Teen Spirit

br />
De liedjes waar Zavjee het terloops over had gehad, bleken niet meer dan wat vage ideetjes, waarbij de liedjesschrijvers het onderling meestal ook niet eens waren hoe het liedje nou ook alweer in elkaar stak. Van de teksten was alleen de zeer globale strekking bekend: zij is het mooiste meisje, maar waarom moet ze me nou niet.

Fik zat geheel geobsedeerd door zijn eigen bizarre elektronica-creaties rare geluiden uit zijn vooroorlogse orgeltje te halen, Hurm wachtte geduldig af wat zich eventueel als liedje aandiende en staarde zo lang beurtelings naar zijn bas en zijn blikje bier, en Zavjee en Bert-Jan speelden doorlopend riffs, roffels en riedeltjes zonder daarbij overigens al te veel op elkaar te letten.

Drie keer had Fredo geprobeerd een zelfgeschreven liedje uit te leggen aan Zavjee, maar diens reactie had zich beperkt tot enthousiast ‘ja leuk’, gevolgd door een stuurloze etalering van de eigen vingervlugheid op de gitaar. Het schoot niet op zo.

Dit was hét moment om enige bandervaring te laten gelden, vond Fredo. Hij zette zijn gitaarversterker kalm ruimschoots anderhalf keer zo hard, liep naar de microfoon, brulde ‘one, two, three, four!!’ en zette de Nirvana-kraker Smells Like Teen Spirit in.

Zowaar! De rest van de band volgde.

Fredo voelde zich groeien achter de zangmicrofoon, al was deze cover tamelijk uitgekauwd en kon hij zich desondanks met geen mogelijkheid herinneren hoe de tekst van het tweede couplet nou ook alweer begon…

Toen Bert-Jan alsnog zijn drumstokken in de aanslag had, was het oefenen al snel verzand in wat Fredo in gedachten ‘oeverloze laxeer-jam’ noemde.

De liedjes waar Zavjee het terloops over had gehad, bleken niet meer dan wat vage ideetjes, waarbij de liedjesschrijvers het onderling meestal ook niet eens waren hoe het liedje nou ook alweer in elkaar stak. Van de teksten was alleen de zeer globale strekking bekend: zij is het mooiste meisje, maar waarom moet ze me nou niet.

Fik zat geheel geobsedeerd door zijn eigen bizarre elektronica-creaties rare geluiden uit zijn vooroorlogse orgeltje te halen, Hurm wachtte geduldig af wat zich eventueel als liedje aandiende en staarde zo lang beurtelings naar zijn bas en zijn blikje bier, en Zavjee en Bert-Jan speelden doorlopend riffs, roffels en riedeltjes zonder daarbij overigens al te veel op elkaar te letten.

Drie keer had Fredo geprobeerd een zelfgeschreven liedje uit te leggen aan Zavjee, maar diens reactie had zich beperkt tot enthousiast ‘ja leuk’, gevolgd door een stuurloze etalering van de eigen vingervlugheid op de gitaar. Het schoot niet op zo.

Dit was hét moment om enige bandervaring te laten gelden, vond Fredo. Hij zette zijn gitaarversterker kalm ruimschoots anderhalf keer zo hard, liep naar de microfoon, brulde ‘one, two, three, four!!’ en zette de Nirvana-kraker Smells Like Teen Spirit in.

Zowaar! De rest van de band volgde.

Fredo voelde zich groeien achter de zangmicrofoon, al was deze cover tamelijk uitgekauwd en kon hij zich desondanks met geen mogelijkheid herinneren hoe de tekst van het tweede couplet nou ook alweer begon…