Met een open geest begrijp je de mensheid overal in de wereld

Vijf kersverse masters over hun ervaringen, toekomstplannen, sneeuw en fietsen.

De Taiwanese Ju Chun Shih had met haar subtropische achtergrond aanvankelijk wel wat problemen met het Nederlandse klimaat. ,,Ik zag hier voor het eerst sneeuw vallen.” Verder vond ze Delft, waar ze architectuur studeerde, an sich erg prettig. ,,Vol energie en jonge mensen.” Shih gaat terug naar Taiwan, maar hoopt snel een baan te vinden in Amerika. Amerika? ,,Omdat het weer eens een ander continent is”, antwoordt de MSc luchtig. ,,En natuurlijke omdat het belangrijk is om internationaal georiënteerd te zijn.”

De Indonesische Siska Fitrianie studeerde technische informatica. Letterlijk met vallen en opstaan leerde ze fietsen in Delft. Vooral de omgeving rond het gebouw van elektrotechniek en haar eigen flat aan de Roland Holstlaan waren berucht. ,,Vanwege de harde wind ben ik wel vier of vijf keer gevallen”, lacht ze in haar prachtige glimmende ‘sundanese’ klederdracht, afkomstig van West-Java. Fitrianie gaat op zoek naar een aio-plaats bij dezelfde groep waar ze zojuist afstudeerde.

Niets in Delft schokte Mohammed Osman Hussein Ahmed uit Soedan eigenlijk. ,,Met een open geest begrijp je de mensheid overal in de wereld”, zegt hij, al vond hij alles in Nederland wel erg georganiseerd. ,,Zelfs de mensen. Alleen, zo is het leven nu eenmaal niet!” Ahmed, zojuist afgestudeerd chemical engineer, is gekleed in een hagelwitte djellaba. Of de kleur van zijn gewaad nog ergens voor staat? ,,Nee hoor”, lacht hij, ,,behalve dan dat wit wel aangenaam is bij de temperaturen in het land waar ik vandaan kom.”

De culture shock voor Albert Akovuku was niet Delft maar Amsterdam. Zoveel mensen en natuurlijk de wallen. ,,Zoiets is in mijn land Oeganda niet denkbaar!” Nederlanders zijn altijd vriendelijk, constateerde Akovuku. ,,Ze vragen wel honderd keer per dag of het echt wel goed met je gaat. Zo anders dan landen als Duitsland en Groot-Brittannië waar iedereen een ‘het kan me niet schelen’-houding heeft.” Akovaku studeerde systems engineering, policy and management. Hij gaat terug naar Oeganda om les te geven in technische mechanica. ,,Deze vakgebieden hebben beleid nodig om toekomstige calamiteiten te weerstaan”, aldus de Msc.

Voor Abbas Ziaei was het moeilijk om aan de Nederlandse cultuur te wennen. Maar niet voor zijn twee kinderen. Die spreken intussen vloeiend Nederlands, maar geen woord Engels. Reden genoeg dus voorZiaei om terug te gaan naar Iran, waar hij – niet verwonderlijk na een studie petroleum engineering – aan de slag gaat in een petroleumbedrijf. Het meest zal hij het uitzicht op de Grote Kerk missen vanaf de Oude Delft. ,,En het oude gedeelte van de stad met de grachten. Zo mooi.”

Culture shock? Niets shockeerde Prarthana Shrestha, ze genoot juist van de Nederlandse cultuur. Het meeste tevreden was Shrestha met het makkelijke en vrije leven dat ze hier had. ,,Als meisje uit Nepal kun je rond middennacht niet alleen over straat. Hier is dat niet meer dan normaal”, zegt de Nepalese schone in haar zijden sari. Shrestha gaat proberen met haar bul elektrotechniek een aio-plaats te bemachtigen aan de TU in Delft, of anders in Eindhoven.

Mariela Serrano uit Ecuador is helemaal in haar element in Delft. Zes jaar geleden was ze hier al een jaar als uitwisselingsstudent. ,,Het beste van de afgelopen twee jaar was gewoon het terug zijn in Delft!” roept de biochemicus, die inmiddels goed Nederlands spreekt. Zo gek is dat overigens niet, ze heeft een Hollandse knul aan de haak geslagen en trouwt in maart 2003. Maar first things first: ,,Eerst een promotieplekje zoeken.”

