Je moet wel meebewegen

De regenponcho’s werden pas populair op de vele afterparty’s.

Vrijdagavond zeven uur, een dranghek wordt verwijderd; het lustrumterrein is geopend. Bij de ingang vinden de gebruikelijke taferelen plaats. Blikjes bier die liever snel worden leeggedronken dan ingeleverd en voetbalshirts die op last van de bewaking worden verruild voor kleding waar niemand aanstoot aan kan nemen. Maar één ding is er niet: een rij.

‘Kom op tijd’ stond op de posters en flyers die in de week voor het festival werden verspreid. Vanaf tienduizend bezoekers zou het hek worden gesloten. Vooral via de Kane-fanclub werden de nodige bezoekers verwacht, maar slechte weersvoorspellingen zorgden ervoor dat slechts weinigen vroeg de deur uit gingen.

Kane-fans zijn de eersten die het natte gras betreden. Met een beker cola in de hand lopen de veertienjarige Sau-Lan Huang en Christa Verkaik even later over de zompige vlakte tussen het podium en de bar. Het terrein i is nog zo goed als leeg. ,,Waar wij voor komen? Kane natuurlijk. En dan vooral voor eh…” De meisjes kijken elkaar aan. ,,Nou ja, die zanger.”

Wanneer om acht uur de Charmin’ Quarks en New Cool Collective het festival openen, staan nog altijd hooguit een paar honderd mensen te kijken. De bij de ingang uitgedeelde verrekijkers verdwijnen in de binnenzak, een enkeling probeert of de lichtblauwe Dixi-poncho past. Maar de sfeer is niet die van een festival. ,,Het is hier ijskoud”, roept zanger Remko van de Kamp van de Charmin’ Quarks tijdens het optreden.

Eros Ramazotti

Wanneer de rockband 16-Down en de eenentwintigjarige Hongaar Yonderboi de podia betreden, begint het festival pas echt op gang te komen. De verwachte zes- tot tienduizend mensen zijn dan ruimschoots op het terrein. Organisator Mark Vernooy is enthousiast: ,,Ik heb net geprobeerd mensen te tellen. Zoveel bij zoveel meter, zoveel mensen per vierkante meter… er is geen beginnen aan.”

Het eerste slachtoffer lijkt zich inmiddels bij de Ehbo te hebben gemeld: een vrouw zit met een mitella en gips rond de onderarm op een aanhangwagentje. Natalja Veldhoen blijkt echter zelf hulpverlener. ,,Ik heb gisteren een auto-ongeluk gehad. Ik kan vanavond weinig anders doen dan verbandrolletjes aangeven.”

Vanonder een grijze haardos ziet Sjaak Jansen, TU-medewerker uit het Kluyverlab, hoe de Delftse rockformatie Incense even later de menigte opzweept. ,,Normaalgesproken ben ik meer van de concerten in Ahoy zoals de Night of the Proms, Eros Ramozotti, dat soort werk”, bekent Jansen. ,,Maar dit spreekt me toch ook aan: je moet wel meebewegen.” Zijn vrouw Hanny heeft meer ervaring in de rockscene. ,,Ik ben al eens naar de Dire Straits geweest.”

Flauwvallen

Op het dance-podium speelt de Future Groove Express met Hans Dulfer haar eerste tonen. Dulfer probeert het publiek op te zwepen door in zijn handen te klappen en de saxofoon op zijn kin te laten balanceren. Maar het publiek lijkt vooral geïnteresseerd in het weinig verhullende topje van zangeres Raffaele Herbert: opvallend veel verrekijkers vinden alsnog hun weg uit jassen en broekzakken. De sfeer is niet die van een festival, maar toch zeker van een feest. Een dronken student pist al bier bestellend tegen een Ron-Koebrugge-stand.

Rond middernacht wordt Dulfer ineens massaal de rug toegekeerd: Kane is in aantocht. Vanaf de eerste tonen wordt er geklapt en gegild. Een meisje probeert een aanstekervlammetje te ontsteken, maar de poging strandt door de harde wind. Lustrumvoorzitter Wim Dik staat tussen de coulissen en ziet vanonder zijn gelegenheidsbolhoed hoe zanger Dinand Woesthoff uitzonderlijk hoge tonen uit meisjeskelen krijgt. ,,Leuk hé, dit? Moet je nu toch eens kijken.”

Ehbo’er Veldhoen is inmiddels voorzien van een gipsarm die ooit nog wel eens een veiling zal halen: een flinke reeks optredende artiesten heeft een krabbel gezet. ,,Kijk, hier staat die Kane-zanger.” Menig Kane-fan zoudesnoods met opzet de arm breken voor gips met een kriebelig ‘Dinand’. Of die echte fans ook in Delft waren is de vraag: de Ehbo kreeg die avond bezoek van slechts één flauwgevallen fan.

