Koud water

Juist dit kille winterweekend zijn alle mannelijke huisklussers weg en op dit tijdstip kan ik geen buurman bedenken aan wie ik klagelijk kan vertellen dat er geen warm water is.

Hoewel we allemaal min of meer een technische studie volgen, zijn het toch de jongens die thuis dit soort problemen oplossen. In ruil voor een rondleiding door de H&M of iets dergelijks.

Er is niets aan te doen, besef ik: dat wordt koud douchen morgenochtend. Terwijl ik verder poets beeld ik me in hoe het zal gaan: pan water koken, die mee naar badkamer, beetje nat maken, dan van top tot teen inzepen. Ouderwets romantisch. Haar wassen zal wat lastiger worden, want wat als de pan net leeg is? Een hoofd vol shampoo. Minder fijn.

Waar komt ons warme water eigenlijk vandaan? De bron kan niets anders zijn dan de witte kast die aan de gangmuur hangt. Buizen, snoeren en ledjes die ‘E35’ spellen, houden me niet tegen. Ik tast tussen het stof bovenop en vind een handleiding zo dik als een telefoongids. Vertaling van de code: ‘Draai de steker 180 graden’. De steker? Een aansteker misschien, om de vlammen te ontsteken? Of een stekker, dat zou ook kunnen. Ik gok het laatste en volg één van de snoeren naar het stopcontact. Voorzichtig wiebel ik de stekker los en duw het ding, een slag gedraaid, terug. Nog geen seconde gaat voorbij, of de ketel maakt een dankbaar zoemend geluid en ik hoor hoe water door zijn bloedvaten wordt gepompt. Ik voel me alsof ik zojuist een Flatliner heb gereanimeerd en wil mijn o.k.-assistent om de hals vliegen: we did it, we fucking did it!

Dit moet ik mijn huisgenoten vertellen. Ik kan meer dan koken en knopen aannaaien. Dankzij mijn technisch inzicht werkt de c.v. weer! Dan herinner ik me dat vanochtend een indringer van het energiebedrijf in de meterkast heeft lopen rommelen. Dat de reparatie, door fasegevoeligheid van de elektrische ketel, slechts een kwestie was van het omdraaien van de stekker zeg ik ze maar niet. Tevreden duik in mijn bed in, een warme douche in het vooruitzicht.

Al de hele dag wil het water maar niet warm worden. Vreemd, want in dit huis lijkt warm water uit een onuitputtelijke bron te komen. Nu, tijdens het tanden poetsen, begin ik me lichtelijk zorgen te maken. Juist dit kille winterweekend zijn alle mannelijke huisklussers weg en op dit tijdstip kan ik geen buurman bedenken aan wie ik klagelijk kan vertellen dat er geen warm water is.

Hoewel we allemaal min of meer een technische studie volgen, zijn het toch de jongens die thuis dit soort problemen oplossen. In ruil voor een rondleiding door de H&M of iets dergelijks.

Er is niets aan te doen, besef ik: dat wordt koud douchen morgenochtend. Terwijl ik verder poets beeld ik me in hoe het zal gaan: pan water koken, die mee naar badkamer, beetje nat maken, dan van top tot teen inzepen. Ouderwets romantisch. Haar wassen zal wat lastiger worden, want wat als de pan net leeg is? Een hoofd vol shampoo. Minder fijn.

Waar komt ons warme water eigenlijk vandaan? De bron kan niets anders zijn dan de witte kast die aan de gangmuur hangt. Buizen, snoeren en ledjes die ‘E35’ spellen, houden me niet tegen. Ik tast tussen het stof bovenop en vind een handleiding zo dik als een telefoongids. Vertaling van de code: ‘Draai de steker 180 graden’. De steker? Een aansteker misschien, om de vlammen te ontsteken? Of een stekker, dat zou ook kunnen. Ik gok het laatste en volg één van de snoeren naar het stopcontact. Voorzichtig wiebel ik de stekker los en duw het ding, een slag gedraaid, terug. Nog geen seconde gaat voorbij, of de ketel maakt een dankbaar zoemend geluid en ik hoor hoe water door zijn bloedvaten wordt gepompt. Ik voel me alsof ik zojuist een Flatliner heb gereanimeerd en wil mijn o.k.-assistent om de hals vliegen: we did it, we fucking did it!

Dit moet ik mijn huisgenoten vertellen. Ik kan meer dan koken en knopen aannaaien. Dankzij mijn technisch inzicht werkt de c.v. weer! Dan herinner ik me dat vanochtend een indringer van het energiebedrijf in de meterkast heeft lopen rommelen. Dat de reparatie, door fasegevoeligheid van de elektrische ketel, slechts een kwestie was van het omdraaien van de stekker zeg ik ze maar niet. Tevreden duik in mijn bed in, een warme douche in het vooruitzicht.