Het is zwaar om de draad weer op te pakken

Loek Gijben (18) begint aan een studie elektrotechniek aan de Technische Hogeschool Delft.

Maandagmiddag, twee uur. Geen Loek Gijben. Ook de fotograaf staat te wachten. Tien minuten later komt Gijben aangelopen bij de studentenflat aan de Professor Evertslaan. ,,Mijn afstudeerbegeleider ging 1 maart met emiraat. Mezelf kennende % ik ben nu ook weer te laat % dacht ik: ik kies 28 februari als afstudeerdatum. Ruim op tijd dus”, lacht hij.

Loek Gijben (38) begon in 1980 een studie elektrotechniek aan de – toen nog – TH Delft. Ruim twintig jaar later studeert hij af. Voor het herontwerpen van een slaapstoornissenrecorder kreeg hij een zeven. In de nestorwoning van de flat, een penthouse met schitterend uitzicht over Delft, showt hij trots zijn dochter van twee maanden. ,,Eigenlijk was de bedoeling dat ik zou afstuderen voordat Geeske werd geboren.”

Toen hij begon met studeren kreeg hij een mentor toegewezen. ,,Dat was Egbert Veen, een roemrucht Delfts figuur die in de horeca zat. Hij zat hoog in de tien met zijn studie. Ik dacht nog: wat lang…”

Gijben was een vlotte leerling op de middelbare school, haalde er nette cijfers, ‘het TU-gemiddelde’. Het tempo lag het eerste jaar behoorlijk hoog. ,,Ik moest flink bijbuffelen om vol te houden.” In december kreeg Gijben een bromfietsongeluk en lag hij er twee maanden uit. ,,Nou, dan lig je er dus meteen een jaar uit. Dat loop je niet meer in.”

Blindengeleidenhonden

Maar de meeste studievertraging liep Gijben op toen hij ziek werd. Hij kreeg last van twee aangeboren afwijkingen: astma en hartritmestoornissen. Stress verergerde de klachten. ,,Als ik een tentamen had, ging het eerste uur goed. Daarna werd ik zenuwachtig omdat er al een uur voorbij was. Ik had daar veel last van.” Na ruim zeven jaar was zijn studieduur op en kreeg hij geen financiering meer. Hij ging werken. ,,Dat ging niet goed. Plannen was heel moeilijk, als ik een tentamen had moest ik werken en ook belangrijke colleges moest ik vaak missen.”

Gijben heeft in twintig jaar tijd veel ongeschoolde baantjes gehad: postbode, portier bij de Bieslandhof, tomatensjouwer. Op een gegeven moment ging hij de automatisering doen bij een thuiszorgorganisatie. Hij werkt er nu nog. ,,Er werken veel vrouwen daar, waardoor deeltijdwerk volledig is geaccepteerd.”

Voor het Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds voedden Gijben en zijn vriendin Marike drie puppies op tot blindengeleidehond. ,,Je leert ze basiscommando’s als ‘zit’, ‘af’ en ‘blijf’. Ze zijn alledrie geplaatst als geleidehond en daar zijn we erg trots op.” Van alle puppies wordt uiteindelijk maar zestig procent geleidehond% ongeveer net zoveel als TU-studenten die ingenieur worden.

Vroeger

Gijbens actieve studentenleven heeft ook niet geholpen zijn studieduur te verkorten. Hij is het oudste lid van Virgiel, ,,ze noemen me het fossiel van Virgiel” en blies in 1990 nieuw leven in de zeefdrukondervereniging Stoedio-Zeffo. Bij de Electrotechnische Vereeniging hielp hij Eestic oprichten, een vereniging voor Europese elektrostudenten. ,,Destijds braken we ons hoofd over een juist acroniem. Er speelde een affaire in Oude-Pekela dus kwam ik op International Conference of Electrotechnical Students. Ik zag mezelf al op Schiphol staan met een groot bord om de deelnemers op te vangen: ‘Incest here!’.”

Bovendien kost het nestorschap van de studentenflat hem veel tijd. ,,Als je veel doet, weten ze je te vinden”, zegt Gijben. ,,Het vreet tijd, ik moest op een gegeven moment vaak nee zeggen.”

Het studentenleven is in twintig jaar veel veranderd, vindt Gijben. Er wordt nu veel harder gestudeerd. ,,Vroeger had iedereen tijd en geen geld. Nu is er geld, maar geen tijd. Dat kun je merken als er iets georganiseerd moet worden. De eerste jaren dat we het jaarlijkse flatfeest hielden, namen we twee maanden de tijd om het trappenhuis te versieren met papier-maché. Het kostte niets, maar het zag er prachtig uit. Nu worden er sponsors gezocht en hangen ze een paar mooie lampen op. Vroeger maakte je sfeer, nu koop je sfeer.”

