,,TU-trui”, schoot door mijn hoofd, en ik keek snel om. Iets te snel, want het omkijken werd gevolgd door een nieuwe sambadanspas op skischoenen. Van evenwicht was geen sprake meer en een bord spaghetti bolognese gleed van het dienblad op mijn witte jas.
Share
Het resultaat had wat weg van een horrorscène uit een matige B-film.
Dit tafereeltje vond plaats ergens op vijftienhonderd meter hoogte in de Oostenrijkse Alpen. Daar zijn van die lunchfabrieken waar de skiër of boarder terecht kan na een ochtendje knieknikkende hoogtevrees. Het menu bevestigt ieder Oostenrijks cliché: de dagschotel is iedere dag een andere schnitzelvariant en de Stammtisch is gereserveerd voor Rudi’s (‘Biertjah!’). De combinatie van angstzweet en gesmolten sneeuw zorgt voor beslagen ramen en een natte, plavuizen vloer. Met de klandizie op skischoenen is succes gegarandeerd: regelmatig vliegen volle dienbladen door de lucht. Mijn glijder was dus niet zo raar.
Het was leuk een TU-trui tegen te komen. De draagster bleek ook nog een medecivieler te zijn. Zo herken je elkaar nog eens, in den vreemde. De trui die ze droeg was een groene die vijf jaar geleden aan alle studenten werd uitgereikt ter ere van 155 jaar TU. Iedereen hield zich trouw aan de ongeschreven regel het ding nooit te dragen in de TU-wijk. En dus kom je zo’n trui tegen op vakanties, of als gordijn of tochtstrip.
Het nieuwe lustrum lijkt me een prima gelegenheid voor een nieuwe trui. Alhoewel, doe dit keer maar een goed ski-jack. Dan herken ik mede-Delftenaren alvast buiten de vreetschuur en kan ik op de spaghetti blijven letten.
.aut Willem%Jan Zwanenburg
,,TU-trui”, schoot door mijn hoofd, en ik keek snel om. Iets te snel, want het omkijken werd gevolgd door een nieuwe sambadanspas op skischoenen. Van evenwicht was geen sprake meer en een bord spaghetti bolognese gleed van het dienblad op mijn witte jas. Het resultaat had wat weg van een horrorscène uit een matige B-film.
Dit tafereeltje vond plaats ergens op vijftienhonderd meter hoogte in de Oostenrijkse Alpen. Daar zijn van die lunchfabrieken waar de skiër of boarder terecht kan na een ochtendje knieknikkende hoogtevrees. Het menu bevestigt ieder Oostenrijks cliché: de dagschotel is iedere dag een andere schnitzelvariant en de Stammtisch is gereserveerd voor Rudi’s (‘Biertjah!’). De combinatie van angstzweet en gesmolten sneeuw zorgt voor beslagen ramen en een natte, plavuizen vloer. Met de klandizie op skischoenen is succes gegarandeerd: regelmatig vliegen volle dienbladen door de lucht. Mijn glijder was dus niet zo raar.
Het was leuk een TU-trui tegen te komen. De draagster bleek ook nog een medecivieler te zijn. Zo herken je elkaar nog eens, in den vreemde. De trui die ze droeg was een groene die vijf jaar geleden aan alle studenten werd uitgereikt ter ere van 155 jaar TU. Iedereen hield zich trouw aan de ongeschreven regel het ding nooit te dragen in de TU-wijk. En dus kom je zo’n trui tegen op vakanties, of als gordijn of tochtstrip.
Het nieuwe lustrum lijkt me een prima gelegenheid voor een nieuwe trui. Alhoewel, doe dit keer maar een goed ski-jack. Dan herken ik mede-Delftenaren alvast buiten de vreetschuur en kan ik op de spaghetti blijven letten.
.aut Willem%Jan Zwanenburg
Comments are closed.