Kandidaten voor een zetel in de ondernemingsraad stellen zich gewoonlijk verkiesbaar via de vakbonden AbvaKabo FNV en CMHF/AC-HOP of de vrije lijst Democratisch Beleid. Nu is daar ineens een nieuwe lijst, met daarop één naam.
Die naam luidt Dick Hoeneveld, arbo- en milieuadviseur. Hij hoopt met zijn actie, waarvoor het idee afkomstig is van rector Luyben, nieuwe kandidaten en nieuwe kiezers te werven. Dat eerste is niet gelukt, in het tweede heeft hij alle vertrouwen. “Dit is niet bedoeld als tegengas. Maar die drie bestaande lijsten zijn misschien minder aantrekkelijk voor nieuwe stemmers. Ik hoop dat mijn lijst drempelverlagend werkt.”
Hoeneveld gaat ‘een beetje op zijn netwerk leunen’, zegt hij. “Er zijn weinig faculteiten waar ik niet heb gezeten, in 25 jaar TU. Als iedereen die mij kent op mij stemt, dan kom ik drie keer in de or.” Om te voorkomen dat er stemmen verloren gaan, is Hoeneveld zelfs een lijstverbinding aangegaan met de fractie van Democratisch Beleid (DB). Als Hoeneveld echt zoveel stemmen trekt, gaan die dus daarheen.
Waarom is het niet gelukt meer kandidaten op de nieuwe lijst te krijgen? Volgens Hoeneveld waren er wel geïnteresseerden, maar haakten ze om verschillende redenen af. Bijvoorbeeld om de hoeveelheid werk die de or met zich meebrengt, of in het geval van een internationale medewerker om de taal.
Maar de hoofdreden bleek volgens Hoeneveld ‘de wat negatieve weerklank’ die de or bij veel mensen heeft. “Er wordt veel gekeken naar de dingen die niet goed zijn. Veel mensen hebben geen zin in die zure atmosfeer. Misschien moeten we anders gaan uitleggen waarom we bepaalde dingen vinden.”
Naast Hoeneveld hebben ook de vakbonden en DB veel nieuwe kandidaten op hun lijsten staan. AbvaKabo FNV heeft 13 namen, CMHF/AC-HOP 8 en DB 14. Opvallend is, dat er tussen al die mensen niemand afkomstig is van de faculteit Bouwkunde.
Afgelopen donderdag moest ik door weer en wind van het ene naar het andere gebouw lopen. Het regende dat het goot en de wind duwde mij alle kanten op, en het kostte mij moeite een min of meer rechte koers aan te houden. Bij terugkeer bij het gebouw van CiTG had ik moeite om zonder kleerscheuren binnen te komen. De ingang bevindt zich namelijk in een soort windtunnel, en als je jezelf bij zwaar weer niet bijtijds vastgrijpt aan een betonnen pilaar of prullenbak, dan loop je het risico de ingang compleet voorbij te schieten. Je kunt dan uiteraard in de herkansing proberen om tegen de wind in alsnog de ingang te bereiken, maar de kans is groot dat je omver wordt geblazen.
Nu heb ik, ik zeg het eerlijk, een lengte-gewichtverhouding die maakt dat ik niet makkelijk van mijn sokken te blazen ben. Maar mensen met een iets andere aerodynamica kunnen op dit soort winderige plekken ineens speelbal van de elementen worden. Zo is er het verhaal van mijn naaste collega L, van wie de flapperende jaspanden tijdens een pittige windkracht 8 ineens als parasail gingen fungeren, waardoor zij als een menselijke tumbleweed over de Mekelweg buitelde, om tenslotte geheel bemodderd en met enkele gekneusde ribben in de bosjes voor Natuurkunde tot stilstand te komen. Of deze zomer nog, de argeloze medewerkster die, met een karretje vol informatiemateriaal op weg naar de aula, werd verrast door een windvlaag. Ineens was zij omhuld door een paddenstoelenwolk van A4-tjes en memory sticks, die eerst razendsnel omhoog werden geblazen om vervolgens tergend langzaam naar beneden te dwarrelen. Met daartussen rondrennend de medewerkster, die wanhopig probeerde het product van een hele ochtend kopiëren uit de blubber te houden. En wie kent de foto’s niet van studenten die als wapperende vlaggen in de lantaarnpalen voor EWI hingen (google ‘EWI storm’). Bekijk vooral ook eens de beelden die gemaakt zijn van (en door) vliegende TU-studenten op YouTube (check ‘Superstorm in Delft’, meer dan zesduizend hits).
Maar gelukkig is er nu iets gevonden tegen de windgevoeligheid van het Mekelpark, en vooral de stormgoot naast EWI. Loop maar eens van 3mE naar EWI. Eureka. Het is een enkel element, dat bijna opgaat in zijn omgeving. Het is mooi in zijn eenvoud, strak vormgegeven, bijna popart-achtig zwart-wit met een rood kleuraccent aan de randen. Als je niet beter wist zou je zeggen dat het met zijn driehoekige vorm een boodschap wil uitzenden. Het is… een waarschuwingsbordje met een windzak erop!
Applaus voor dit staaltje ‘out of the box’-denken, voor deze 21ste-eeuwse oplossing van een 20ste-eeuws probleem. Nooit hoeven we meer studenten uit lantaarnpalen of medewerkers uit prikstruiken te bevrijden, dankzij dit ei van Columbus. Driewerf hoera voor deze briljante vondst. Of in de woorden van de grote Obelix: ‘Broeva, Haro!’
Ellen Touw is hoofd van de dienst onderwijs- en studentzaken bij Civiele Techniek en Geowetenschappen en beleidsadviseur internationalisering.
Comments are closed.