Eén grote familie van Jezus Christus

Een goedgevulde bar en langs de kant van de zaal wat stapels stoelen. Ook de bestuurskamer biedt op het eerste gezicht geen afwijkend beeld. Computers, niet afgewassen kopjes en stapels papier. Tegen één van de muren staat de bibliotheek. Uit de boeken blijkt dat de vereniging minder gewoon is dan hij lijkt. In plaats van de reisboeken van Paul Theroux en ‘The Lord of the Rings’ zie je hier boeken gerubriceerd op onder andere 100 – Christendom en 200 – Andere Religies.

Van de christelijke verenigingen is CSR met 180 leden de grootste en ook de kerkelijk breedste. ,,Iedereen die de apostolische geloofsbelijdenis onderschrijft mag hier lid worden”, legt abactis (secretaris) Harmen Talstra uit, ,,en dat zijn in principe alle christenen”. Zelf werd hij lid bij CSR omdat de sfeer en de kleinschaligheid hem aanspraken. ,,Vijf seconden nadat ik als owee-er de sociëteit was binnengestapt was ik al in gesprek met één van de leden.” Dat aanspreken van vreemden is een van de mores – de huisregels – van CSR, bedoeld om te zorgen dat iedereen zich welkom voelt bij de vereniging.

Het christelijke van de vereniging was voor Talstra in eerste instantie niet de hoofdzaak. ,,Ik vond het eerder mooi meegenomen om mijn studententijd in een christelijke omgeving door te brengen. Pas toen ik echt in de vereniging meedraaide ontdekte ik hoeveel beter ik God nog kon leren kennen.” Volgens Talstra is dit een ervaring die meer leden hebben. ,,In de tienertijd denk je veel na over zaken als het geloof en CSR kan je daar enorm bij helpen.”

Naast gezelligheid zorgt CSR ook voor vorming van haar leden. Eén keer in de twee weken zijn er voor alle leden verplichte bijbelkringen, waarvoor het bestuur een halfjaarsyllabus samenstelt. Daarnaast zit één derde van de leden in een van de werkgroepen waarin over uiteenlopende thema’s van ‘psychologie’ via ‘popmuziek’ tot ‘geloof en wetenschap’ wordt nagedacht. Die vorming is volgens Talstra eigenlijk het belangrijkste onderdeel van CSR. ,,Als we om de een of andere reden nog maar één activiteit mochten houden, zouden dat de bijbelkringen zijn.”

Dit jaar trok CSR een recordaantal eerstejaars, 43, voor het eerst meer dan de Bond. ,,We hebben voor het eerst gebruik gemaakt van informatie die we van de TU krijgen en hebben mensen die om informatie over CSR vroegen een folder en een brief toegestuurd.”

Studentikoos

De VGSD, de Vereniging van Gereformeerde Studenten te Delft, is niet in het bezit van een eigen pand. Maar als een groot gemis wordt dat in het algemeen niet ervaren. ,,Door de structuur van de vereniging kunnen we dat goed opvangen”, aldus preses Cees-Anton van den Dool. Slechts vier van de ruim zeventig leden wonen niet in een verenigingshuis – ofwel ‘kast’. ,,We komen daardoor heel veel bij elkaar over de vloer tijdens bijbelkringen en werkgroepen,dus we kennen elkaar ook goed. En je hoeft ook niet naar de sociëteit te gaan om mensen van de vereniging tegen te komen.” Bovendien heeft de VGSD op donderdagavond de beschikking over de ‘THOR-boot’ voor borrels en andere activiteiten.

Bij de VGSD kunnen alleen leden van de gereformeerde kerk (vrijgemaakt) lid worden. ,,De meeste van onze leden hebben op een vrijgemaakte school gezeten en hebben van andere gemeenteleden gehoord dat het leuk was om lid te zijn van de VGSD”, legt Van den Dool uit. ,,En op de vrijgemaakte scholen kunnen we heel gericht werven.”