Even leek het erop dat het Lustrumfestival afgelopen vrijdag in het water zou vallen. Maar vlak voor het begin trok de bewolking uit elkaar, brak een waterig zonnetje door en besloten velen alsnog het festival te bezoeken. De regenponcho’s werden pas populair op de vele afterparty’s.

Vrijdagavond zeven uur, een dranghek wordt verwijderd; het lustrumterrein is geopend. Bij de ingang vinden de gebruikelijke taferelen plaats. Blikjes bier die liever snel worden leeggedronken dan ingeleverd en voetbalshirts die op last van de bewaking worden verruild voor kleding waar niemand aanstoot aan kan nemen. Maar één ding is er niet: een rij.

‘Kom op tijd’ stond op de posters en flyers die in de week voor het festival werden verspreid. Vanaf tienduizend bezoekers zou het hek worden gesloten. Vooral via de Kane-fanclub werden de nodige bezoekers verwacht, maar slechte weersvoorspellingen zorgden ervoor dat slechts weinigen vroeg de deur uit gingen.

Kane-fans zijn de eersten die het natte gras betreden. Met een beker cola in de hand lopen de veertienjarige Sau-Lan Huang en Christa Verkaik even later over de zompige vlakte tussen het podium en de bar. Het terrein i is nog zo goed als leeg. ,,Waar wij voor komen? Kane natuurlijk. En dan vooral voor eh…” De meisjes kijken elkaar aan. ,,Nou ja, die zanger.”

Wanneer om acht uur de Charmin’ Quarks en New Cool Collective het festival openen, staan nog altijd hooguit een paar honderd mensen te kijken. De bij de ingang uitgedeelde verrekijkers verdwijnen in de binnenzak, een enkeling probeert of de lichtblauwe Dixi-poncho past. Maar de sfeer is niet die van een festival. ,,Het is hier ijskoud”, roept zanger Remko van de Kamp van de Charmin’ Quarks tijdens het optreden.

Eros Ramazotti

Wanneer de rockband 16-Down en de eenentwintigjarige Hongaar Yonderboi de podia betreden, begint het festival pas echt op gang te komen. De verwachte zes- tot tienduizend mensen zijn dan ruimschoots op het terrein. Organisator Mark Vernooy is enthousiast: ,,Ik heb net geprobeerd mensen te tellen. Zoveel bij zoveel meter, zoveel mensen per vierkante meter… er is geen beginnen aan.”

Het eerste slachtoffer lijkt zich inmiddels bij de Ehbo te hebben gemeld: een vrouw zit met een mitella en gips rond de onderarm op een aanhangwagentje. Natalja Veldhoen blijkt echter zelf hulpverlener. ,,Ik heb gisteren een auto-ongeluk gehad. Ik kan vanavond weinig anders doen dan verbandrolletjes aangeven.”

Vanonder een grijze haardos ziet Sjaak Jansen, TU-medewerker uit het Kluyverlab, hoe de Delftse rockformatie Incense even later de menigte opzweept. ,,Normaalgesproken ben ik meer van de concerten in Ahoy zoals de Night of the Proms, Eros Ramozotti, dat soort werk”, bekent Jansen. ,,Maar dit spreekt me toch ook aan: je moet wel meebewegen.” Zijn vrouw Hanny heeft meer ervaring in de rockscene. ,,Ik ben al eens naar de Dire Straits geweest.”

Flauwvallen

Op het dance-podium speelt de Future Groove Express met Hans Dulfer haar eerste tonen. Dulfer probeert het publiek op te zwepen door in zijn handen te klappen en de saxofoon op zijn kin te laten balanceren. Maar het publiek lijkt vooral geïnteresseerd in het weinig verhullende topje van zangeres Raffaele Herbert: opvallend veel verrekijkers vinden alsnog hun weg uit jassen en broekzakken. De sfeer is niet die van een festival, maar toch zeker van een feest. Een dronken student pist al bier bestellend tegen een Ron-Koebrugge-stand.

Rond middernacht wordt Dulfer ineens massaal de rug toegekeerd: Kane is in aantocht. Vanaf de eerste tonen wordt er geklapt en gegild. Een meisje probeert een aanstekervlammetje te ontsteken, maar de poging strandt door de harde wind. Lustrumvoorzitter Wim Dik staat tussen de coulissen en ziet vanonder zijn gelegenheidsbolhoed hoe zanger Dinand Woesthoff uitzonderlijk hoge tonen uit meisjeskelen krijgt. ,,Leuk hé, dit? Moet je nu toch eens kijken.”

Ehbo’er Veldhoen is inmiddels voorzien van een gipsarm die ooit nog wel eens een veiling zal halen: een flinke reeks optredende artiesten heeft een krabbel gezet. ,,Kijk, hier staat die Kane-zanger.” Menig Kane-fan zoudesnoods met opzet de arm breken voor gips met een kriebelig ‘Dinand’. Of die echte fans ook in Delft waren is de vraag: de Ehbo kreeg die avond bezoek van slechts één flauwgevallen fan.