Eat, drink, dance

Kofta, besluit ik en wandel naar de Witte de Withstraat.

Bazar. Fonkelende Arabische lantarens en glimlachende obers met reeënogen. Kan ik hier niet wonen? ,,Vol”, brult een dikke Arabier. Ik prijs mijn kleine gestalte aan maar hij hoort me niet meer. ,,Ik had toch liever fusion”, mompel ik.

‘It’s always time for noodles’, blèrt een affiche in de binnenstad. Reclame voor een Chinees-Surinaamse fastnoodlebar. Achter het raam zitten bejaarde sikken. Het enige vlees dat mijn verzopen uiterlijk niet opmerkt, denk ik monter. Op de drempel slaat een oude hondenlucht me in het gezicht. Ik kokhals. ,,Not always”, kreun ik.

Nieuwe Binnenweg, besluit ik. Plenty hippe tenten voor een borrel en noodles in overvloed. Ik grijp mijn pepperspray en steek een sigaret op. ,,Super Mario Brothers”, giechel ik en ontduik in vloeiende bewegingen handtastelijk gepeupel. Topdrukte in het gouwe ouwe Westerpaviljoen. Tikkeltje saai, meer voor zakenlui en overjarige studenten. Paars licht en designlampen in een etalage aan de overkant. Een dude met gsm voor de ingang, harde muziek uit de dj-booth. Eat, Drink, Dance, zegt de gevel. Aha! Daar laat ik zelfs Off_Corso voor liggen. Hippe lichte maaltijden op de kaart, twaalf eurootjes voor een hoofdgerechtje. Geregeld.

Kwart over acht. Geen uitsmijter bij de deur, geen oorverdovend ‘vol!’. Verdacht. Ik kijk naar binnen. Leeg. Zo goed als, tenminste, aan een tafeltje zit een groepje twintigers, waarschijnlijk personeel.

Ik emigreer. Komen hippe tenten dan echt nooit van de grond in Nederland? Wat wel op succes uitdraait wordt uitgemolken tot commerciële onzin. ,,Saaie boeren”, snuif ik. Ik beland voor de honderdste keer bij Tampopo, een paar deuren verder. Noodleplace to be seen en altijd wel een plekje.

Okee, weg met het Eat, denk ik, slurpend van mijn vissoep. Drink en dance is ook leuk. Ik slenter terug en bestel een wodka-tonic. Ik zoek naar de dansvloer. Een geit achter de bar kijkt me met grote ogen aan. ,,Of er nog gedanst wordt, Carlo”, kirt ze tegen haar baas. Carlo denkt van niet. Carlo denkt dat zijn EDD last heeft van een dipje à la Scheveningen, zoiets als last van het slechte weer. Ja ja. Carlo snapt niet dat ik toch niet kwam eten. ,,Het eten is hartstikke lekker”, blaat hij. Ga door Carlo, denk ik, you’re on a roll. Carlo belooft dat het normaalgesproken altijd feest is. Ik kijk naar de randfiguren in de hoeken van de tent. Een clubje stapvrienden zet twee voeten over de drempel en vlucht dan terug de regen in. ,,Strike a pose, Carlo!”, juich ik. Laat maar zien hoe leuk het hier dan is. Maar Carlo wil niet op de foto. ,,Ballentent”, klaag ik. Zelfs het Westerpaviljoen lonkt. Ik steek mijn paraplu op.

Naam: Eat, drink, dance

Waar: Nieuwe Binnenweg, Rotterdam

Wanneer: nooit, hoewel Carlo beterschap belooft. Op een zaterdag als je echt niks beters te doen hebt, dan maar

Wie: randfiguren

Wie niet: stappers die wel in zijn voor een drukbezocht, hip feestje

Wat: veel, veel alcohol

Wat niet: whisky, daar word je nog depressiever van

Homo, hetero, bi of travo: wie durft

Hoeveel: standaard drankprijzen

Locatie: *

Drank: *

Muziek: **

Publiek: *

Nikka’s eindoordeel: *

Regen, regen, regen. Mijn voeten zijn nat en mijn haar plakt. Zaterdag in Rotterdam. So much for shopping. Bimbo’s in de Burger King, de beste kroegen puilen uit. Kofta, besluit ik en wandel naar de Witte de Withstraat.