Daarnaast is er volgens Van den Dool een cultuurverschil met de andere twee verenigingen. ,,Bij ons heerst een tamelijk studentikoze jasje-dasje cultuur. En hoewel de anderen ook algemene ledenvergaderingen (alv’s) hebben, pakken wij dat studentikozer aan.” Abactis Ronald Bos beaamt dat: ,,Mijn hoogtepunt was toch wel dat ik om halfnegen ’s ochtends moest vragen of ik de alv mocht verlaten om naar practicum te gaan.”

Maar desondanks is ‘zuipen’ er op de vereniging niet bij. ,,We proberen als christen te leven en dat betekent dat je dingen doet die goed voor jou en goed voor je naaste zijn”, legt Van den Dool uit. ,,Dronken worden hoort daar voor mij niet bij. Ik zou iemand daar de volgende dag wel op aanspreken en vragen waarom hij dat deed. Ik zou ook verwachten dat anderen dat bij mij deden.” ,,We halen wat dat betreft onze wijsheid uit de bijbel”, vult Bos aan. ,,Daarin staat dat je best vrolijk mag worden van alcohol, maar dat het wel menswaardig moet blijven.”

Refo-wereldje

Ook de Civitas Studiosorum in Fundamento Reformato (CSFR) is niet in het bezit van een eigen pand. Leden komen veel bij elkaar over de vloer en ook de borrels worden georganiseerd in de grotere CSFR-huizen. Twee keer per maand wordt de sociëteit van de CSR afgehuurd voor een gezamenlijke maaltijd. Leden van de CSFR komen voornamelijk uit de Nederlands Hervormde en de Gereformeerde gemeente.

Contacten met aankomende studenten worden net als bij de VGSD voornamelijk via via gelegd. ,,Ik kende de CSFR al via mijn broer”, zegt preses Leendert Gooijer. ,,Ik heb in de Owee ook bij de CSR gekeken, maar de CSFR leek me gezelliger. Bovendien denk ik dat het goed is om medechristenen op te zoeken als je in een vreemde stad bent.” Dat was vijftig jaar geleden ook de reden voor de oprichting van de CSFR, aldus de preses. ,,Mensen uit de gereformeerde gezindte gingen toen voor het eerst studeren en vroegen zich af hoe daarbij moest worden omgegaan met het geloof.”

Volgens Gooijer is nog steeds te merken dat sommige studenten heel beschermd zijn opgevoed. ,,Als je je hele leven in het ‘refo-wereldje’ hebt gezeten, is het best een grote overgang als je in de collegezaal naast mensen met heel andere meningen komt te zitten. Dat roept ook vragen op die thuis niet beantwoord kunnen worden. Dan is het goed om daar met medestudenten over te kunnen praten omdat die dezelfde ervaringen hebben.”

Samengaan met de andere twee christelijke verenigingen ziet Gooijer voorlopig niet zitten: ,,Als je Nederlands Hervormd bent, zit je vaak toch met andere vragen over het geloof dan iemand die vrijgemaakt is. Als je allemaal dezelfde basis hebt kun je makkelijker met elkaar praten. Ik kan me ook voorstellen dat het verhelderend kan werken om andere inzichten te horen, maar sommige vragen zullen in een gemengde bijbelkring toch niet zo gauw aan bod komen.”

Geen van de besturen vindt het een probleem dat er drie christelijke verenigingen naast elkaar bestaan. ,,Er wordt misschien informeel wel eens over gepraat, maar samengaan zou ook een hoop problemen met zich meebrengen”, denkt Van den Dool. Gooijer: ,,Een bijbelkring zit met tien mensen toch vol, dus wat dat betreft maakt het weinig uit of je met drie kleinere of één grote vereniging bent.” ,,Het is eigenlijk helemaal niet erg dat de kerk organisatorischversnipperd is”, meent Talstra van CSR. ,,Misschien is het juist wel goed want mensen zijn toch op zoek naar kleinschaligheid. Zolang we geestelijk één kunnen zijn is er geen probleem want we zijn toch één grote familie van Jezus Christus.”

Naast de ‘gewone’ studentengezelligheidsverenigingen zijn er ook drie christelijke verenigingen in Delft: de CSR, de VGSD en de CSFR. Maar wat maakt hen bijzonder en hoe onderscheiden ze zich van elkaar?

