De musical West Side Story wordt volgende week vier avonden achtereen opgevoerd door een groep Virgielstudenten. Met deze moderne versie van Romeo en Julia willen de ‘Papen’ laten zien dat ze meer doen dan slempen en zuipen.
Share
,,Esmée, Chris en Esther, jullie blijven staan tot de fade out”, klinkt het streng door de oude TU-gymzaal, achter het gebouw aan de Kanaalweg. Regisseuse Henriëtte Benzacken houdt de teugels strak. Als een strenge kleuterjuf commandeert ze de ruim twintig Virgielstudenten, die volgende week de musical West Side Story opvoeren. ,,Ja. Goedzo”, complimenteert Benzacker uiteindelijk. En het is weer even pauze tijdens deze lange repetitiemaandag. Hier een daar wordt een sigaretje opgestoken; in kringetjes zitten de Virigilian op de harde vloer even bij te komen.
Al ruim een half jaar zijn ze aan het oefenen; extra intensief nu de ontknoping nadert. Het idee om een musical op te voeren is zomaar opgeborreld. Het is een soort cadeautje voor de rest van Delft, zeggen de spelers. ,,Culturele imagebuilding voor Virgiel.”
De Virgilianen hebben zich eerst goed georiënteerd op de musicalmarkt voor ze begonnen. Vele videobanden zijn gezamenlijk bekeken. ,,West Side Story is gewoon de mooiste musical die er is”, lichten ze de uiteindelijke keuze toe.
Toen hadden ze nog niet door aan welk heidens karwei ze begonnen. Een musical, dat is naast acteren ook dansen en zingen. En in dit geval ontzettende moeilijke muziek van Leonard Bernstein. ,,Oh, my god, dacht ik toen ze me belden. Is dit haalbaar?”, lacht regisseuse Benzacken. ,,De West Side Story is een heel complexe musical, heel bijzonder voor amateurs.”
Maar de stoute schoenen werden toch aangetrokken. Naast Benzacken kwamen er speciale mensen voor de choreografie, de zang en de kleding. En er werd een dirigent aangetrokken, Jorre Meijer en muzikanten ‘van buiten’, veel leden van Krashna Musika. De musical werd overigens door Benzacken cum suis wat vereenvoudigd, omdat het anders echt te moeilijk zou zijn.
De musical West Side Story is bij de meesten bekend door de film die er in 1961 van gemaakt werd. Het is een moderne versie van Romeo en Julia. Het zijn geen elitaire families uit Noord-Italië die elkaar naar het leven staan, maar criminele gangs in de arme New Yorkse wijk West Side, tijdens de jaren vijftig. De Jets (Poolse immigranten) tegenover de Sharks (Porto-Ricanen).
Gangs
Tony, oprichter van de Jets, wordt verliefd op Maria, het zusje van Sharksopperhoofd Bernardo. ,,Die liefde is niet gering”, aldus Benzacken. ,,Maar gedoemd te mislukken.” En dat gebeurt dan ook. Tony krijgt te horen dat zijn lief Maria is doodgeschoten. Hij rent de straat op om haar te wreken; komt haar daar tot zijn verbazing in levenden lijve tegen; en wordt vervolgens van achteren in zijn ruggeschoten. In Maria’s armen vindt Tony de dood.
De twintig Virgiliaanse acteurs hebben uitgebreid auditie voor Benzacken moeten doen. ,,Twee keer casting, improviseren, emoties spelen”, herinnert hoofdrolspeelster Dorine Helmers (Maria) zich. De Virgielvrouwen verdrongen zich voor een rol; mannen waren er echter nauwelijks te vinden. ,,Jongens vinden zo’n musical blijkbaar niet stoer genoeg”, aldus een van de speelsters. ,,Maar het zijn wel de leukste jongens van Virgiel die meedoen.”
Dansen, acteren, zingen: Benzacken moest het de studenten allemaal aanleren, in zes maanden. Ze probeerde de Virgilianen in hun rol te doen groeien door bij zowel Jets als Sharks een eigen groepsgevoel te kweken. De twee gangs hebben daarom lange tijd zonder elkaar gerepeteerd, en leerden hun eigen groepsgenoten zo door en door kennen. ,,Heel verschillende mensen, van eerste tot negendejaars. Maar we zijn een ontzettende hechte groep geworden”, zegt een van de spelers. Ook na de musical blijven Sharks en Jets binnen Virgiel hechte, aparte clubjes, zo verwachten ze.
Dinsdagavond zal blijken of de West Side Story voor de Virgielleden toch niet te hoog gegrepen was. ,,Ik zal tijdens de hele uitvoering zitten zweten”, zegt Benzacken. Bij succes hoort in ieder geval een waardige en professionele ontvangst van het applaus. Dit ‘nemen van applaus’ wil de regisseuse daarom tot besluit van de repetitie nog even goed doornemen. Ze heeft er een ingewikkeld rouleersysteem voor bedacht. ,,Jullie naar de zijkant toe, jullie ook. Jullie drie naar voren. En buigen. Tegelijk buigen.”
Het enthousiasme straalt er niet genoeg vanaf, vindt Benzacken: ,,Even voor alle duidelijkheid: applaus is een bedankje van het publiek dat je echt tot je moet nemen. Dus niet zo’n gezicht van huh… Applaus halen, dat doe je met trots.”
De West Side Story door Virgiel wordt van volgende dinsdag tot en met vrijdag opgevoerd in de oude TU-sportzaal, achter het gebouw Kanaalweg 2B. Aanvang: half negen. Alleen voor woensdag en donderdag zijn nog kaarten beschikbaar. Die zijn op werkdagen tussen 12 en 2 te koop in de aula, na vijven bij Virgiel, of aan de deur tijdens de avonden zelf.
