Dromers versus gehaktballen

/strong>

Plompen: ,,Ik vond de opzet origineel. Er speelden vijf acteurs die allemaal constant op het podium aanwezig waren. De acteurs die even niet in een scène meespeelden, namen plaats op een stoel aan de rand van het podium. Zoiets had ik nog nooit gezien bij een toneelstuk.”

Bastiaansen: ,,Het is een Russisch toneelstuk met een universeel thema: alle personages zijn wanhopig op zoek naar liefde en geluk en hebben natuurlijk de grootste moeite om dit te vinden.”

Plompen: ,,Eigenlijk kiezen alle personages voor de verkeerde potentiële partner. A wordt verliefd op B, maar B is weer verliefd op C en C weer op A. Als er al een boodschap achter het toneelstuk zit, dan is het misschien wel dat je maar gewoon moet trouwen zodra je de kans krijgt, omdat het vinden van de ware liefde vrijwel kansloos is. Dit gegeven werd erg grappig neergezet. Een meisje kampte met de grote vragen van het leven, terwijl haar moeder om de haverklap begon te leuteren over onbenullige dingen, zoals verre familie en hoe je lekkere gehaktballen kunt maken.”

Bastiaansen: ,,De jonge mensen in het toneelstuk zijn duidelijk de dromers, terwijl de ouderen meer met de beide benen op de grond staan. Een van de hoofdrolspelers, de Rus Farjatev, houdt een verhaal over zijn fantasie en probeert daar een meisje mee te versieren. Hij denkt dat alle mensen van Mars komen en dat we daarom de drang hebben het aardse leven te ontstijgen. Het is op zich wel waar dat verliefde mensen graag naar de sterren kijken, maar voor de rest vond ik het maar een slecht verhaal. Mij zou hij met zo’n zweverig praatje niet zo snel kunnen versieren.”

Plompen: ,,Al met al vond ik het stuk erg langdradig. Er werd alleen maar gepraat en er gebeurde weinig.”

Bastiaansen: ,,Ik hou ook meer van stukken met meer expressie en ‘special effects’. Nou werd ons wel voor aanvang van de voorstelling wel gemeld dat de hoofdrolspeelster door haar rug was gegaan. Misschien dat het daarom allemaal wat statisch was.”

Is hij wel de ware? Is zij wel de ware? Nog een gehaktbal? Vierdejaars IO-studentes Arjenne Bastiaansen en Nienke Plompen zagen Fantasieën van Farjatev van toneelgroep Toneelschuur in het Theater aan het Spui.

Plompen: ,,Ik vond de opzet origineel. Er speelden vijf acteurs die allemaal constant op het podium aanwezig waren. De acteurs die even niet in een scène meespeelden, namen plaats op een stoel aan de rand van het podium. Zoiets had ik nog nooit gezien bij een toneelstuk.”

Bastiaansen: ,,Het is een Russisch toneelstuk met een universeel thema: alle personages zijn wanhopig op zoek naar liefde en geluk en hebben natuurlijk de grootste moeite om dit te vinden.”

Plompen: ,,Eigenlijk kiezen alle personages voor de verkeerde potentiële partner. A wordt verliefd op B, maar B is weer verliefd op C en C weer op A. Als er al een boodschap achter het toneelstuk zit, dan is het misschien wel dat je maar gewoon moet trouwen zodra je de kans krijgt, omdat het vinden van de ware liefde vrijwel kansloos is. Dit gegeven werd erg grappig neergezet. Een meisje kampte met de grote vragen van het leven, terwijl haar moeder om de haverklap begon te leuteren over onbenullige dingen, zoals verre familie en hoe je lekkere gehaktballen kunt maken.”

Bastiaansen: ,,De jonge mensen in het toneelstuk zijn duidelijk de dromers, terwijl de ouderen meer met de beide benen op de grond staan. Een van de hoofdrolspelers, de Rus Farjatev, houdt een verhaal over zijn fantasie en probeert daar een meisje mee te versieren. Hij denkt dat alle mensen van Mars komen en dat we daarom de drang hebben het aardse leven te ontstijgen. Het is op zich wel waar dat verliefde mensen graag naar de sterren kijken, maar voor de rest vond ik het maar een slecht verhaal. Mij zou hij met zo’n zweverig praatje niet zo snel kunnen versieren.”

Plompen: ,,Al met al vond ik het stuk erg langdradig. Er werd alleen maar gepraat en er gebeurde weinig.”

Bastiaansen: ,,Ik hou ook meer van stukken met meer expressie en ‘special effects’. Nou werd ons wel voor aanvang van de voorstelling wel gemeld dat de hoofdrolspeelster door haar rug was gegaan. Misschien dat het daarom allemaal wat statisch was.”