Bij binnenkomst ziet de sociëteit van de Civitas Studiosorum Reformatorum (CSR) eruit als die van iedere andere studentenvereniging. Een goedgevulde bar en langs de kant van de zaal wat stapels stoelen. Ook de bestuurskamer biedt op het eerste gezicht geen afwijkend beeld. Computers, niet afgewassen kopjes en stapels papier. Tegen één van de muren staat de bibliotheek. Uit de boeken blijkt dat de vereniging minder gewoon is dan hij lijkt. In plaats van de reisboeken van Paul Theroux en ‘The Lord of the Rings’ zie je hier boeken gerubriceerd op onder andere 100 – Christendom en 200 – Andere Religies.

Van de christelijke verenigingen is CSR met 180 leden de grootste en ook de kerkelijk breedste. ,,Iedereen die de apostolische geloofsbelijdenis onderschrijft mag hier lid worden”, legt abactis (secretaris) Harmen Talstra uit, ,,en dat zijn in principe alle christenen”. Zelf werd hij lid bij CSR omdat de sfeer en de kleinschaligheid hem aanspraken. ,,Vijf seconden nadat ik als owee-er de sociëteit was binnengestapt was ik al in gesprek met één van de leden.” Dat aanspreken van vreemden is een van de mores – de huisregels – van CSR, bedoeld om te zorgen dat iedereen zich welkom voelt bij de vereniging.

Het christelijke van de vereniging was voor Talstra in eerste instantie niet de hoofdzaak. ,,Ik vond het eerder mooi meegenomen om mijn studententijd in een christelijke omgeving door te brengen. Pas toen ik echt in de vereniging meedraaide ontdekte ik hoeveel beter ik God nog kon leren kennen.” Volgens Talstra is dit een ervaring die meer leden hebben. ,,In de tienertijd denk je veel na over zaken als het geloof en CSR kan je daar enorm bij helpen.”

Naast gezelligheid zorgt CSR ook voor vorming van haar leden. Eén keer in de twee weken zijn er voor alle leden verplichte bijbelkringen, waarvoor het bestuur een halfjaarsyllabus samenstelt. Daarnaast zit één derde van de leden in een van de werkgroepen waarin over uiteenlopende thema’s van ‘psychologie’ via ‘popmuziek’ tot ‘geloof en wetenschap’ wordt nagedacht. Die vorming is volgens Talstra eigenlijk het belangrijkste onderdeel van CSR. ,,Als we om de een of andere reden nog maar één activiteit mochten houden, zouden dat de bijbelkringen zijn.”

Dit jaar trok CSR een recordaantal eerstejaars, 43, voor het eerst meer dan de Bond. ,,We hebben voor het eerst gebruik gemaakt van informatie die we van de TU krijgen en hebben mensen die om informatie over CSR vroegen een folder en een brief toegestuurd.”

Studentikoos

De VGSD, de Vereniging van Gereformeerde Studenten te Delft, is niet in het bezit van een eigen pand. Maar als een groot gemis wordt dat in het algemeen niet ervaren. ,,Door de structuur van de vereniging kunnen we dat goed opvangen”, aldus preses Cees-Anton van den Dool. Slechts vier van de ruim zeventig leden wonen niet in een verenigingshuis – ofwel ‘kast’. ,,We komen daardoor heel veel bij elkaar over de vloer tijdens bijbelkringen en werkgroepen,dus we kennen elkaar ook goed. En je hoeft ook niet naar de sociëteit te gaan om mensen van de vereniging tegen te komen.” Bovendien heeft de VGSD op donderdagavond de beschikking over de ‘THOR-boot’ voor borrels en andere activiteiten.

Bij de VGSD kunnen alleen leden van de gereformeerde kerk (vrijgemaakt) lid worden. ,,De meeste van onze leden hebben op een vrijgemaakte school gezeten en hebben van andere gemeenteleden gehoord dat het leuk was om lid te zijn van de VGSD”, legt Van den Dool uit. ,,En op de vrijgemaakte scholen kunnen we heel gericht werven.”

