Heroïsch en stuntelig

Ze zit vast in het leventje met haar heetgebakerde man. Tijdens een busreis naar Rome mist ze haar bus bij een tussenstop bij een wegrestaurant omdat haar spullen in de wc vallen.”

Bekkering: ,,De bus moet terugkomen, maar op dat moment besluit ze dat ze het gehad heeft met haar gezin en dat ze iets met haar leven wil doen. Dat klinkt heel heroïsch, maar het gaat juist knullig en stuntelig. Het is niet paradijselijk allemaal.”

Pol: ,,Ze gaat terug naar huis liften, maar komt terecht in Venetië.”

Bekkering: ,,En op dat moment vroegen we ons af: waar moet dit heen? Het is mooi dat je echt niet weet hoe het verhaal zal eindigen. In Venetië komt de vrouw vervolgens met allemaal vreemde mensen in contact, maar ze vindt wel haar plek.”

Pol: ,,Het is een heerlijke niet-nadenkfilm.”

Bekkering: ,,Een feel-good film ook. Eigenlijk komen er alleen maar losers in de film voor, die per ongeluk heel gelukkig worden. Het zijn niet echt benijdenswaardige mensen, maar toch komt alles op zijn pootjes terecht. Als je op zoek bent naar de mooie dingen in het leven is dit een goede film. Het is een echte comedy. Mensen doen sukkelige dingen en daardoor ga je van ze houden.”

Pol: ,,Die vrouw doet bijvoorbeeld heel onhandig met haar sleutels, loopt tegen dingen op en blijft achter deurklinken hangen. Je gaat echt meeleven. Ik was ook erg gecharmeerd door de oprechtheid van de mensen in de film. En ze kunnen de kleine dingen waarderen. Een bosje bloemen bijvoorbeeld. Bloemen komen steeds weer terug in de film.”

Bekkering: ,,Pane e tulipani, brood en tulpen. De tulpen waren een verbinding tussen haar oude en haar nieuwe leven. In haar herinneringen aan haar oude leven komen altijd tulpen voor. Maar dat brood… ik weet niet goed waar dat op slaat.”

Pol: ,,De vrouw is mooi geschetst in de film. In Venetië is ze een heel mooi, met leuke jurkjes enzo, terwijl ze in haar oude situatie echt een stofzuigende huisvrouw met een huisvrouwpakje is.”

Bekkering: ,,Je moet niet met je moeder naar deze film gaan. Dan ben je haar waarschijnlijk kwijt.”

Virgiel-vrienden Maaike Pol en Dirk Bekkering zagen veel tulpen, maar geen brood in de Italiaanse film ‘Pane e Tulipani’ in filmhuis Lumen.

Pol: ,,De film gaat over een moeder in een burgerlijk gezin. Ze zit vast in het leventje met haar heetgebakerde man. Tijdens een busreis naar Rome mist ze haar bus bij een tussenstop bij een wegrestaurant omdat haar spullen in de wc vallen.”

Bekkering: ,,De bus moet terugkomen, maar op dat moment besluit ze dat ze het gehad heeft met haar gezin en dat ze iets met haar leven wil doen. Dat klinkt heel heroïsch, maar het gaat juist knullig en stuntelig. Het is niet paradijselijk allemaal.”

Pol: ,,Ze gaat terug naar huis liften, maar komt terecht in Venetië.”

Bekkering: ,,En op dat moment vroegen we ons af: waar moet dit heen? Het is mooi dat je echt niet weet hoe het verhaal zal eindigen. In Venetië komt de vrouw vervolgens met allemaal vreemde mensen in contact, maar ze vindt wel haar plek.”

Pol: ,,Het is een heerlijke niet-nadenkfilm.”

Bekkering: ,,Een feel-good film ook. Eigenlijk komen er alleen maar losers in de film voor, die per ongeluk heel gelukkig worden. Het zijn niet echt benijdenswaardige mensen, maar toch komt alles op zijn pootjes terecht. Als je op zoek bent naar de mooie dingen in het leven is dit een goede film. Het is een echte comedy. Mensen doen sukkelige dingen en daardoor ga je van ze houden.”

Pol: ,,Die vrouw doet bijvoorbeeld heel onhandig met haar sleutels, loopt tegen dingen op en blijft achter deurklinken hangen. Je gaat echt meeleven. Ik was ook erg gecharmeerd door de oprechtheid van de mensen in de film. En ze kunnen de kleine dingen waarderen. Een bosje bloemen bijvoorbeeld. Bloemen komen steeds weer terug in de film.”

Bekkering: ,,Pane e tulipani, brood en tulpen. De tulpen waren een verbinding tussen haar oude en haar nieuwe leven. In haar herinneringen aan haar oude leven komen altijd tulpen voor. Maar dat brood… ik weet niet goed waar dat op slaat.”

Pol: ,,De vrouw is mooi geschetst in de film. In Venetië is ze een heel mooi, met leuke jurkjes enzo, terwijl ze in haar oude situatie echt een stofzuigende huisvrouw met een huisvrouwpakje is.”

Bekkering: ,,Je moet niet met je moeder naar deze film gaan. Dan ben je haar waarschijnlijk kwijt.”