Campus

Suikerschatjes

Snot. Overal. Mijn neus is zo rood als mijn nagels en mijn benen doen zeer. ,,Awakenings in Now en Wow!”, tettert een stem door de telefoonhoorn. Ik kreun.

,,Thee”, snotter ik en stuur mijn in Off_Corso gescoorde butler naar de waterkoker.

Sugababes. Vrolijke meisjes met vrolijke deuntjes. ,,Don’t need no man, got my kicks for free”, zing ik. De naïeve schatjes.

Angels with dirty faces. Heette het voorlaatste Tricky-album ook niet zo? Kopiekatjes, lach ik en neurie mee met Stings ‘Shape of my heart, dat de suikerschatjes ‘Shape’ noemen.

Hartstikke hip, constateer ik. Retromeiden die de rave-revival snappen. Nou ja, in één nummer dan. Ik druppel op de tekst van ‘Freak like me’. Lekker glossy papier, ultrasaai vormgegeven.

Mijn butler serveert verse mintthee. ,,I need a roughneck brother that can satisfy me”, brul ik. Hij grist het tekstboekje uit mijn handen. ,,Kids”, gromt hij. ,,Ze schrijven de teksten niet eens zelf.” ,,Heidi’s kuif is megahip”, stel ik. ,,En 17 is hartstikke volwassen.”

Mijn Britse pubers zijn in elk geval een stuk muzikaler geworden, op hun tweede plaat en in nieuwe samenstelling. Flitsende r&b-deuntjes, eighties-invloeden en toch heel erg nu. Lekker poppy, met die gitaren, perfect voor een middagje thuis. Ik gooi de volumeknop naar max. Mijn butler schreeuwt. Niet te verstaan. Hij smijt met deuren, ik zing. ,,Love is better when it’s bitter sweet.”

Muziek: *****

Tekst: ****

Vormgeving: *

Dansbaarheid: ****

Nikka’s eindoordeel: ****

Snot. Overal. Mijn neus is zo rood als mijn nagels en mijn benen doen zeer. ,,Awakenings in Now en Wow!”, tettert een stem door de telefoonhoorn. Ik kreun. ,,Thee”, snotter ik en stuur mijn in Off_Corso gescoorde butler naar de waterkoker.

Sugababes. Vrolijke meisjes met vrolijke deuntjes. ,,Don’t need no man, got my kicks for free”, zing ik. De naïeve schatjes.

Angels with dirty faces. Heette het voorlaatste Tricky-album ook niet zo? Kopiekatjes, lach ik en neurie mee met Stings ‘Shape of my heart, dat de suikerschatjes ‘Shape’ noemen.

Hartstikke hip, constateer ik. Retromeiden die de rave-revival snappen. Nou ja, in één nummer dan. Ik druppel op de tekst van ‘Freak like me’. Lekker glossy papier, ultrasaai vormgegeven.

Mijn butler serveert verse mintthee. ,,I need a roughneck brother that can satisfy me”, brul ik. Hij grist het tekstboekje uit mijn handen. ,,Kids”, gromt hij. ,,Ze schrijven de teksten niet eens zelf.” ,,Heidi’s kuif is megahip”, stel ik. ,,En 17 is hartstikke volwassen.”

Mijn Britse pubers zijn in elk geval een stuk muzikaler geworden, op hun tweede plaat en in nieuwe samenstelling. Flitsende r&b-deuntjes, eighties-invloeden en toch heel erg nu. Lekker poppy, met die gitaren, perfect voor een middagje thuis. Ik gooi de volumeknop naar max. Mijn butler schreeuwt. Niet te verstaan. Hij smijt met deuren, ik zing. ,,Love is better when it’s bitter sweet.”

Muziek: *****

Tekst: ****

Vormgeving: *

Dansbaarheid: ****

Nikka’s eindoordeel: ****

Redacteur Redactie

Heb je een vraag of opmerking over dit artikel?

delta@tudelft.nl

Comments are closed.