Wat nou, ‘vol’? Ik laat me niet zomaar wegsturen. Vorige week mocht de portierober dan nee verkopen, vanavond zal ik eten. Bazar, Rotterdam. Met zo’n gebruinde stud aan mijn tafeltje lust ik elke avond wel Dolme.
Share
br />
Ik nip van mijn fles wijn en word draaierig van honderden kleurige lichtjes. Turkse muziek op westerse beats uit de speakers.
,,Net Marokko.” Twee donkerbruine reeënogen in een oberschortje staren me aan. Slik. ,,Sarma. Moet je proeven.” Wijnbladeren met rijst en rozijnen op donkerblauw aardewerk. ,,Exotisch”, denk ik en waan me in de woestijn. ,,Het land van mijn ouders”, zeggen de ogen. ,,Neem me mee”, kreun ik.
Mijn stud knoopt zijn schortje los en kiest mijn hoofdgerecht. Het smaakt naar Griekenland. ,,Turkije”, verbeteren de ogen, ,,yogurtlu adana.” Jummie. ,,Eigenlijk gewoon rundvlees met tzatziki”, roep ik. Boze blikken. ,,Ik haat Kreta”, veins ik.
,,Chauvinistic pig”, denk ik. En ik wil mijn eigen gerechten kiezen. ,,Oase voor twee!”, brul ik. Mijn ober krijgt een tweede kans. Vers fruit, ijs en baklava. Met het bovenste knoopje open lijkt mijn broek nog veel te wijd. ,,Niet teveel”, waarschuwen de ogen. ,,Niet te brutaal”, snauw ik. Ik vraag om de rekening en ga plassen.
Een gevaarlijk hoge trap en bergen toeschouwers beneden. Kleurige lichtjes boven mijn hoofd en een rotsmak. Ik kerm. Applaus vanuit de keuken, de reeënogen vlak boven de mijne. ,,Dit weet bijna niemand”, zegt hij. Hij tilt me op en opent de deur naar een piepklein, mysterieus hotelletje.
Naam: Bazar (mét hotel)
Waar: Witte de Withstraat 16, Rotterdam
Wanneer: altijd en altijd reserveren
Wie: iedereen die van Arabisch eten in de ruimste zin van het woord (en de topografie) houdt. Veel mixed couples, ook
Wie niet: knoflookhaters
Wat: sarma, dolme en yogurtlu. En de Oase voor Twee toe. Ook een tandenborstel, als je blijft slapen
Wat niet: waar je echt geen ruimte mee voor hebt
Hoeveel: een schijntje. Bij het gemiddelde eetcafé betaal je meer
Locatie: *****
Eten: *****
Bediening: *****
Muziek: *****
Publiek: ****
Nikka’s eindoordeel: *****
Wat nou, ‘vol’? Ik laat me niet zomaar wegsturen. Vorige week mocht de portierober dan nee verkopen, vanavond zal ik eten. Bazar, Rotterdam. Met zo’n gebruinde stud aan mijn tafeltje lust ik elke avond wel Dolme.
Ik nip van mijn fles wijn en word draaierig van honderden kleurige lichtjes. Turkse muziek op westerse beats uit de speakers.
,,Net Marokko.” Twee donkerbruine reeënogen in een oberschortje staren me aan. Slik. ,,Sarma. Moet je proeven.” Wijnbladeren met rijst en rozijnen op donkerblauw aardewerk. ,,Exotisch”, denk ik en waan me in de woestijn. ,,Het land van mijn ouders”, zeggen de ogen. ,,Neem me mee”, kreun ik.
Mijn stud knoopt zijn schortje los en kiest mijn hoofdgerecht. Het smaakt naar Griekenland. ,,Turkije”, verbeteren de ogen, ,,yogurtlu adana.” Jummie. ,,Eigenlijk gewoon rundvlees met tzatziki”, roep ik. Boze blikken. ,,Ik haat Kreta”, veins ik.
,,Chauvinistic pig”, denk ik. En ik wil mijn eigen gerechten kiezen. ,,Oase voor twee!”, brul ik. Mijn ober krijgt een tweede kans. Vers fruit, ijs en baklava. Met het bovenste knoopje open lijkt mijn broek nog veel te wijd. ,,Niet teveel”, waarschuwen de ogen. ,,Niet te brutaal”, snauw ik. Ik vraag om de rekening en ga plassen.
Een gevaarlijk hoge trap en bergen toeschouwers beneden. Kleurige lichtjes boven mijn hoofd en een rotsmak. Ik kerm. Applaus vanuit de keuken, de reeënogen vlak boven de mijne. ,,Dit weet bijna niemand”, zegt hij. Hij tilt me op en opent de deur naar een piepklein, mysterieus hotelletje.
Naam: Bazar (mét hotel)
Waar: Witte de Withstraat 16, Rotterdam
Wanneer: altijd en altijd reserveren
Wie: iedereen die van Arabisch eten in de ruimste zin van het woord (en de topografie) houdt. Veel mixed couples, ook
Wie niet: knoflookhaters
Wat: sarma, dolme en yogurtlu. En de Oase voor Twee toe. Ook een tandenborstel, als je blijft slapen
Wat niet: waar je echt geen ruimte mee voor hebt
Hoeveel: een schijntje. Bij het gemiddelde eetcafé betaal je meer
Locatie: *****
Eten: *****
Bediening: *****
Muziek: *****
Publiek: ****
Nikka’s eindoordeel: *****
Comments are closed.