De ondernemingsraad vindt dat er scherper toezicht nodig is bij het verstrekken van externe opdrachten. Ook moet strikter worden nagegaan welke nevenwerkzaamheden TU-medewerkers verrichten.
Share
Dat schrijft de ondernemingsraad (or) in een ingezonden brief aan Delta. De brief is een reactie op de ‘vermeende belangenverstrengeling’ van decaan Marco Waas. De or wil het op 7 juli met het college van bestuur (cvb) hebben over manieren waarop het toezicht verbeterd kan worden. De raad doet daarvoor zelf geen concrete suggesties. Dat is volgens voorzitter Dineke Heersma aan het cvb.
De or denkt dat ook de gedragscode specifieker moet worden geformuleerd. In die Code of Conduct worden de vier kernwaarden benoemd, die medewerkers van de TU moeten eerbiedigen: expertise, betrokkenheid, integriteit en respect. Collegevoorzitter Dirk Jan van den Berg zei vorige week al dat hij in de code een meldingsplicht wil opnemen. Als een TU-medewerker een bedrijf van familie of vrienden wil inschakelen, moet hij dat melden ‘op een hoger niveau’.
De or benadrukt in haar brief dat de onderdeelcommissie (odc) van de faculteit werktuigbouwkunde, maritieme techniek en technische materiaalwetenschappen (3mE) nooit heeft ingestemd met de opdrachten die de faculteit verleende aan bedrijven van de vrouw van Waas.
Het was zelfs de odc die in april 2010 vragen stelde over opdrachten van 3mE aan VPC. Dat dit een bedrijf van de vrouw van Waas was, kwam de odc destijds toevallig ter ore, vertelt odc-lid Erik Ulijn. “Toen hebben we met het college van bestuur gesproken. Dat vond dat het kon wat er was gebeurd. En daarmee was onze rol uitgespeeld.”
NRC Handelsblad beschreef op 11 juni zes gevallen van mogelijke belangenverstrengeling. Deze opdrachten zouden een gezamenlijke waarde van driekwart miljoen euro vertegenwoordigen. Ulijn vertelt dat er mensen binnen de odc zijn die vinden dat Waas de eer aan zichzelf moet houden. “Anderen vinden dat hij kan aanblijven. Maar formeel gaan we daar helemaal niet over. Wij zijn ingehuurd om besluiten van de decaan te beoordelen. Het cvb beoordeelt de decaan, de or controleert het cvb. De raad van toezicht heeft zitten snurken.”
Persoonlijk vraagt Ulijn zich af wat het cvb destijds had besloten als het had geweten dat het om een bedrag van 750 duizend euro ging. Hijzelf vindt dat veel geld. “Reken maar na, dat is twee manjaar werk voor zes opdrachten. Komt er door die investering meer geld terug, dan is er niets aan de hand. Maar is dat ook zo geweest?”
Ulijn maakt zich – weer op persoonlijke titel – zorgen over wat de kwestie-Waas doet met de naam van de TU. “Hoe serieus neemt Den Haag ons nog als wij meer geld komen vragen voor het onderwijs?” Maar ook intern kan Waas tegenwind krijgen, denkt Ulijn. “We moeten bij 3mE nog de herijking in. Ik vrees dat deze kwestie Waas’ onderhandelingspositie richting de afdelingsvoorzitters ondermijnt.”
In Den Haag heeft na de SP ook de PvdA Kamervragen gesteld over de kwestie-Waas. De partij spreekt van ‘ernstige belangenverstrengeling’ en ‘laakbaar handelen’ en vindt dat ‘een berisping geen recht doet aan de ernst van de overtreding’. De PvdA wil van staatssecretaris Halbe Zijlstra weten wie er volgens hem toezicht had moeten houden en of die toezichthouder ook zwaardere sancties kan opleggen. De PvdA vindt dat het mogelijk moet zijn geld terug te vorderen bij Marco Waas.
Delta, 25-01-2007
Professor Gerard Meijer and guest researcher dr. Max Hilhorst have invented a cheap alternative for expensive moisture meters in pot plants.
Many people come across Rfid tags every day. They’re used in library books and supermarkets, as identification or to set off alarms when products are being stolen. A guest researcher at TU Delft, dr. Max Hilhorst, has found a remarkably unusual way of using these tags to measure how much water is left in a plant pot.
Four years ago he won several grants for this invention, which he developed together with professor Gerard Meijer (Electrical Engineering, Mathematics and Computer Science). Their wireless tags have no batteries and use an electrical impedance circuit. “This circuit applies a RF signal to the tag’s electrodes, which enables it to measure the capacity and moisture between the electrodes in the plant pot”, Hilhorst explains. “The tag sends this information to the receiver, so the gardener will know whether the plants need water or not.” The researchers joined Wim Stenfert Kroese in setting up a company called SensorTagSolutions, for further developing the technology. “The last three years we’ve perfected the technique, and thanks to research at TU Delft, TNO and TU Eindhoven, the system is ready for commercialisation.” At the moment gardeners use expensive sensors replete with impractical cables that take up lots of space.
The coming months will be a very exciting time for SensorTagSolutions. This fall a pilot project starts involving ten gardeners in the Netherlands who will test the tags. “We’re very curious what they’ll think of it. We’ll also conduct user-centred research”, says Hilhorst, who expects to put the tags on the market this fall.
In order to make the tags commercially successful and competitive, however, SensorTagSolutions still has some tough nuts to crack; for instance, they must make tags that cost no more than 0.10 euro cents. “A gardener sells his pot plants at auctions for 0.50 cents, so the tags must be very cheap.” Hilhorst is currently in talks with companies to produce the tags for a low price.
He is also looking into new possibilities for his tags: “I can’t tell you exactly what they are, but we could use these tags to measure a number of things. It could set off an alarm when a baby has a wet diaper for instance. Or in a hospital it could detect the pattern of someone‘s heartbeat. The tag could tell when the pattern changes. It’s fascinating how many possibilities there are with these small tags.”
Comments are closed.