Relativering voor generatie nooitgenoeg

De discussie kwam na een dag met lezingen over keuzestress, cv building en excellentie. Studentenraadsfractie Oras organiseerde het symposium ‘Generatie Nooitgenoeg’ om erachter te komen of de studenten van nu verder aangemoedigd of juist afgeremd dienen te worden in hun streven naar perfectie. 

Collegelid Anka Mulder definieerde de generatie die nu studeert, zoals die is beschreven in het boek ‘De prestatiegeneratie’ van Jeroen van Baar: maximalisten die coole reizen maken om foto’s op Facebook te kunnen zetten, mensen die moeite hebben met het aangaan van relaties, omdat het gras aan de overkant altijd groener lijkt. Ook in hun studie gaan ze steeds meer tot het uiterste, veronderstelde Oras voorafgaand aan het symposium.

Met de stelling ‘het prestatieklimaat is nodig om een plek te vinden op de arbeidsmarkt’ waren de panelleden het eens, alleen op verschillende manieren. Niels Franssen, voorzitter van studievereniging Stylos van Bouwkunde, vond het vooral iets persoonlijks. Meedoen aan een honours programma is volgens hem niet nodig, maar een slechte arbeidsmarkt is in zijn ogen wel een reden ‘om er echt voor te gaan’. “Je moet je eigen kwaliteiten ontwikkelen, een beter mens worden. Ga voor wat je leuk vindt, dan komt het wel goed.” 

Volgens bouwkundestudente Rosan Pallasa, die in de honours programme board van de TU zit, is het prestatieklimaat ontstaan doordat er zoveel studenten zijn. “Je moet je onderscheiden.” Moet het studieprogramma studenten dan iedere vaardigheid aanleren die ze later nodig zullen hebben, of kan het ook anders, was daarna de vraag. Voor Franssen was het helder: dingen doen naast je studie kan net zo waardevol als zijn als een excellentieprogramma, afhankelijk van je talenten.

Hoe hoog is de druk die de prestatiegeneratie zichzelf oplegt? En hoe anders is deze generatie daadwerkelijk van voorgaande generaties? Anka Mulder, vers uit Italië, bleek in haar slotwoord de nodige relativering te hebben meegenomen. De historica hield de studenten voor dat mensen al eeuwen dezelfde drijfveren hebben, dat het onderscheid in generaties onnodige tweespalt teweeg brengt.

En dat keuzestress misschien minder erg is als het lijkt. “Zou je het anders willen? Wil je dat je ouders je partner voor je vinden, dat ze een beroep voor je kiezen, dat je minder keuze zou hebben in het onderwijs?”, vroeg ze de studenten. Ze sloot af met een citaat van Jeroen van Baar: “Wie altijd op zoek gaat naar een betere optie is nooit tevreden. Het groenste gras ligt onder je voeten.”