Afgelopen weekend werden in Museum Boijmans Van Beuningen de nominaties bekendgemaakt voor de tweejaarlijkse Designprijs Rotterdam. Geen fuck the context, maar produkten die voor een specifieke doelgroep zijn gemaakt.
Share
/strong>
Op zaterdag 3 mei maakt een jury met Bruce Mau en Miucca Prada de winnaar bekend van de zevende Designprijs Rotterdam. Tot 20 mei zijn in Museum Boijmans Van Beuningen de achtenveertig genomineerde producten tussen grote blokken piepschuim te bewonderen. In de weekenden worden speciale ‘events’ georganiseerd. ,,Anders is de prijs zo’n eenmalig media incident”, meent museumdirecteur Chris Dercon.
Wat de tweejaarlijkse prijs zo leuk maakt is de verscheidenheid aan inzendingen. Van complete voetgangersbruggen tot sieraden ter grootte van een knoopsgat. Van tastbare producten tot webdesign en typografie. Dat is overigens ook al jaren de kritiek op de prijs: er worden appels met peren vergeleken.
Er is een opvallend verschil vergeleken met vorige edities. Niet het beeld overheerst, maar de context, de gebruikswaarde voor een bepaalde doelgroep. Ontwerpers konden zelf aangeven voor wie of wat hun product geschikt is. Zo zond Atelier van Lieshout een composttoilet in, onder andere ontworpen voor toepassing binnen de eigen vrijstaat AVL-Ville, waar medewerkers van het atelier zelfvoorzienend wonen en werken.
Ook werd de inzenders gevraagd om een motivatie. Het opvallendste antwoord daarop stamt van Joost Grootens. ,,Ik ben nieuwsgierig naar reacties van anderen, vooral omdat het project niet toegankelijk is voor het publiek.” Niemand staat ook te springen om ooit zijn buitenverblijf voor gedetineerden van binnen te zien.
Tot slot kon worden vermeld wat de ontwerper graag als prijs zou ontvangen. Een onderscheid tekent zich af tussen idealen en commercie. Zo smeekt West 8, bekend van het Schouwburgplein en genomineerd met twee voetgangersbruggen, om ‘Erkenning van stedelijk design’. De meeste inzenders vragen echter simpelweg om ‘Veel geld!’, of iets subtieler, ‘Een witte Mercedes-Benz om mijn volgende project uit te kunnen voeren’.
Link
De hoofdprijs is precies voldoende voor de aanschaf van windmolen Tulipo. Voor veertigduizend gulden krijgt de klant een zachtgroene, slechts twaalf meter hoge molen in de achtertuin en kan hij voortaan zeggen: ,,Maar we doen het ook voor het milieu.”
De molen van Huibert Groenendijk is ontworpen voor energiebedrijf Nuon en stond deze zomer op het dak van het Nederlandse Expo-paviljoen in Hannover. Vaak wordt geld gestoken in het verbeteren van het technisch rendement. Vervolgens wordt de molen niet geplaatst vanwege horizonvervuiling. Niet techniek, maar emotionelewaarde vormt het uitgangspunt van de Tulipo.
Aan een kolom in de tentoonstellingsruimte staat een stoere betonnen houtkachel van Dick van Hoff. Aanleiding voor het ontwerp vormt Van Hoffs constatering dat het huiselijke haardvuur is vervangen door een plastic kastje aan de muur waar op wordt getikt wanneer de verwarming het niet doet. De relatie tussen bron en beleving is weg. Naar goed oud tegelkachelgebruik wordt in Van Hoffs kachel de rook langs de betonmassa geleid waardoor lang nadat het vuur is gedoofd, de kachel nog warmte afgeeft.
Schakelelement ‘Link’ van Martijn Prins is voor mensen met veel geld of weinig boeken. Prins won al de Nederlandse meubelprijs voor jonge ontwerpers, maar veertigduizend gulden is andere koek. Daarvoor moet Prins naar eigen zeggen 12989 Link-elementen verkopen. Oftewel: van de tweehonderd gulden per kastelement houdt de ontwerper slechts drie gulden en een dubbeltje over.
