Ooink ooink

Alles wat jong of dronken is, klimt naar het dak van het huisje. Af en toe glibbert een kleuter van het dak en stuitert ongenadig hard tegen de klinkers. Vaker zwikt een volwassene door de enkels wanneer hij achteruit de sokkel afstapt. Vorige week verloor het beeld aan populariteit. Reden: een tweepersoons Auping spiraalbed.

Zoals je groente en koffiefilters van restvuil hoort te scheiden, zo hoor je grof vuil aan te melden. Uit praktische overwegingen van de gemeente gebeurt het eerste niet in de binnenstad. Uit praktische overwegingen van bewoners gebeurt het laatste vaak niet. Wie ooit de moeite heeft genomen de gemeentereinigingsdienst te bellen, weet waarom: ,,Tien tapijttegels. Een ogenblik. (…) Hallo? Die mag u niet aan de weg zetten, dat is bouwafval.”

Wanneer ergens een flinke berg oude troep staat, wordt deze alsnog meegenomen. Het spiraalbed kreeg slechts gezelschap van een blauw kastje, een beige bureaulampje en een paar boekenplanken. Van woensdagochtend tot zaterdagmiddag heeft de bedbodem op de straathoek gelegen.

Overdag gebruikten kinderen het ding als trampoline, ’s avonds geneerden volwassenen zich niet hetzelfde te doen. Ooink, ooink, ooink. Vriendjes lieten de klamme hand van hun vriendinnetje varen en waagden een onbeholpen sprong. Vriendinnetjes keken angstig in het rond of niemand het zag. Een Venezolaans panfluitgroepje legde de geitenwollen truien een paar meter van de bedbodem en deed die dag goede zaken.

Zoals ook attracties van de kermis maar tijdelijk zijn, kwam aan het springplezier een eind. Zaterdagmiddag werd de Auping ingeladen en met onbekende bestemming afgevoerd. Een agressief cirkelend reinigingsvoertuigje met ronde bezems wiste alle sporen. Op tv sprak Maxima over desaparecidos die terugkeerden. Er is nog hoop voor de spiraalspringers onder ons.

Voor mijn huis staat een bronzen beeld. Als kunstobject stelt het niet veel voor. Wie goed kijkt herkent boom, wolk, huis, haan, boot en vloedgolf. Als speeltoestel heeft het meer bestaansrecht. Alles wat jong of dronken is, klimt naar het dak van het huisje. Af en toe glibbert een kleuter van het dak en stuitert ongenadig hard tegen de klinkers. Vaker zwikt een volwassene door de enkels wanneer hij achteruit de sokkel afstapt. Vorige week verloor het beeld aan populariteit. Reden: een tweepersoons Auping spiraalbed.

Zoals je groente en koffiefilters van restvuil hoort te scheiden, zo hoor je grof vuil aan te melden. Uit praktische overwegingen van de gemeente gebeurt het eerste niet in de binnenstad. Uit praktische overwegingen van bewoners gebeurt het laatste vaak niet. Wie ooit de moeite heeft genomen de gemeentereinigingsdienst te bellen, weet waarom: ,,Tien tapijttegels. Een ogenblik. (…) Hallo? Die mag u niet aan de weg zetten, dat is bouwafval.”

Wanneer ergens een flinke berg oude troep staat, wordt deze alsnog meegenomen. Het spiraalbed kreeg slechts gezelschap van een blauw kastje, een beige bureaulampje en een paar boekenplanken. Van woensdagochtend tot zaterdagmiddag heeft de bedbodem op de straathoek gelegen.

Overdag gebruikten kinderen het ding als trampoline, ’s avonds geneerden volwassenen zich niet hetzelfde te doen. Ooink, ooink, ooink. Vriendjes lieten de klamme hand van hun vriendinnetje varen en waagden een onbeholpen sprong. Vriendinnetjes keken angstig in het rond of niemand het zag. Een Venezolaans panfluitgroepje legde de geitenwollen truien een paar meter van de bedbodem en deed die dag goede zaken.

Zoals ook attracties van de kermis maar tijdelijk zijn, kwam aan het springplezier een eind. Zaterdagmiddag werd de Auping ingeladen en met onbekende bestemming afgevoerd. Een agressief cirkelend reinigingsvoertuigje met ronde bezems wiste alle sporen. Op tv sprak Maxima over desaparecidos die terugkeerden. Er is nog hoop voor de spiraalspringers onder ons.