,,Esmée, Chris en Esther, jullie blijven staan tot de fade out”, klinkt het streng door de oude TU-gymzaal, achter het gebouw aan de Kanaalweg. Regisseuse Henriëtte Benzacken houdt de teugels strak. Als een strenge kleuterjuf commandeert ze de ruim twintig Virgielstudenten, die volgende week de musical West Side Story opvoeren. ,,Ja. Goedzo”, complimenteert Benzacker uiteindelijk. En het is weer even pauze tijdens deze lange repetitiemaandag. Hier een daar wordt een sigaretje opgestoken; in kringetjes zitten de Virigilian op de harde vloer even bij te komen.
Al ruim een half jaar zijn ze aan het oefenen; extra intensief nu de ontknoping nadert. Het idee om een musical op te voeren is zomaar opgeborreld. Het is een soort cadeautje voor de rest van Delft, zeggen de spelers. ,,Culturele imagebuilding voor Virgiel.”
De Virgilianen hebben zich eerst goed georiënteerd op de musicalmarkt voor ze begonnen. Vele videobanden zijn gezamenlijk bekeken. ,,West Side Story is gewoon de mooiste musical die er is”, lichten ze de uiteindelijke keuze toe.
Toen hadden ze nog niet door aan welk heidens karwei ze begonnen. Een musical, dat is naast acteren ook dansen en zingen. En in dit geval ontzettende moeilijke muziek van Leonard Bernstein. ,,Oh, my god, dacht ik toen ze me belden. Is dit haalbaar?”, lacht regisseuse Benzacken. ,,De West Side Story is een heel complexe musical, heel bijzonder voor amateurs.”
Maar de stoute schoenen werden toch aangetrokken. Naast Benzacken kwamen er speciale mensen voor de choreografie, de zang en de kleding. En er werd een dirigent aangetrokken, Jorre Meijer en muzikanten ‘van buiten’, veel leden van Krashna Musika. De musical werd overigens door Benzacken cum suis wat vereenvoudigd, omdat het anders echt te moeilijk zou zijn.
De musical West Side Story is bij de meesten bekend door de film die er in 1961 van gemaakt werd. Het is een moderne versie van Romeo en Julia. Het zijn geen elitaire families uit Noord-Italië die elkaar naar het leven staan, maar criminele gangs in de arme New Yorkse wijk West Side, tijdens de jaren vijftig. De Jets (Poolse immigranten) tegenover de Sharks (Porto-Ricanen).
Gangs
Tony, oprichter van de Jets, wordt verliefd op Maria, het zusje van Sharksopperhoofd Bernardo. ,,Die liefde is niet gering”, aldus Benzacken. ,,Maar gedoemd te mislukken.” En dat gebeurt dan ook. Tony krijgt te horen dat zijn lief Maria is doodgeschoten. Hij rent de straat op om haar te wreken; komt haar daar tot zijn verbazing in levenden lijve tegen; en wordt vervolgens van achteren in zijn ruggeschoten. In Maria’s armen vindt Tony de dood.
De twintig Virgiliaanse acteurs hebben uitgebreid auditie voor Benzacken moeten doen. ,,Twee keer casting, improviseren, emoties spelen”, herinnert hoofdrolspeelster Dorine Helmers (Maria) zich. De Virgielvrouwen verdrongen zich voor een rol; mannen waren er echter nauwelijks te vinden. ,,Jongens vinden zo’n musical blijkbaar niet stoer genoeg”, aldus een van de speelsters. ,,Maar het zijn wel de leukste jongens van Virgiel die meedoen.”
Dansen, acteren, zingen: Benzacken moest het de studenten allemaal aanleren, in zes maanden. Ze probeerde de Virgilianen in hun rol te doen groeien door bij zowel Jets als Sharks een eigen groepsgevoel te kweken. De twee gangs hebben daarom lange tijd zonder elkaar gerepeteerd, en leerden hun eigen groepsgenoten zo door en door kennen. ,,Heel verschillende mensen, van eerste tot negendejaars. Maar we zijn een ontzettende hechte groep geworden”, zegt een van de spelers. Ook na de musical blijven Sharks en Jets binnen Virgiel hechte, aparte clubjes, zo verwachten ze.
Dinsdagavond zal blijken of de West Side Story voor de Virgielleden toch niet te hoog gegrepen was. ,,Ik zal tijdens de hele uitvoering zitten zweten”, zegt Benzacken. Bij succes hoort in ieder geval een waardige en professionele ontvangst van het applaus. Dit ‘nemen van applaus’ wil de regisseuse daarom tot besluit van de repetitie nog even goed doornemen. Ze heeft er een ingewikkeld rouleersysteem voor bedacht. ,,Jullie naar de zijkant toe, jullie ook. Jullie drie naar voren. En buigen. Tegelijk buigen.”
Het enthousiasme straalt er niet genoeg vanaf, vindt Benzacken: ,,Even voor alle duidelijkheid: applaus is een bedankje van het publiek dat je echt tot je moet nemen. Dus niet zo’n gezicht van huh… Applaus halen, dat doe je met trots.”
De West Side Story door Virgiel wordt van volgende dinsdag tot en met vrijdag opgevoerd in de oude TU-sportzaal, achter het gebouw Kanaalweg 2B. Aanvang: half negen. Alleen voor woensdag en donderdag zijn nog kaarten beschikbaar. Die zijn op werkdagen tussen 12 en 2 te koop in de aula, na vijven bij Virgiel, of aan de deur tijdens de avonden zelf.
Comments are closed.