Na een ‘tentamencalamiteit’ als gevolg van een computerstoring gaf de Open Universiteit studenten de keuze: een zes voor de moeite of het tentamen overdoen. Slechts één student koos voor die laatste mogelijkheid.
Vijftig studenten van verschillende faculteiten deden op 22 januari tentamen vanuit acht verschillende studiecentra van de Open Universiteit. Maar door een computerstoring kwam het merendeel van de tentamens niet in de centrale database van de OU terecht.
Keuze
De centrale commissie voor de examens van de universiteit besloot daarop de studenten de keuze te geven tussen een zes voor het tentamen of voor een herkansing. Een belangrijke rol bij die snelle beslissing speelde de omstandigheid dat een deel van de betrokken studenten in verre buitenlanden woont. Zij hadden het afleggen van het tentamen gecombineerd met een bezoek aan Nederland. “Een van hen vloog de volgende dag terug naar Vietnam”, zegt een woordvoerder van de OU. “Voor zulke studenten is het geen optie om het tentamen een week later over te doen. Zij zouden dan zwaar gedupeerd zijn.”
Teruggevonden
Van de vijftig tentamens werden er uiteindelijk achttien teruggevonden die gewoon konden worden nagekeken. Ook de vier studenten die het tentamen onvoldoende hadden gemaakt kregen – uit het oogpunt van rechtsgelijkheid – de keuze tussen een herkansing en een beoordeling met het cijfer 6.
Compliment
De woordvoerder benadrukt dat de OU met alle betrokken studenten contact heeft gehad en dat de Studentenraad het bestuur gecomplimenteerd heeft met de afhandeling van de kwestie. De klacht dat de OU zich aan tentamenfraude schuldig maakte, zou niet uit de raad afkomstig zijn.
Vorige week maandag ging mijn mobiel. Een verzorgde damesstem vroeg mij of ik meneer T. kende. Ik ken meneer T. al lang. Hij is mijn vader. “U spreekt met Dinges van Travel Cruise”, zei ze, “Weet u waar uw vader is?” Ik wist niet beter of mijn vader zat op een cruiseschip in de Caraïbische Zee. Maar als de cruisemaatschappij MIJ vroeg waar hij was, dan zat hij kennelijk niet waar hij moest zitten. “Als u het niet weet, hoe moet ik het dan weten?”, zei ik.
Dinges moest mij het antwoord schuldig blijven. Zij was mijn vaders spoor bijster geraakt toen zijn vlucht vanuit New York naar het tropische startpunt van de cruise was geannuleerd vanwege slecht weer. De heer T. werd op de stand-by lijst geplaatst maar ging niet met de volgende vlucht mee. Ik kreeg visioenen van mijn vader, gestrand op JFK, net als Tom Hanks in ‘The Terminal’. “En hij neemt zijn telefoon ook al niet op”, zei ze. Nou kan dat kloppen, want mijn vader is van de generatie die zo’n mobiel alleen maar even aanzet als hij wil bellen om hem daarna meteen weer uit te schakelen, want anders is de batterij zo snel leeg.
De rest van de dag kwam er weinig van serieus werken. Steeds als ik in een gesprek zat werd ik gebeld. Familie die wilde weten of ik al wat wist. Of het was Dinges van Travel Cruise die meldde dat er nog niets te melden was. Ook de volgende ochtend bleek mijn vader nog steeds kwijt. Hij had weer een stand-by vlucht gemist, en Dinges van Travel Cruise klonk beduidend minder opgewekt dat de dag ervoor, alsof ze met samengeknepen billen zat te telefoneren. Ook ik begon ‘m langzaam te knijpen. Mijn vader is weliswaar een ervaren reiziger, maar wel een model van ruim voor de oorlog, dus hij kan stuk. Wie weet wat er allemaal kan gebeuren met zo’n zeventig-plusser met een veel te grote koffer, op drift in The Big Apple?
Pas aan het eind van de middag kwam het verlossend woord: men had eindelijk het schip te pakken gekregen (per meeuw?) en ja hoor: de heer T. zat gewoon aan boord, opgestapt in de eerste haven na het startpunt. Joost mag weten hoe hij er gekomen is, maar in elk geval konden wij ontstressen.
Tegen de tijd dat deze krant van de pers rolt heeft Berend Botje weer voet aan vaste wal gezet. Hij zal nauwelijks begrijpen waarom zijn kinderen zich ongerust hebben gemaakt. Als wij erg zeuren, zal hij beloven ons de volgende keer even te faxen als hij kwijt is. Maar met een schuin oog zal hij alvast kijken naar de nieuwe reisgids en bedenken langs welke Bounty-eilanden hij deze zomer gaat cruisen. Om vervolgens uit zijn koffer voor iedereen een bont geschilderde houten papegaai of een ketting van leguanen-teennagels te trekken. Want die hadden we vast nog niet.
Ellen Touw is hoofd van de dienst onderwijs- en studentzaken bij Civiele Techniek en Geowetenschappen en beleidsadviseur internationalisering.
Comments are closed.