Daarnaast is er volgens Van den Dool een cultuurverschil met de andere twee verenigingen. ,,Bij ons heerst een tamelijk studentikoze jasje-dasje cultuur. En hoewel de anderen ook algemene ledenvergaderingen (alv’s) hebben, pakken wij dat studentikozer aan.” Abactis Ronald Bos beaamt dat: ,,Mijn hoogtepunt was toch wel dat ik om halfnegen ’s ochtends moest vragen of ik de alv mocht verlaten om naar practicum te gaan.”

Maar desondanks is ‘zuipen’ er op de vereniging niet bij. ,,We proberen als christen te leven en dat betekent dat je dingen doet die goed voor jou en goed voor je naaste zijn”, legt Van den Dool uit. ,,Dronken worden hoort daar voor mij niet bij. Ik zou iemand daar de volgende dag wel op aanspreken en vragen waarom hij dat deed. Ik zou ook verwachten dat anderen dat bij mij deden.” ,,We halen wat dat betreft onze wijsheid uit de bijbel”, vult Bos aan. ,,Daarin staat dat je best vrolijk mag worden van alcohol, maar dat het wel menswaardig moet blijven.”

Refo-wereldje

Ook de Civitas Studiosorum in Fundamento Reformato (CSFR) is niet in het bezit van een eigen pand. Leden komen veel bij elkaar over de vloer en ook de borrels worden georganiseerd in de grotere CSFR-huizen. Twee keer per maand wordt de sociëteit van de CSR afgehuurd voor een gezamenlijke maaltijd. Leden van de CSFR komen voornamelijk uit de Nederlands Hervormde en de Gereformeerde gemeente.

Contacten met aankomende studenten worden net als bij de VGSD voornamelijk via via gelegd. ,,Ik kende de CSFR al via mijn broer”, zegt preses Leendert Gooijer. ,,Ik heb in de Owee ook bij de CSR gekeken, maar de CSFR leek me gezelliger. Bovendien denk ik dat het goed is om medechristenen op te zoeken als je in een vreemde stad bent.” Dat was vijftig jaar geleden ook de reden voor de oprichting van de CSFR, aldus de preses. ,,Mensen uit de gereformeerde gezindte gingen toen voor het eerst studeren en vroegen zich af hoe daarbij moest worden omgegaan met het geloof.”

Volgens Gooijer is nog steeds te merken dat sommige studenten heel beschermd zijn opgevoed. ,,Als je je hele leven in het ‘refo-wereldje’ hebt gezeten, is het best een grote overgang als je in de collegezaal naast mensen met heel andere meningen komt te zitten. Dat roept ook vragen op die thuis niet beantwoord kunnen worden. Dan is het goed om daar met medestudenten over te kunnen praten omdat die dezelfde ervaringen hebben.”

Samengaan met de andere twee christelijke verenigingen ziet Gooijer voorlopig niet zitten: ,,Als je Nederlands Hervormd bent, zit je vaak toch met andere vragen over het geloof dan iemand die vrijgemaakt is. Als je allemaal dezelfde basis hebt kun je makkelijker met elkaar praten. Ik kan me ook voorstellen dat het verhelderend kan werken om andere inzichten te horen, maar sommige vragen zullen in een gemengde bijbelkring toch niet zo gauw aan bod komen.”

Geen van de besturen vindt het een probleem dat er drie christelijke verenigingen naast elkaar bestaan. ,,Er wordt misschien informeel wel eens over gepraat, maar samengaan zou ook een hoop problemen met zich meebrengen”, denkt Van den Dool. Gooijer: ,,Een bijbelkring zit met tien mensen toch vol, dus wat dat betreft maakt het weinig uit of je met drie kleinere of één grote vereniging bent.” ,,Het is eigenlijk helemaal niet erg dat de kerk organisatorischversnipperd is”, meent Talstra van CSR. ,,Misschien is het juist wel goed want mensen zijn toch op zoek naar kleinschaligheid. Zolang we geestelijk één kunnen zijn is er geen probleem want we zijn toch één grote familie van Jezus Christus.”