Pausmobiel
Ook genomineerd is de Roodrunner, een herinterpretatie van de bakfiets, bedoeld voor postbodes. De fiets van Springtime design team rijdt half op stroom en de bak draait niet mee in de bocht waardoor de fiets licht stuurt. Nog een noviteit voor fietsen is de M5 mono shock van Bram Moens: een geveerde voorvork van aluminium. Het wiel weegt nog geen kilo, de vork net iets meer. Opvallend is dat net als bij racemotoren de vork aan één zijde langs het wiel loopt waardoor het wiel gemakkelijk is te vervangen.
In tegenstelling tot de meeste andere ontwerpen is het project ‘Kleur!’ van ontwerpcollectief 75B niet commercieel. In plaats van de clichéafbeeldingen die gewoonlijk in kleurboeken staan, bevatten de gratis uitgedeelde kleurplaten van 75B actuele thema’s. Het kleurpotlood van de kleuters dient binnen de lijnen te blijven van thema’s als massatoerisme, dopingcontrole en acceptatie van homoseksualiteit.
De opvallendste en zonder meer luidruchtigste verschijning stond tijdens de opening in het aangrenzende Museumpark: de dj mobiel van Olaf Mooij. Een omgebouwde Ford Sierra met aan de achterzijde enorme boxen en tweeters van zeshonderd, vierhonderd en tweehonderd Watt. Zoals de paus wordt vervoerd in zijn eigen mobiel, verdient ook de dj een eigen mobiel waarin hij rijdend zijn favoriete nummer kan draaien: ‘God is a dj’ van Faithless. Het gevaarte is te huur voor tweeduizend gulden per nacht.
De opvallendste inzending is om begrijpelijke redenen van kwaliteitsgebrek niet genomineerd: een gevouwen krant voorzien van het motto ‘iedereen is een ontwerper’. Te gebruiken als onderzetter voor huishoud- en schilderemmers.
Afgelopen weekend werden in Museum Boijmans Van Beuningen de nominaties bekendgemaakt voor de tweejaarlijkse Designprijs Rotterdam. Geen fuck the context, maar produkten die voor een specifieke doelgroep zijn gemaakt.
Op zaterdag 3 mei maakt een jury met Bruce Mau en Miucca Prada de winnaar bekend van de zevende Designprijs Rotterdam. Tot 20 mei zijn in Museum Boijmans Van Beuningen de achtenveertig genomineerde producten tussen grote blokken piepschuim te bewonderen. In de weekenden worden speciale ‘events’ georganiseerd. ,,Anders is de prijs zo’n eenmalig media incident”, meent museumdirecteur Chris Dercon.
Wat de tweejaarlijkse prijs zo leuk maakt is de verscheidenheid aan inzendingen. Van complete voetgangersbruggen tot sieraden ter grootte van een knoopsgat. Van tastbare producten tot webdesign en typografie. Dat is overigens ook al jaren de kritiek op de prijs: er worden appels met peren vergeleken.
Er is een opvallend verschil vergeleken met vorige edities. Niet het beeld overheerst, maar de context, de gebruikswaarde voor een bepaalde doelgroep. Ontwerpers konden zelf aangeven voor wie of wat hun product geschikt is. Zo zond Atelier van Lieshout een composttoilet in, onder andere ontworpen voor toepassing binnen de eigen vrijstaat AVL-Ville, waar medewerkers van het atelier zelfvoorzienend wonen en werken.
Ook werd de inzenders gevraagd om een motivatie. Het opvallendste antwoord daarop stamt van Joost Grootens. ,,Ik ben nieuwsgierig naar reacties van anderen, vooral omdat het project niet toegankelijk is voor het publiek.” Niemand staat ook te springen om ooit zijn buitenverblijf voor gedetineerden van binnen te zien.
