Verpakkingsmaterialen moeten zoveel mogelijk recyclebaar zijn. Dat schrijft de Europese Unie voor. Verpakkingsexpert dr.ir. Renee Wever vindt dat Europa verkeerd bezig is. “Ze moet ook rekening houden met CO2-uitstoot tijdens transport.”
“Gebruik zo min mogelijk materiaal, en zorg ervoor dat wat je gebruikt recyclebaar is. Dat schrijft de Europese Unie voor. Het lijkt wel alsof we de afgelopen vijftien á twintig jaar alleen maar daar op focussen als het om de milieuaspecten rond verpakking gaat.”
Renee Wever snapt waar de obsessie voor ‘milieuvriendelijk’ verpakkingsmateriaal vandaan komt. “De groeiende afvalbergen in Europa.” Maar hij vindt het kortzichtig.
De EU houdt volgens hem te weinig rekening met de milieukosten van transport. Dat schrijft hij in zijn proefschrift ‘Thinking – about – the Box. A holistic Approach to Sustainable Design Engineering of Packaging for Durable Consumer Goods’, dat hij op maandag 5 oktober verdedigde bij Industrieel Ontwerpen.
“Als je dankzij bepaalde verpakkingsmaterialen efficiënt kunt inpakken en opstapelen, dan heb je minder vrachtcontainers nodig en stoot je dus minder CO2 uit.”
Wever onderzocht vooral consumentenelektronica. Hij onderscheidt drie functies die verpakkingen in dat segment vervullen. Ten eerste een distributie gerelateerde functie. Zo zit een TV in een redelijk grote vierkante doos met piepschuim omdat hij dan intact en efficiënt vervoerd kan worden.
Een tweede functie is aandachttrekkerij om impulsaankopen te stimuleren. Dat gaat nogal eens ten koste van het milieu. Koptelefoontjes in supermarkten schreeuwen bijvoorbeeld om aandacht. Wat extra verpakkingsvolume helpt daarbij aanzienlijk.
“Alles in kleine onbedrukte kartonnen dozen verpakken is voor het milieu het beste”, zegt Wever. “Maar als een bedrijf dat met al haar producten doet, gaat ze failliet. Je moet de business setting van een multinational in ogenschouw houden.”
Vanuit marketingoverwegingen kunnen bedrijven ook grijpen naar de ‘experiencedoos’, een doos bedoeld voor de crème de la crème van de elektronica. Dit zijn verpakkingen waarbij niet zo zeer de grootte telt, maar de manier waarop ze zijn afgewerkt. Ze moeten design uitstralen. Vaak bestaan ze uit mooie compartimentjes. Als voorbeeld noemt Wever de iPod-doos.
De onderzoeker denkt dat er vaker win-win-situaties mogelijk zijn (betere verkoopcijfers en minder milieubelasting door kleinere mooie verpakkingen) als elektronicaproducenten beter nadenken over de verschillende functies van verpakkingen.
Of, zoals Wever het formuleert: “Fabrikanten zouden de verpakking van hun product de juiste mix van functionaliteiten moeten meegeven en ervoor zorgen dat die mix zo volume-efficiënt mogelijk wordt vervuld.”
The speakers at Speakers won’t be silenced forever after all. For months the popular Delft pop club was in dispute with Heineken, which owns the building. The disagreement centered on the rental contract, which expired on 1 January 2009. It appeared that Speakers would not be offered a new rental contract, but Delft alderman Lian Merkx stepped in to help resolve the conflict. Speakers’ managing director has since resigned. Last year Speakers celebrated its tenth anniversary.
Gebruik zo min mogelijk materiaal, en zorg ervoor dat wat je gebruikt recyclebaar. Dat schrijft de Europese Unie voor. “Het lijkt wel alsof we de afgelopen vijftien á twintig jaar alleen maar daar op focussen als het om de milieuaspecten rond verpakking gaat”, zegt Renee Wever. Hij snapt waar de obsessie voor ‘milieuvriendelijk’ verpakkingsmateriaal vandaan komt. “De groeiende afvalbergen in Europa.” Maar hij vindt het kortzichtig.
De EU houdt volgens hem te weinig rekening met de milieukosten van transport. Dat schrijft hij in zijn proefschrift ‘Thinking – about – the box. A holistic approach to sustainable design engineering of packaging for durable consumer goods’, dat hij op maandag 5 oktober verdedigde bij Industrieel Ontwerpen.
“Als je dankzij bepaalde verpakkingsmaterialen efficiënt kunt inpakken en stapelen, dan heb je minder vrachtcontainers nodig en stoot je dus minder CO2 uit.”
Wever onderzocht vooral consumentenelektronica. Hij onderscheidt drie functies die verpakkingen in dat segment vervullen. Ten eerste een distributiegerelateerde functie. Zo zit een tv in een redelijk grote vierkante doos met piepschuim omdat hij dan intact en efficiënt vervoerd kan worden.
Een tweede functie is aandachttrekkerij om impulsaankopen te stimuleren. Dat gaat nogal eens ten koste van het milieu. Koptelefoontjes in supermarkten schreeuwen bijvoorbeeld om aandacht. Wat extra verpakkingsvolume helpt daarbij aanzienlijk.
“Alles in kleine onbedrukte kartonnen dozen verpakken is voor het milieu het beste”, zegt Wever. “Maar als een bedrijf dat met al haar producten doet, gaat ze failliet. Je moet de business setting van een multinational in ogenschouw houden.”
Vanuit marketingoverwegingen kunnen bedrijven ook grijpen naar de ‘experiencedoos’, een doos bedoeld voor de crème de la crème van de elektronica. Dit zijn verpakkingen waarbij niet zo zeer de grootte telt, maar de manier waarop ze zijn afgewerkt. Ze moeten design uitstralen. Vaak bestaan ze uit mooie compartimentjes. Als voorbeeld noemt Wever de iPod-doos.
De onderzoeker denkt dat er vaker win-winsituaties mogelijk zijn (betere verkoopcijfers en minder milieubelasting onder meer door kleinere mooie verpakkingen) als elektronicaproducenten beter nadenken over de verschillende functies van verpakkingen.
Heb je een vraag of opmerking over dit artikel?
delta@tudelft.nl
Comments are closed.