Delftse kortingspas slaat aan

De kaart bestaat uit twee magnetische plaatjes ter grootte van een bankpasje met ertussen een strook papier in zigzagvorm waarop twintig aanbiedingen staan. Het gaat dan om korting bij onder meer lokale pizzeria’s, bowlingcentra en broodjeszaken plus landelijke hamburgergiganten, opticiens en bouwmarkten. De korting geldt het hele jaar door.

Initiatiefnemer Holger Breukink (28), masterstudent civiele techniek, is een beetje verbaasd over hoe goed de kaart aanslaat bij studenten én ondernemers. Toch weet hij wel waar het succes in zit. “Er zijn veel studentenpassen, maar vrijwel niemand gebruikt ze. Vaak zijn het initiatieven met een magneetpas met aanbiedingen van enkele landelijke ketens. Vaak geinige aanbiedingen, maar niet echt voor studenten en vaak ook niet zo leuk als lokale ondernemers ze kunnen en willen doen.”

Met de Knaek – een verbastering van de knaak (rijksdaalder) uit het guldentijdperk – wil Breukink aanbiedingen verzorgen ‘die studenten leuk vinden en liefst elke dag kunnen gebruiken’. Als voorbeeld geeft hij een pizzeria die pizza’s bezorgt voor zes euro per stuk. “Dat krijg je nergens voor dat geld.”

Daarnaast is volgens Breukink handig dat je met de Knaek altijd aanbieder en aanbieding bij de hand hebt. “Je hoeft niet eerst op internet iets op te zoeken.” Ook is volgens hem een sterk punt dat de Knaek een mix biedt van landelijke en lokale aanbieders.

Het concept werkt goed, weet Breukink nu, maar bij de start was het doorbijten. “Het was onbekend en daardoor moeilijk om ondernemers te overtuigen.” Inmiddels staan lokale en landelijke aanbieders in de rij om op de Delftse kaart te komen. “We kunnen hier wel drie kaarten vullen.” Ook in Den Haag, Utrecht en Nijmegen, waar de kaart dit jaar zijn debuut maakte, willen ondernemers graag op de Knaek, merkt Breukink. Plek voor meer dan twintig aanbieders is en komt er niet. “Anders wordt hij te dik.”

Ook voor studenten was het wennen. “In het eerste jaar werden er in Delft veel weggegooid. Studenten dachten dat het eenmalige kortingsbonnen waren. Maar als ze eenmaal door hebben hoe het werkt, dan willen ze er alsnog een.” Voor vijf euro zijn ze te koop bij de aanbieders en de site van Knaek. “Nu het loopt, ontstaat aan het begin van het collegejaar, wanneer we ze uitdelen, een soort hype. Studenten zijn benieuwd wat er op de kaart staat.”
Komend studiejaar moet de Knaek landelijk doorbreken. Breukink denkt de kaart dan in tien tot vijftien steden te kunnen uitdelen. Hij is met zijn collega-CiTG-student Aral Voskamp (23) al in onderhandeling met landelijke ketens. Daarnaast werven ongeveer dertig vrijwilligers – twee per stad – lokale aanbieders. Schathemelrijk wordt Breukink ondanks het succes niet. “Daarvoor zijn de marges te smal. We laten de ondernemers de productiekosten van de pas al betalen.” 

“Military operations at sea used to be relatively simple. During the Cold War, for instance, you had to search for Russian submarines on the Atlantic. You were trying to find one specific object in a vast ocean”, says PhD student, Wilbert van Norden. “But nowadays frigates of the Royal Netherlands Navy carry out missions in the Gulf of Aden, near the coast of Somalia, where they’re on the lookout for pirates. But how do you recognize pirates among the hundreds of fishing boats? After all they don’t fly a pirate flag.”
According to Van Norden, the officers who man a modern frigate’s command information centre are overwhelmed with data, because there are ships all around them moving in all directions. Van Norden has developed a decision support system, a program that helps the operators of sensor systems analyze the huge amounts of data they receive, and then to decide which signals to focus on.

‘Sensing what matters’ is the title of his PhD thesis, which he’ll defend next week. He wrote it while working at the Dutch Navy’s Centre for Automation of Mission-critical Systems (CAMS) Force Vision. His research was supervised by professor Catholijn Jonker, of TU Delft’s Man-Machine Interaction section.
“Look, there you see some of the sensors that frigates use,” says Van Norden, aboard the frigate HNLMS Evertsen, while pointing at some electro-optical and infrared sensors and one of the latest armaments: Apar (active phased array radar). “Apar can track targets, scan the surroundings and guide missiles”, he explains. “But don’t pay attention to the ship’s rusty spots; it just returned from Aden and must now be cared for.”

Van Norden is clearly a bit disappointed about seeing those rust spots while showing off the ship, because he’ll soon be joining the crew aboard this vessel and wants it to look as impressively bright and shiny as possible. Van Norden, a lieutenant in the Dutch Navy, is exchanging his desk job ashore for a three-year tour aboard the frigate, where he’ll be responsible for the weapons and computer systems.

The decision support system he developed will not be used on his ship, though, or at least not during his tour of duty. However, he has high hopes that it will be developed further by his colleagues, so that it can be used on a new type of patrol vessel that will soon be put into action.
“Those new patrol vessels are manned by only fifty people”, Van Norden says, adding that this isn’t even a third of the number of crew aboard the frigate he’ll be deployed on. “Aboard that new vessel, automation is of even greater importance: one generic sensor operator is expected to control all sensors together on those ships.”

The system Van Norden developed alerts the operator whenever it notices something unusual. “I basically developed algorithms that describe the behavior of objects around the ship. The operator must enter all kinds of information into the system about the ways objects around him usually act; the area for instance in which fishing boats sail and their speed. If one of the boats changes direction and speeds up, the system will notify the operator. This might suggest to him to use the electro-optical sensor to have a closer look at that boat and see if the crew is armed, for instance.”

Conducting academic research was somewhat out of the ordinary for Van Norden. “In the military we usually think more pragmatically than at a university,” he says. “If a technique works fine, we don’t see why we should study it further. But my supervisors at TU Delft would ask me: ‘but why does it work?’, and then push me to investigate further. I for instance had to test if my method would work for more generic classification problems as well. I guess that makes it more interesting from a scientific perspective.”