Rode canei van de kerstman

We nestelen ons. De charmante bardame laat met een druk van een halve bar twee stapelglazen Heineken voldruppelen.

Wat zullen we eens bij ons biertje nemen? Er staan koekjes, pepermuntjes, pinda’s en Japanse mix. Gelukkig komt er iemand langs met stokbroodjes met zalm erop. Dat vergemakkelijkt de keuze nogal.

We stellen de eigenaresse dé vraag: waarom ‘Phoenix’? En: wat zegt het Corps van die naam? Phoenix is om studenten te trekken, en het is natuurlijk een mooie naam, vertelt ze. En het Corps vindt het prima. We vragen maar niet wie ze binnen verwacht als de nieuwsgierigheid van de jaarclubs voorbij is.

De studenten zijn inmiddels vertrokken en wij resteren met Ali en Ibrahim, die al hun aandacht nodig hebben voor de fruitautomaat. We krijgen allebei een pen en een aansteker. Beetje promotie maken, want de zaak bestaat pas drie maanden. De aansteker geeft vuur en de pen schrijft. Wat wil je nog meer?

,,Vroeger was dit een Marokkaans drugscafé”, vertelt de eigenaresse. ,,Het is een jaar gesloten geweest op last van de burgemeester. Ik heb het overgenomen en alles verbouwd en het is nu helemaal anders.” We zijn nooit in de oude tent geweest, maar we geloven haar op haar woord. Het is een spiegelpaleis vol kerstversiering, ze hebben rode canei in het assortiment en Mariah Carey komt uit de MP3-speler. Het aanbod om die zelf te programmeren slaan we af.

De bardame wordt in een kerstmanpak gehesen en trekt nog even haar baard goed als we de polaroidcamera naar boven toveren. Daarna gaat het pak snel uit, wetende dat ze het de komende tijd echt zal moeten dragen. Als er een verdwaalde dronken gast binnenkomt spelen we ‘barretje gaat dicht’. Muziek uit, TL-lichten aan en geen bier tot hij er genoeg van heeft. Wij hoeven niet weg, hoor. Ze heeft een vergunning tot vier uur ’s ochtends.

Café Phoenix, Nieuwe Langendijk 50, Delft

Café Phoenix. Zo’n naam schept verwachtingen. En jawel, bij binnenkomst zien we meteen studenten, mooi in pak voor een diner. Aan hangtafels aan de muur, zodat je hele kroeg speelt dat het de bar is. We nestelen ons. De charmante bardame laat met een druk van een halve bar twee stapelglazen Heineken voldruppelen.

Wat zullen we eens bij ons biertje nemen? Er staan koekjes, pepermuntjes, pinda’s en Japanse mix. Gelukkig komt er iemand langs met stokbroodjes met zalm erop. Dat vergemakkelijkt de keuze nogal.

We stellen de eigenaresse dé vraag: waarom ‘Phoenix’? En: wat zegt het Corps van die naam? Phoenix is om studenten te trekken, en het is natuurlijk een mooie naam, vertelt ze. En het Corps vindt het prima. We vragen maar niet wie ze binnen verwacht als de nieuwsgierigheid van de jaarclubs voorbij is.

De studenten zijn inmiddels vertrokken en wij resteren met Ali en Ibrahim, die al hun aandacht nodig hebben voor de fruitautomaat. We krijgen allebei een pen en een aansteker. Beetje promotie maken, want de zaak bestaat pas drie maanden. De aansteker geeft vuur en de pen schrijft. Wat wil je nog meer?

,,Vroeger was dit een Marokkaans drugscafé”, vertelt de eigenaresse. ,,Het is een jaar gesloten geweest op last van de burgemeester. Ik heb het overgenomen en alles verbouwd en het is nu helemaal anders.” We zijn nooit in de oude tent geweest, maar we geloven haar op haar woord. Het is een spiegelpaleis vol kerstversiering, ze hebben rode canei in het assortiment en Mariah Carey komt uit de MP3-speler. Het aanbod om die zelf te programmeren slaan we af.

De bardame wordt in een kerstmanpak gehesen en trekt nog even haar baard goed als we de polaroidcamera naar boven toveren. Daarna gaat het pak snel uit, wetende dat ze het de komende tijd echt zal moeten dragen. Als er een verdwaalde dronken gast binnenkomt spelen we ‘barretje gaat dicht’. Muziek uit, TL-lichten aan en geen bier tot hij er genoeg van heeft. Wij hoeven niet weg, hoor. Ze heeft een vergunning tot vier uur ’s ochtends.

Café Phoenix, Nieuwe Langendijk 50, Delft