Virgiel wordt steeds meer een soort sub-Corps, vindt Gijben. ,,De sfeer verandert. Ik ben katholiek opgevoed en ik herkende die sfeer bij Virgiel, ook al ben ik nu van God los. De KMT was in die tijd heftig, maar het was wél een echte kennismakingstijd. Nu klagen eerstejaars dat het wel een beetje mat is, zo van ‘je wordt niet eens kaalgeschoren’.”

Gijben voelt zich niet oud in vergelijking met jongere studenten. ,,Als je ziek bent, is het alsof je een tijd overslaat. Ik kon me altijd goed vinden in het studentenleven. Toch groei je er overheen, ik ga veel minder vaak uit dan vroeger.”

Geluk

Toen Gijben aan het kwakkelen was, twijfelde hij regelmatig of hij zich moest uitschrijven. ,,Ik dacht: van uitstel komt afstel, dus ik ben al die tijd ingeschreven geweest.” Studievertraging, de meeste mensen overkomt het, weet Gijben. ,,Niet omdat ze dom zijn of lui, maar meestal is er wat gebeurd. Het is heel zwaar om de draad op te pakken, om jezelf te motiveren. De eisen voor vakken veranderen, je vergeet vakken die je in het eerst jaar hebt gevolgd en je moet die kennis weer ophalen.”

Gijben heeft zijn studie niet afgemaakt om zich te bewijzen tegenover anderen. ,,Op een gegeven moment maakt het je niet meer uit wat mensen zeggen. Mensen die succes hebben zeggen altijd dat het komt doordat ze hard gewerkt hebben en veel talent hebben. Ze vergeten dat ze geluk hebben gehad, of liever, een gebrek aan pech. Ze zijn op de juiste momenten niet ziek geworden.”

Door de jaren heen heeft Gijben een andere instelling gekregen.,,Ik heb geaccepteerd dat ik niet stressbestendig ben.” Toch: ,,Als je studeert, heb je altijd in je achterhoofd: ‘ik zou nu ook kunnen studeren’. Daar heb ik nu eindelijk geen last meer van.”

Samen met een paar anderen, onder wie zijn vrouw Marike, wil Gijben een bedrijf opzetten in telewerken. Het businessplan is al geschreven. ,, Dat moet nu vorm krijgen. Het lijkt me erg leuk om een eigen bedrijf te hebben, maar ik hoop dat 60 à 70 uur per week werken voor Marike en mij samen genoeg is.”

Het is 1980. Iedereen kijkt naar Dallas. Bill Gates verkoopt de MS-DOS-licensie aan IBM. De oorlog tussen Irak en Iran breekt uit. John Lennon wordt doodgeschoten. Loek Gijben (18) begint aan een studie elektrotechniek aan de Technische Hogeschool Delft.

Maandagmiddag, twee uur. Geen Loek Gijben. Ook de fotograaf staat te wachten. Tien minuten later komt Gijben aangelopen bij de studentenflat aan de Professor Evertslaan. ,,Mijn afstudeerbegeleider ging 1 maart met emiraat. Mezelf kennende % ik ben nu ook weer te laat % dacht ik: ik kies 28 februari als afstudeerdatum. Ruim op tijd dus”, lacht hij.

Loek Gijben (38) begon in 1980 een studie elektrotechniek aan de – toen nog – TH Delft. Ruim twintig jaar later studeert hij af. Voor het herontwerpen van een slaapstoornissenrecorder kreeg hij een zeven. In de nestorwoning van de flat, een penthouse met schitterend uitzicht over Delft, showt hij trots zijn dochter van twee maanden. ,,Eigenlijk was de bedoeling dat ik zou afstuderen voordat Geeske werd geboren.”

Toen hij begon met studeren kreeg hij een mentor toegewezen. ,,Dat was Egbert Veen, een roemrucht Delfts figuur die in de horeca zat. Hij zat hoog in de tien met zijn studie. Ik dacht nog: wat lang…”

Gijben was een vlotte leerling op de middelbare school, haalde er nette cijfers, ‘het TU-gemiddelde’. Het tempo lag het eerste jaar behoorlijk hoog. ,,Ik moest flink bijbuffelen om vol te houden.” In december kreeg Gijben een bromfietsongeluk en lag hij er twee maanden uit. ,,Nou, dan lig je er dus meteen een jaar uit. Dat loop je niet meer in.”

Blindengeleidenhonden

Maar de meeste studievertraging liep Gijben op toen hij ziek werd. Hij kreeg last van twee aangeboren afwijkingen: astma en hartritmestoornissen. Stress verergerde de klachten. ,,Als ik een tentamen had, ging het eerste uur goed. Daarna werd ik zenuwachtig omdat er al een uur voorbij was. Ik had daar veel last van.” Na ruim zeven jaar was zijn studieduur op en kreeg hij geen financiering meer. Hij ging werken. ,,Dat ging niet goed. Plannen was heel moeilijk, als ik een tentamen had moest ik werken en ook belangrijke colleges moest ik vaak missen.”

