Feuilleton

Druk (14)

Arie

De weg van de bushalte naar het huis van haar ouders. De veranderingen in het dorp gaan traag genoeg om het indruk te geven dat het er altijd hetzelfde blijft. Was die pinautomaat daar altijd al? Sanja loopt rustig. Ze geniet van de wandeling, van het gevoel van rust en herinnering. Ze is blij dat ze lang genoeg hier weg is om er zo tegenaan te kijken. De nieuwbouwwijk waar ze rondjes fietste met haar twee buurjongens. De palen die net te dichtbij elkaar staan om goed tussen te kunnen elastieken. Ze groet een postbode. Wim Sonneveld gaat zo zingen.

,,Hé Aáánjaaa!”, klinkt het van de overkant.

Het is Arie. Sanja steekt even over om Arie een hand te geven. Hij begint oud te worden. Loopt nog krommer dan vroeger. Maar hij weet haar naam nog altijd, ongeveer. Arie is de uitzondering op de kinderlokkerregel: een oudere man die met alle kinderen bevriend is en ze dropjes geeft. En verder niets. Arie is minderbegaafd. Het dorp zijn wereld. Sanja kauwt nog op haar topdropje als ze over het tuinhekje van haar ouders% achtertuin stapt. De achterdeur is open, Sanja loopt naar binnen en denkt aan inbrekers.

,,Ik ben thuis”, galmt ze door de jaren tachtig split-levelwoonkamer.

Ergens van boven klinkt een antwoord. Haar moeder is aan het strijken. Zouden andere mensen ook ondergoed en sokken strijken?

Sanja gaat thee zetten en denkt aan de mislukte zoektocht naar Zoë. De Nederlandse ambassade in Athene blijkt gevuld met pompeuze ambtenaren die in Minerva-volzinnen duidelijk weten te maken niet te kunnen, willen of mogen helpen. Het lijkt erop alsof domweg betalen en de duizenden guldens verlies te vergeten de enige oplossing is.

,,Zo, is het goed afgelopen met die toets?”, vraagt haar moeder als ze op de bank zitten.

,,Jij kunt het ook nooit ergens anders over hebben”, gromt Sanja over haar Pickwick theeglas heen. De randen zijn dof van de vaatwasser.

,,Oké ik probeer gewoon wat interesse te tonen. Maar ik hoor het alweer. Ander onderwerp dan. Hoe zat het met die studiereis waar je het over de telefoon over had?”

Die studiereis was niet meer dan een excuus van Sanja om aan wat geld te komen.

,,Ach, ik heb gewoon zin om er even uit te gaan. Ik word zo moe van alles wat met de universiteit te maken heeft. Mijn motivatie zakt steeds verder weg. Dus een studiereis is niet meer dan een mooie manier om nuttig in een buitenland te zitten.”

Tot haar verbazing zit haar moeder instemmend mee te knikken: ,,Je ziet er ook moe uit. Slaap je wel genoeg?”

,,Natuurlijk niet. En ik eet ook geen groente of fruit”, grijnst Sanja.

,,Oké ik zou niet meer de bezorgde moeder uithangen.”

Sanja kijkt naar haar moeder, die nog een kop bijschenkt. Net als Larie wordt ze merkbaar ouder. De grijze haren zijn niet meer weg te coupe-soleil-en.

,,Sanja, ik heb eens goed nagedacht. En ik denk dat ik een leuke manier heb gevonden om je te helpen. Ik ga je geen geld geven, maar ik heb een ander idee.”

Sanja’s moeder begint op een samenzweerderig toontje te praten, en vervolgt: ,,Lijkt het je wat om een lang weekend met mij op reis te gaan? Ik heb de prijs van de stedentrip al bekeken.”

,,Umm, je overvalt me er nogal mee. Ik eh”, Sanja probeert gepaste verbazing op haar gezicht te krijgen. Het lukt maar half en dus niet. Ze ziet het niet bepaald zitten om met haar moeder in Parijs of Londen rond te sjouwen. Drie dagen vakantiestress, dan nog liever Evelien met haar hysterische telefoonrekeningpraat.

,,Ik zou het heel jammer vinden als je niet meeging. Het is een oude droom van me, ben er tenslotte nog nooit geweest, je vader leek het maar niets. Te heet.”

Sanja onderbreekt haar poging om een goed excuus te vinden. Haar moeder is al veel vaker in Parijs en Londen geweest. En zo heet is het daar nou ook weer niet: ,,Welke stad heb je het eigenlijk over?”

Haar moeder giechelt bijna: ,,Had ik dat niet verteld? Athene natuurlijk. Ik wil ontbijten naast de Akropolis.”