Daar sta je dan. Bul in je handen uit een land aan de andere kant van de wereld. De cultuurschok teboven, je droom verwezenlijkt. Wat nu? Terug naar het land van herkomst, of toch maar op zoek naar een promotieplaats tussen de polders? Vorige week donderdag studeerde een nieuwe lichting MSc-studenten af. Vijf kersverse masters over hun ervaringen, toekomstplannen, sneeuw en fietsen.

De Taiwanese Ju Chun Shih had met haar subtropische achtergrond aanvankelijk wel wat problemen met het Nederlandse klimaat. ,,Ik zag hier voor het eerst sneeuw vallen.” Verder vond ze Delft, waar ze architectuur studeerde, an sich erg prettig. ,,Vol energie en jonge mensen.” Shih gaat terug naar Taiwan, maar hoopt snel een baan te vinden in Amerika. Amerika? ,,Omdat het weer eens een ander continent is”, antwoordt de MSc luchtig. ,,En natuurlijke omdat het belangrijk is om internationaal georiënteerd te zijn.”

De Indonesische Siska Fitrianie studeerde technische informatica. Letterlijk met vallen en opstaan leerde ze fietsen in Delft. Vooral de omgeving rond het gebouw van elektrotechniek en haar eigen flat aan de Roland Holstlaan waren berucht. ,,Vanwege de harde wind ben ik wel vier of vijf keer gevallen”, lacht ze in haar prachtige glimmende ‘sundanese’ klederdracht, afkomstig van West-Java. Fitrianie gaat op zoek naar een aio-plaats bij dezelfde groep waar ze zojuist afstudeerde.

Niets in Delft schokte Mohammed Osman Hussein Ahmed uit Soedan eigenlijk. ,,Met een open geest begrijp je de mensheid overal in de wereld”, zegt hij, al vond hij alles in Nederland wel erg georganiseerd. ,,Zelfs de mensen. Alleen, zo is het leven nu eenmaal niet!” Ahmed, zojuist afgestudeerd chemical engineer, is gekleed in een hagelwitte djellaba. Of de kleur van zijn gewaad nog ergens voor staat? ,,Nee hoor”, lacht hij, ,,behalve dan dat wit wel aangenaam is bij de temperaturen in het land waar ik vandaan kom.”

De culture shock voor Albert Akovuku was niet Delft maar Amsterdam. Zoveel mensen en natuurlijk de wallen. ,,Zoiets is in mijn land Oeganda niet denkbaar!” Nederlanders zijn altijd vriendelijk, constateerde Akovuku. ,,Ze vragen wel honderd keer per dag of het echt wel goed met je gaat. Zo anders dan landen als Duitsland en Groot-Brittannië waar iedereen een ‘het kan me niet schelen’-houding heeft.” Akovaku studeerde systems engineering, policy and management. Hij gaat terug naar Oeganda om les te geven in technische mechanica. ,,Deze vakgebieden hebben beleid nodig om toekomstige calamiteiten te weerstaan”, aldus de Msc.

Voor Abbas Ziaei was het moeilijk om aan de Nederlandse cultuur te wennen. Maar niet voor zijn twee kinderen. Die spreken intussen vloeiend Nederlands, maar geen woord Engels. Reden genoeg dus voorZiaei om terug te gaan naar Iran, waar hij – niet verwonderlijk na een studie petroleum engineering – aan de slag gaat in een petroleumbedrijf. Het meest zal hij het uitzicht op de Grote Kerk missen vanaf de Oude Delft. ,,En het oude gedeelte van de stad met de grachten. Zo mooi.”

Culture shock? Niets shockeerde Prarthana Shrestha, ze genoot juist van de Nederlandse cultuur. Het meeste tevreden was Shrestha met het makkelijke en vrije leven dat ze hier had. ,,Als meisje uit Nepal kun je rond middennacht niet alleen over straat. Hier is dat niet meer dan normaal”, zegt de Nepalese schone in haar zijden sari. Shrestha gaat proberen met haar bul elektrotechniek een aio-plaats te bemachtigen aan de TU in Delft, of anders in Eindhoven.

Mariela Serrano uit Ecuador is helemaal in haar element in Delft. Zes jaar geleden was ze hier al een jaar als uitwisselingsstudent. ,,Het beste van de afgelopen twee jaar was gewoon het terug zijn in Delft!” roept de biochemicus, die inmiddels goed Nederlands spreekt. Zo gek is dat overigens niet, ze heeft een Hollandse knul aan de haak geslagen en trouwt in maart 2003. Maar first things first: ,,Eerst een promotieplekje zoeken.”