpen van grootschalige bandtransportsystemen, bestemd voor onder meer het vervoer van goud, platina, diamanten en diverse ertsen. Een kolfje naar Lodewijks’ hand.
Ruim drie jaar bracht het gezin Lodewijks, inmiddels uitgebreid tot vijf personen, door in Amerika. Het werk was interessant, toch besloot Lodewijks om terug te keren naar Nederland. ,,De eigenaar, Larry Nordell, is een aardige man, maar moeilijk om mee samen te werken”, verklaart hij. ,,Hij is een soort goeroe, iemand die niemand naast zich duldt.”
Lodewijks besloot voor zichzelf te beginnen. ,,Veel klanten zitten in Zuid-Afrika, maar daar wilde ik me uit veiligheidsoverwegingen niet vestigen. En als je toch naar Europa wilt verhuizen, waarom dan niet naar Nederland?”
Zijn vader was inmiddels directeur/eigenaar van een transportbandenbedrijf in Emmer-Compascuum in Drenthe. De familie besloot om zich daar te vestigen. Lodewijks richtte het consultancybedrijf ConvEx op, dat is gespecialiseerd in het ontwerpen van grootschalige transportsystemen. ,,Handig, fax, telefoon en kantoor waren daar al aanwezig.”
In Delft bezit Lodewijks een pied a terre, ,,heen en weer reizen is niet te doen”. Lodewijks werkt veertig uur in drie dagen, maar werkt op maandag en vrijdag vanuit zijn Drentse huis. ,,Daar bel ik veel en heb ik de rust om aan papers te werken.”
Zijn dagelijks werk bestaat uit het begeleiden van de 120 studenten van de vakgroep, het opzetten van onderzoekprojecten en uit marketingwerk: contacten leggen en geld proberen binnen te halen. ,,Hoewel werktuigbouwkunde een toegepaste wetenschap is, is fundamenteel onderzoek nodig om die top te bereiken.”
Respect heeft Lodewijks voor de manier waarop de vakgroep zich de laatste jaren heeft staande gehouden. ,,Sinds het vertrek van professor Marinus van Holst in 1995 is er een aantal jaar geen hoogleraar transporttechniek meer geweest. Dat is goed opgevangen.” Hij zegt meteen geaccepteerd te zijn door zijn % vaak oudere % collega’s. Ze kenden hem nog van zijn promotie-onderzoek. ,,Je hoort inderdaad wel eens wat anders, maar dat ging perfect.”
Comments are closed.