Motoreiwit zoekt toepassing

br />
“Eerst maar eens lekker op vakantie”, vindt Martin van den Heuvel. Daags na zijn promotie reist hij naar Zuidoost-Azië voor een verblijf van twee maanden. Daarna keert hij terug naar de afdeling moleculaire biofysica van prof.dr. Cees Dekker aan de faculteit Technische Natuurwetenschappen. Zijn contract loopt nog tot maart 2008.

Zijn publicatie in het wetenschapsblad Science vorig voorjaar werd wereldwijd opgemerkt. “Ik heb nog nooit zoveel aanvragen gehad,” zegt Van den Heuvel nu. “Biologen, celbiologen en zelfs geneeskundigen vroegen een artikel aan van een stel Delftse natuurkundigen.” Nu was het artikel ook bijzonder. Van den Heuvel beschreef er samen met ir. Martijn de Graaff en Cees Dekker in hoe ze erin geslaagd waren om individuele moleculen op een chip te sturen met een elektrische spanning. Het werk verkende het grensvlak van vastestoffysica en microbiologie en wekte brede belangstelling. De mogelijkheid om moleculen elektrisch te kunnen manipuleren, leek even veelbelovend als het gebruik van biologische motoreiwitten in een nanotechnologische opstelling. Immers, als je moleculen uit de natuur kunt gebruiken, hoef je ze niet zelf te bouwen.

Ruim een jaar later, in juli 2007, viel Dekker en Van den Heuvel de eer te beurt om een review article te schrijven voor Science; een overzichtsartikel over het veelbelovende terrein tussen nanotechnologie en biofysica.

Maar in werkelijkheid viel het helemaal niet mee om een praktische toepassing te verzinnen voor de elektrische gestuurde motoreiwitten. Van den Heuvel: “Het was allemaal wel heel leuk, maar we hebben er nooit een killer-applicatie voor kunnen bedenken. Uiteindelijk zeiden Cees (Dekker, red.) en ik tegen elkaar: dan moeten we iets anders gaan doen.”

Die omschakeling is ook in het proefschrift terug te vinden. Het eerste deel gaat over het gestuurde motoreiwit kinesine in een nanostructuur. In het tweede deel gebruikt Van den Heuvel zijn opstelling om biomoleculen te onderzoeken op mechanische en elektrische eigenschappen. Het fundamentele onderzoek volgt in dit geval op het exploratieve onderzoek, terwijl dat meestal andersom is.

“Misschien wachten we wel op een frisse blik van buitenaf,” zegt Van den Heuvel. Cees Dekker heeft grote verwachtingen van het veld tussen biomotoren en nanotechnologie. “Dit zijn de allereerste schreden in een nieuw veld. Het zal ooit tot een lab op een chip leiden. Maar op de korte termijn is er nog geen concrete toepassing.”

In de stellingen bij zijn proefschrift haalt Van den Heuvel de Indiase leider Mahatma Gandhi aan: “Je zult wellicht nooit weten tot welke resultaten je daden leiden. Maar als je niets doet, zul je ook nooit resultaten hebben.” Tijdens zijn verblijf in Azië zal Van den Heuvel zich beraden op zijn toekomst. Misschien het bedrijfsleven in, of anders de consultancy: leuk om complexe problemen behapbaar maken. Dekker: “Hij is zeer getalenteerd; hij zal overal succesvol zijn.”

Natuurkundige dr.ir. Martin van den Heuvel baarde vorig jaar wereldwijd opzien met zijn onderzoek naar moleculaire motortjes. Afgelopen maandag promoveerde hij cum laude.

“Eerst maar eens lekker op vakantie”, vindt Martin van den Heuvel. Daags na zijn promotie reist hij naar Zuidoost-Azië voor een verblijf van twee maanden. Daarna keert hij terug naar de afdeling moleculaire biofysica van prof.dr. Cees Dekker aan de faculteit Technische Natuurwetenschappen. Zijn contract loopt nog tot maart 2008.

Zijn publicatie in het wetenschapsblad Science vorig voorjaar werd wereldwijd opgemerkt. “Ik heb nog nooit zoveel aanvragen gehad,” zegt Van den Heuvel nu. “Biologen, celbiologen en zelfs geneeskundigen vroegen een artikel aan van een stel Delftse natuurkundigen.” Nu was het artikel ook bijzonder. Van den Heuvel beschreef er samen met ir. Martijn de Graaff en Cees Dekker in hoe ze erin geslaagd waren om individuele moleculen op een chip te sturen met een elektrische spanning. Het werk verkende het grensvlak van vastestoffysica en microbiologie en wekte brede belangstelling. De mogelijkheid om moleculen elektrisch te kunnen manipuleren, leek even veelbelovend als het gebruik van biologische motoreiwitten in een nanotechnologische opstelling. Immers, als je moleculen uit de natuur kunt gebruiken, hoef je ze niet zelf te bouwen.

Ruim een jaar later, in juli 2007, viel Dekker en Van den Heuvel de eer te beurt om een review article te schrijven voor Science; een overzichtsartikel over het veelbelovende terrein tussen nanotechnologie en biofysica.

Maar in werkelijkheid viel het helemaal niet mee om een praktische toepassing te verzinnen voor de elektrische gestuurde motoreiwitten. Van den Heuvel: “Het was allemaal wel heel leuk, maar we hebben er nooit een killer-applicatie voor kunnen bedenken. Uiteindelijk zeiden Cees (Dekker, red.) en ik tegen elkaar: dan moeten we iets anders gaan doen.”

Die omschakeling is ook in het proefschrift terug te vinden. Het eerste deel gaat over het gestuurde motoreiwit kinesine in een nanostructuur. In het tweede deel gebruikt Van den Heuvel zijn opstelling om biomoleculen te onderzoeken op mechanische en elektrische eigenschappen. Het fundamentele onderzoek volgt in dit geval op het exploratieve onderzoek, terwijl dat meestal andersom is.

“Misschien wachten we wel op een frisse blik van buitenaf,” zegt Van den Heuvel. Cees Dekker heeft grote verwachtingen van het veld tussen biomotoren en nanotechnologie. “Dit zijn de allereerste schreden in een nieuw veld. Het zal ooit tot een lab op een chip leiden. Maar op de korte termijn is er nog geen concrete toepassing.”

In de stellingen bij zijn proefschrift haalt Van den Heuvel de Indiase leider Mahatma Gandhi aan: “Je zult wellicht nooit weten tot welke resultaten je daden leiden. Maar als je niets doet, zul je ook nooit resultaten hebben.” Tijdens zijn verblijf in Azië zal Van den Heuvel zich beraden op zijn toekomst. Misschien het bedrijfsleven in, of anders de consultancy: leuk om complexe problemen behapbaar maken. Dekker: “Hij is zeer getalenteerd; hij zal overal succesvol zijn.”