Voetbalschoen

Daarmee kan de trainer op elk moment tijdens een wedstrijd een overzicht krijgen van de snelheid, inzet en afgelegde afstand van elke speler.

,,Een versnellingsmeter kan de bewegingen van de schoenen registreren en een warmtemeter op de benen zou kunnen meten hoe actief die zijn”, vertelt ir. Frank de Jong van de sectie patroonherkenning desgevraagd. Als je die sensoren integreert met de infraroodzender, hoeft dat niet groter te zijn dan een vingerkootje.

De coach kan bijvoorbeeld de fitheid van de speler aflezen door te kijken hoeveel tijd het de voetballer kost om zijn topsnelheid te bereiken. Als een speler moe is, zal hij daar langer over doen. Verder lopen gestresste voetballers waarschijnlijk via andere patronen over het veld. ,,Ik betwijfel echter of een trainer een apparaatje nodig heeft om dat te zien.”

Voor het versturen van het signaal is het te lastig om de schoenen van alle 22 spelers een eigen frequentie geven. ,,Als je elke speler een eigen identificatienummer geeft waar de berichten altijd mee beginnen, kunnen alle spelers op dezelfde frequentieband met de trainer communiceren.”

De schoenen seinen hun gegevens dan omstebeurt door. ,,De chips moeten luisteren of er ook andere aan het kletsen zijn als ze hun informatie verzenden. Als dat gebeurt, stoppen beide chips en proberen het op een random gekozen tijdstip opnieuw.”

Sabotage zal niet moeilijk zijn, denkt De Jong. ,,Voor het versturen van gegevens via een geheime code zijn extra integrated circuits nodig. Ik denk dat het open en bloot gebeurt.” Technisch is het dan mogelijk dat de tegenpartij stiekem verkeerde gegevens verstuurt achter het identificatienummer van een topspits om hem daarmee supermoe te maken in de ogen van de coach.

Buikriem

Bij heftig bewegende voetballers met modder op hun schoenen werkt communicatie met infrarood helemaal niet goed, denkt ing. Will van Geest van de ITS-afdeling control, risk, optimization, systems and stochastics. ,,Infrarood wordt toch vooral gebruikt voor afstandsbedieningen van apparaten die elkaar zien. Om het signaal sterk genoeg te krijgen zijn er flinke batterijen nodig die je echt wel aan een buikriem moet hangen”, schat Van Geest. En dan werkt het nog steeds niet op de momenten dat er een andere voetballer staat tussen jou en de coach. ,,Maar misschien hebben de onderzoekers een nieuwe slimme truc bedacht.”

Met radiogolven gaat het beter, stelt Van Geest. De voetballende robots waar De Jong en Van Geest zelf onderzoek aan doen, werken hier ook mee, evenals mobiele telefoons. Het zendende deel van een mobiele telefoon heeft ongeveer de grootte van een luciferdoosje. ,,Misschien is dat wel in een zool te monteren. Een duurdere technologie, maar het werkt wel.”

Engelse onderzoekers hebben voetbalschoenen ontworpen met daarin microchips die via infrarode straling informatie over de prestatie van de voetballer doorseinen. Daarmee kan de trainer op elk moment tijdens een wedstrijd een overzicht krijgen van de snelheid, inzet en afgelegde afstand van elke speler.

,,Een versnellingsmeter kan de bewegingen van de schoenen registreren en een warmtemeter op de benen zou kunnen meten hoe actief die zijn”, vertelt ir. Frank de Jong van de sectie patroonherkenning desgevraagd. Als je die sensoren integreert met de infraroodzender, hoeft dat niet groter te zijn dan een vingerkootje.

De coach kan bijvoorbeeld de fitheid van de speler aflezen door te kijken hoeveel tijd het de voetballer kost om zijn topsnelheid te bereiken. Als een speler moe is, zal hij daar langer over doen. Verder lopen gestresste voetballers waarschijnlijk via andere patronen over het veld. ,,Ik betwijfel echter of een trainer een apparaatje nodig heeft om dat te zien.”

Voor het versturen van het signaal is het te lastig om de schoenen van alle 22 spelers een eigen frequentie geven. ,,Als je elke speler een eigen identificatienummer geeft waar de berichten altijd mee beginnen, kunnen alle spelers op dezelfde frequentieband met de trainer communiceren.”

De schoenen seinen hun gegevens dan omstebeurt door. ,,De chips moeten luisteren of er ook andere aan het kletsen zijn als ze hun informatie verzenden. Als dat gebeurt, stoppen beide chips en proberen het op een random gekozen tijdstip opnieuw.”

Sabotage zal niet moeilijk zijn, denkt De Jong. ,,Voor het versturen van gegevens via een geheime code zijn extra integrated circuits nodig. Ik denk dat het open en bloot gebeurt.” Technisch is het dan mogelijk dat de tegenpartij stiekem verkeerde gegevens verstuurt achter het identificatienummer van een topspits om hem daarmee supermoe te maken in de ogen van de coach.

Buikriem

Bij heftig bewegende voetballers met modder op hun schoenen werkt communicatie met infrarood helemaal niet goed, denkt ing. Will van Geest van de ITS-afdeling control, risk, optimization, systems and stochastics. ,,Infrarood wordt toch vooral gebruikt voor afstandsbedieningen van apparaten die elkaar zien. Om het signaal sterk genoeg te krijgen zijn er flinke batterijen nodig die je echt wel aan een buikriem moet hangen”, schat Van Geest. En dan werkt het nog steeds niet op de momenten dat er een andere voetballer staat tussen jou en de coach. ,,Maar misschien hebben de onderzoekers een nieuwe slimme truc bedacht.”

Met radiogolven gaat het beter, stelt Van Geest. De voetballende robots waar De Jong en Van Geest zelf onderzoek aan doen, werken hier ook mee, evenals mobiele telefoons. Het zendende deel van een mobiele telefoon heeft ongeveer de grootte van een luciferdoosje. ,,Misschien is dat wel in een zool te monteren. Een duurdere technologie, maar het werkt wel.”