Tot slot kon worden vermeld wat de ontwerper graag als prijs zou ontvangen. Een onderscheid tekent zich af tussen idealen en commercie. Zo smeekt West 8, bekend van het Schouwburgplein en genomineerd met twee voetgangersbruggen, om ‘Erkenning van stedelijk design’. De meeste inzenders vragen echter simpelweg om ‘Veel geld!’, of iets subtieler, ‘Een witte Mercedes-Benz om mijn volgende project uit te kunnen voeren’.
Link
De hoofdprijs is precies voldoende voor de aanschaf van windmolen Tulipo. Voor veertigduizend gulden krijgt de klant een zachtgroene, slechts twaalf meter hoge molen in de achtertuin en kan hij voortaan zeggen: ,,Maar we doen het ook voor het milieu.”
De molen van Huibert Groenendijk is ontworpen voor energiebedrijf Nuon en stond deze zomer op het dak van het Nederlandse Expo-paviljoen in Hannover. Vaak wordt geld gestoken in het verbeteren van het technisch rendement. Vervolgens wordt de molen niet geplaatst vanwege horizonvervuiling. Niet techniek, maar emotionelewaarde vormt het uitgangspunt van de Tulipo.
Aan een kolom in de tentoonstellingsruimte staat een stoere betonnen houtkachel van Dick van Hoff. Aanleiding voor het ontwerp vormt Van Hoffs constatering dat het huiselijke haardvuur is vervangen door een plastic kastje aan de muur waar op wordt getikt wanneer de verwarming het niet doet. De relatie tussen bron en beleving is weg. Naar goed oud tegelkachelgebruik wordt in Van Hoffs kachel de rook langs de betonmassa geleid waardoor lang nadat het vuur is gedoofd, de kachel nog warmte afgeeft.
Schakelelement ‘Link’ van Martijn Prins is voor mensen met veel geld of weinig boeken. Prins won al de Nederlandse meubelprijs voor jonge ontwerpers, maar veertigduizend gulden is andere koek. Daarvoor moet Prins naar eigen zeggen 12989 Link-elementen verkopen. Oftewel: van de tweehonderd gulden per kastelement houdt de ontwerper slechts drie gulden en een dubbeltje over.
Pausmobiel
Ook genomineerd is de Roodrunner, een herinterpretatie van de bakfiets, bedoeld voor postbodes. De fiets van Springtime design team rijdt half op stroom en de bak draait niet mee in de bocht waardoor de fiets licht stuurt. Nog een noviteit voor fietsen is de M5 mono shock van Bram Moens: een geveerde voorvork van aluminium. Het wiel weegt nog geen kilo, de vork net iets meer. Opvallend is dat net als bij racemotoren de vork aan één zijde langs het wiel loopt waardoor het wiel gemakkelijk is te vervangen.
In tegenstelling tot de meeste andere ontwerpen is het project ‘Kleur!’ van ontwerpcollectief 75B niet commercieel. In plaats van de clichéafbeeldingen die gewoonlijk in kleurboeken staan, bevatten de gratis uitgedeelde kleurplaten van 75B actuele thema’s. Het kleurpotlood van de kleuters dient binnen de lijnen te blijven van thema’s als massatoerisme, dopingcontrole en acceptatie van homoseksualiteit.
De opvallendste en zonder meer luidruchtigste verschijning stond tijdens de opening in het aangrenzende Museumpark: de dj mobiel van Olaf Mooij. Een omgebouwde Ford Sierra met aan de achterzijde enorme boxen en tweeters van zeshonderd, vierhonderd en tweehonderd Watt. Zoals de paus wordt vervoerd in zijn eigen mobiel, verdient ook de dj een eigen mobiel waarin hij rijdend zijn favoriete nummer kan draaien: ‘God is a dj’ van Faithless. Het gevaarte is te huur voor tweeduizend gulden per nacht.
De opvallendste inzending is om begrijpelijke redenen van kwaliteitsgebrek niet genomineerd: een gevouwen krant voorzien van het motto ‘iedereen is een ontwerper’. Te gebruiken als onderzetter voor huishoud- en schilderemmers.
Comments are closed.