Pizza blues

Pizza%s van een tientje. Geen geld voor een snelle – en lekkere – maaltijd. Maar wie na 1 januari zijn laatste blauwe briefje wilde spenderen aan zo%n echte Amerikaanse pizza kwam bedrogen uit. Met de invoering van de euro verdween ook een van de weinige Delftse studentenzekerheden.

Menig student was al aan het speculeren geweest: hoeveel zou hij ervan maken? Vijf euro? Misschien vijf-vijftig? Ja, dat gunden we hem nog wel. Maar nee, het werd meer. De Classic, de Hawaii, de Washington en de andere, allemaal kosten ze nu zes euro. Zes euro? Inderdaad: dertien gulden tweeëntwintig cent-en-een-beetje; ruim 32 procent duurder.

Is dat niet wat te enthousiast afgerond? ,,Veel mensen zijn vergeten dat het een actie was, die pizza’s voor een tientje.” Een actie? Bedrijfsleider Dennis Cinar loopt weg en duikt onder de toonbank. Hij keert terug met een oude guldenfolder. ,,Kijk, de pizza’s kostten al allemaal zestien of zeventien gulden.” Alleen op de achterkant van de folder staat de oude vertrouwde afhaalprijs: tien gulden. Snif.

Zeven jaar lang verkocht Dennis pizza’s voor een tientje. Een langlopende actie dus, want wie zeven jaar actie blijft voeren, kan een volhouder worden genoemd. Maar, moest Dennis gedacht hebben toen hij zijn pizzaprijs verhoogde, na zeven magere jaren komen zeven vette jaren. ,,Mijn leveranciers zijn duurder geworden. Neem de pizzadozen, die laat ik speciaal drukken in Italië. Per honderd dozen zijn die één euro duurder geworden.” Dat verklaart dus alvast één eurocentje prijsverhoging.

Sinds de jaarwisseling moppert de studentenbevolking een beetje. Te duur voor een snelle hap; belachelijke prijsverhoging; kun je niet maken. Een enkeling spreekt zachtjes over een boycot. Dennis zegt er niets van te merken. ,,Er komen nog even veel mensen. We leveren ook goede producten, we spelen geen spelletje met onze klanten. Bovendien: bij de concurrent betaal je toch gauw het dubbele.”

Het dubbele? Even een reisje langs de pizzaboeren. Domino’s levert de saaiste pizza – alleen tomaat en kaas – voor zesëneenhalve euro. Maar daarvoor hoef je geen minuut van Studio Sport te missen, want ze bezorgen hem thuis. Alle andere pizza’s zijn trouwens minstens twee euro duurder. Bel je Classic Pizza, dan heb je de goedkoopste Amerikaanse pizza met Italiaanse naam (Margaritha) ook voor zes euro thuis. Mhm, niet helemaal het dubbele dus.

Oké, toegegeven: een prijsverhoging is na zeven jaar natuurlijk te verwachten. Maar met die euro voelen we ons toch al door iedereen belazerd en dit was ook wat overdreven. Niet meer doen hè, Dennis? ,,Nee, nu komen er geen prijsverhogingen meer. Dat garandeer ik.”

Zondagavond Dennisavond. Geen zin om te koken. Rijen studenten wachtend voor de oven van pizzeria Dennis in de Nieuwstraat. Op een goede zondag vliegen er vier- à vijfhonderd pizza%s over de toonbank. Pizza%s van een tientje. Geen geld voor een snelle – en lekkere – maaltijd. Maar wie na 1 januari zijn laatste blauwe briefje wilde spenderen aan zo%n echte Amerikaanse pizza kwam bedrogen uit. Met de invoering van de euro verdween ook een van de weinige Delftse studentenzekerheden.

Menig student was al aan het speculeren geweest: hoeveel zou hij ervan maken? Vijf euro? Misschien vijf-vijftig? Ja, dat gunden we hem nog wel. Maar nee, het werd meer. De Classic, de Hawaii, de Washington en de andere, allemaal kosten ze nu zes euro. Zes euro? Inderdaad: dertien gulden tweeëntwintig cent-en-een-beetje; ruim 32 procent duurder.

Is dat niet wat te enthousiast afgerond? ,,Veel mensen zijn vergeten dat het een actie was, die pizza’s voor een tientje.” Een actie? Bedrijfsleider Dennis Cinar loopt weg en duikt onder de toonbank. Hij keert terug met een oude guldenfolder. ,,Kijk, de pizza’s kostten al allemaal zestien of zeventien gulden.” Alleen op de achterkant van de folder staat de oude vertrouwde afhaalprijs: tien gulden. Snif.

Zeven jaar lang verkocht Dennis pizza’s voor een tientje. Een langlopende actie dus, want wie zeven jaar actie blijft voeren, kan een volhouder worden genoemd. Maar, moest Dennis gedacht hebben toen hij zijn pizzaprijs verhoogde, na zeven magere jaren komen zeven vette jaren. ,,Mijn leveranciers zijn duurder geworden. Neem de pizzadozen, die laat ik speciaal drukken in Italië. Per honderd dozen zijn die één euro duurder geworden.” Dat verklaart dus alvast één eurocentje prijsverhoging.

Sinds de jaarwisseling moppert de studentenbevolking een beetje. Te duur voor een snelle hap; belachelijke prijsverhoging; kun je niet maken. Een enkeling spreekt zachtjes over een boycot. Dennis zegt er niets van te merken. ,,Er komen nog even veel mensen. We leveren ook goede producten, we spelen geen spelletje met onze klanten. Bovendien: bij de concurrent betaal je toch gauw het dubbele.”

Het dubbele? Even een reisje langs de pizzaboeren. Domino’s levert de saaiste pizza – alleen tomaat en kaas – voor zesëneenhalve euro. Maar daarvoor hoef je geen minuut van Studio Sport te missen, want ze bezorgen hem thuis. Alle andere pizza’s zijn trouwens minstens twee euro duurder. Bel je Classic Pizza, dan heb je de goedkoopste Amerikaanse pizza met Italiaanse naam (Margaritha) ook voor zes euro thuis. Mhm, niet helemaal het dubbele dus.

Oké, toegegeven: een prijsverhoging is na zeven jaar natuurlijk te verwachten. Maar met die euro voelen we ons toch al door iedereen belazerd en dit was ook wat overdreven. Niet meer doen hè, Dennis? ,,Nee, nu komen er geen prijsverhogingen meer. Dat garandeer ik.”