Druk (14)

Arie

De weg van de bushalte naar het huis van haar ouders. De veranderingen in het dorp gaan traag genoeg om het indruk te geven dat het er altijd hetzelfde blijft. Was die pinautomaat daar altijd al? Sanja loopt rustig. Ze geniet van de wandeling, van het gevoel van rust en herinnering. Ze is blij dat ze lang genoeg hier weg is om er zo tegenaan te kijken. De nieuwbouwwijk waar ze rondjes fietste met haar twee buurjongens. De palen die net te dichtbij elkaar staan om goed tussen te kunnen elastieken. Ze groet een postbode. Wim Sonneveld gaat zo zingen.

,,Hé Aáánjaaa!”, klinkt het van de overkant.

Het is Arie. Sanja steekt even over om Arie een hand te geven. Hij begint oud te worden. Loopt nog krommer dan vroeger. Maar hij weet haar naam nog altijd, ongeveer. Arie is de uitzondering op de kinderlokkerregel: een oudere man die met alle kinderen bevriend is en ze dropjes geeft. En verder niets. Arie is minderbegaafd. Het dorp zijn wereld. Sanja kauwt nog op haar topdropje als ze over het tuinhekje van haar ouders% achtertuin stapt. De achterdeur is open, Sanja loopt naar binnen en denkt aan inbrekers.

,,Ik ben thuis”, galmt ze door de jaren tachtig split-levelwoonkamer.

Ergens van boven klinkt een antwoord. Haar moeder is aan het strijken. Zouden andere mensen ook ondergoed en sokken strijken?

Sanja gaat thee zetten en denkt aan de mislukte zoektocht naar Zoë. De Nederlandse ambassade in Athene blijkt gevuld met pompeuze ambtenaren die in Minerva-volzinnen duidelijk weten te maken niet te kunnen, willen of mogen helpen. Het lijkt erop alsof domweg betalen en de duizenden guldens verlies te vergeten de enige oplossing is.

,,Zo, is het goed afgelopen met die toets?”, vraagt haar moeder als ze op de bank zitten.

,,Jij kunt het ook nooit ergens anders over hebben”, gromt Sanja over haar Pickwick theeglas heen. De randen zijn dof van de vaatwasser.

,,Oké ik probeer gewoon wat interesse te tonen. Maar ik hoor het alweer. Ander onderwerp dan. Hoe zat het met die studiereis waar je het over de telefoon over had?”

Die studiereis was niet meer dan een excuus van Sanja om aan wat geld te komen.

,,Ach, ik heb gewoon zin om er even uit te gaan. Ik word zo moe van alles wat met de universiteit te maken heeft. Mijn motivatie zakt steeds verder weg. Dus een studiereis is niet meer dan een mooie manier om nuttig in een buitenland te zitten.”

Tot haar verbazing zit haar moeder instemmend mee te knikken: ,,Je ziet er ook moe uit. Slaap je wel genoeg?”

,,Natuurlijk niet. En ik eet ook geen groente of fruit”, grijnst Sanja.

,,Oké ik zou niet meer de bezorgde moeder uithangen.”

Sanja kijkt naar haar moeder, die nog een kop bijschenkt. Net als Larie wordt ze merkbaar ouder. De grijze haren zijn niet meer weg te coupe-soleil-en.

,,Sanja, ik heb eens goed nagedacht. En ik denk dat ik een leuke manier heb gevonden om je te helpen. Ik ga je geen geld geven, maar ik heb een ander idee.”

Sanja’s moeder begint op een samenzweerderig toontje te praten, en vervolgt: ,,Lijkt het je wat om een lang weekend met mij op reis te gaan? Ik heb de prijs van de stedentrip al bekeken.”

,,Umm, je overvalt me er nogal mee. Ik eh”, Sanja probeert gepaste verbazing op haar gezicht te krijgen. Het lukt maar half en dus niet. Ze ziet het niet bepaald zitten om met haar moeder in Parijs of Londen rond te sjouwen. Drie dagen vakantiestress, dan nog liever Evelien met haar hysterische telefoonrekeningpraat.

,,Ik zou het heel jammer vinden als je niet meeging. Het is een oude droom van me, ben er tenslotte nog nooit geweest, je vader leek het maar niets. Te heet.”

Sanja onderbreekt haar poging om een goed excuus te vinden. Haar moeder is al veel vaker in Parijs en Londen geweest. En zo heet is het daar nou ook weer niet: ,,Welke stad heb je het eigenlijk over?”

Haar moeder giechelt bijna: ,,Had ik dat niet verteld? Athene natuurlijk. Ik wil ontbijten naast de Akropolis.”