Gijben heeft in twintig jaar tijd veel ongeschoolde baantjes gehad: postbode, portier bij de Bieslandhof, tomatensjouwer. Op een gegeven moment ging hij de automatisering doen bij een thuiszorgorganisatie. Hij werkt er nu nog. ,,Er werken veel vrouwen daar, waardoor deeltijdwerk volledig is geaccepteerd.”

Voor het Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds voedden Gijben en zijn vriendin Marike drie puppies op tot blindengeleidehond. ,,Je leert ze basiscommando’s als ‘zit’, ‘af’ en ‘blijf’. Ze zijn alledrie geplaatst als geleidehond en daar zijn we erg trots op.” Van alle puppies wordt uiteindelijk maar zestig procent geleidehond% ongeveer net zoveel als TU-studenten die ingenieur worden.

Vroeger

Gijbens actieve studentenleven heeft ook niet geholpen zijn studieduur te verkorten. Hij is het oudste lid van Virgiel, ,,ze noemen me het fossiel van Virgiel” en blies in 1990 nieuw leven in de zeefdrukondervereniging Stoedio-Zeffo. Bij de Electrotechnische Vereeniging hielp hij Eestic oprichten, een vereniging voor Europese elektrostudenten. ,,Destijds braken we ons hoofd over een juist acroniem. Er speelde een affaire in Oude-Pekela dus kwam ik op International Conference of Electrotechnical Students. Ik zag mezelf al op Schiphol staan met een groot bord om de deelnemers op te vangen: ‘Incest here!’.”

Bovendien kost het nestorschap van de studentenflat hem veel tijd. ,,Als je veel doet, weten ze je te vinden”, zegt Gijben. ,,Het vreet tijd, ik moest op een gegeven moment vaak nee zeggen.”

Het studentenleven is in twintig jaar veel veranderd, vindt Gijben. Er wordt nu veel harder gestudeerd. ,,Vroeger had iedereen tijd en geen geld. Nu is er geld, maar geen tijd. Dat kun je merken als er iets georganiseerd moet worden. De eerste jaren dat we het jaarlijkse flatfeest hielden, namen we twee maanden de tijd om het trappenhuis te versieren met papier-maché. Het kostte niets, maar het zag er prachtig uit. Nu worden er sponsors gezocht en hangen ze een paar mooie lampen op. Vroeger maakte je sfeer, nu koop je sfeer.”

Virgiel wordt steeds meer een soort sub-Corps, vindt Gijben. ,,De sfeer verandert. Ik ben katholiek opgevoed en ik herkende die sfeer bij Virgiel, ook al ben ik nu van God los. De KMT was in die tijd heftig, maar het was wél een echte kennismakingstijd. Nu klagen eerstejaars dat het wel een beetje mat is, zo van ‘je wordt niet eens kaalgeschoren’.”

Gijben voelt zich niet oud in vergelijking met jongere studenten. ,,Als je ziek bent, is het alsof je een tijd overslaat. Ik kon me altijd goed vinden in het studentenleven. Toch groei je er overheen, ik ga veel minder vaak uit dan vroeger.”

Geluk

Toen Gijben aan het kwakkelen was, twijfelde hij regelmatig of hij zich moest uitschrijven. ,,Ik dacht: van uitstel komt afstel, dus ik ben al die tijd ingeschreven geweest.” Studievertraging, de meeste mensen overkomt het, weet Gijben. ,,Niet omdat ze dom zijn of lui, maar meestal is er wat gebeurd. Het is heel zwaar om de draad op te pakken, om jezelf te motiveren. De eisen voor vakken veranderen, je vergeet vakken die je in het eerst jaar hebt gevolgd en je moet die kennis weer ophalen.”

Gijben heeft zijn studie niet afgemaakt om zich te bewijzen tegenover anderen. ,,Op een gegeven moment maakt het je niet meer uit wat mensen zeggen. Mensen die succes hebben zeggen altijd dat het komt doordat ze hard gewerkt hebben en veel talent hebben. Ze vergeten dat ze geluk hebben gehad, of liever, een gebrek aan pech. Ze zijn op de juiste momenten niet ziek geworden.”

Door de jaren heen heeft Gijben een andere instelling gekregen.,,Ik heb geaccepteerd dat ik niet stressbestendig ben.” Toch: ,,Als je studeert, heb je altijd in je achterhoofd: ‘ik zou nu ook kunnen studeren’. Daar heb ik nu eindelijk geen last meer van.”

Samen met een paar anderen, onder wie zijn vrouw Marike, wil Gijben een bedrijf opzetten in telewerken. Het businessplan is al geschreven. ,, Dat moet nu vorm krijgen. Het lijkt me erg leuk om een eigen bedrijf te hebben, maar ik hoop dat 60 à 70 uur per week werken voor Marike en mij samen genoeg is.”