Reprise

Op de achtergrond de laatste zoemer voor aanvang van de les. Op mijn rug een strakgespannen Eastpak met boeken en gymspullen, ongemakkelijk over één schouder, want over twee was niet cool. (,,Was niet vet”, zou ik toen gezegd hebben.)

Bij het het horen van Milli Vanilli’s ‘Girl I’m gonna miss you’ denk ik nog steeds aan de eerste keer dat ik met een meisje danste. Patricia, vetkuif, schattig beugeltje. Ze rook naar haarlak en Hubba-Bubba kauwgom. Verlegen en verlangend vouwde ik mijn armen om haar middel en schuifelde van links naar rechts. Ze liet me een half jaar wachten voordat ik haar mocht zoenen. Dat was een vrijdagavond, na de rolschaatsdisco, onder het blauwe licht van een reclamebord van Albert Heijn.

De herinneringen komen niet vanzelf, ze moeten aangewakkerd worden. De laatste weken van augustus zijn wat dat betreft een feest van herkenning.

De nieuwe eerstejaars; ze worden echt elk jaar kleiner. De rinkelende keycords versterken het effect; ze lijken net weggelopen katjes die hun baasje kwijt zijn. Even op het halsbandje kijken waar ze geretourneerd moeten worden.

We hebben sinds een paar weken een nieuwe huisgenoot. Vers van het vwo, keycord trots om de hals. Hij komt net als ik uit Noord-Holland; zegt nog vet waar hij over een paar weken geil, gaaf of supermooi zal zeggen. Voor een paar dagen zou ik wel met hem willen ruilen, weer even de kneedbare eerstejaars zijn. ’s Weekends de vuile was naar mama brengen, zondagavond vol verwachting weer terug naar Delft. Alles nog een keer beleven, als een soort reprise. Maar dan wel zonder keycord graag.

Het zijn de kleine confrontaties die de grote herinneringen oproepen.

Bij het zien van een scholier met een volgepropte rugtas, zie ik mezelf weer door de gangen van mijn middelbare school lopen. Op de achtergrond de laatste zoemer voor aanvang van de les. Op mijn rug een strakgespannen Eastpak met boeken en gymspullen, ongemakkelijk over één schouder, want over twee was niet cool. (,,Was niet vet”, zou ik toen gezegd hebben.)

Bij het het horen van Milli Vanilli’s ‘Girl I’m gonna miss you’ denk ik nog steeds aan de eerste keer dat ik met een meisje danste. Patricia, vetkuif, schattig beugeltje. Ze rook naar haarlak en Hubba-Bubba kauwgom. Verlegen en verlangend vouwde ik mijn armen om haar middel en schuifelde van links naar rechts. Ze liet me een half jaar wachten voordat ik haar mocht zoenen. Dat was een vrijdagavond, na de rolschaatsdisco, onder het blauwe licht van een reclamebord van Albert Heijn.

De herinneringen komen niet vanzelf, ze moeten aangewakkerd worden. De laatste weken van augustus zijn wat dat betreft een feest van herkenning.

De nieuwe eerstejaars; ze worden echt elk jaar kleiner. De rinkelende keycords versterken het effect; ze lijken net weggelopen katjes die hun baasje kwijt zijn. Even op het halsbandje kijken waar ze geretourneerd moeten worden.

We hebben sinds een paar weken een nieuwe huisgenoot. Vers van het vwo, keycord trots om de hals. Hij komt net als ik uit Noord-Holland; zegt nog vet waar hij over een paar weken geil, gaaf of supermooi zal zeggen. Voor een paar dagen zou ik wel met hem willen ruilen, weer even de kneedbare eerstejaars zijn. ’s Weekends de vuile was naar mama brengen, zondagavond vol verwachting weer terug naar Delft. Alles nog een keer beleven, als een soort reprise. Maar dan wel zonder keycord graag.