Tarieven stagebureaus soms huizenhoog

“I started out with a regular legal career, wearing fancy suits and all that, but didn’t really find it rewarding. I then got hired by the University of Toronto, where I was responsible for managing PhD and master student research on telecom-related issues, like ‘digital rights management’, so dealing with peer-to-peer file sharing and the associated legal issues that come with exchanging content over the internet.

I’ve been at TU Delft for just over a year now. How did I come to work here? Well, I left Toronto to work for professor Bill Melody, at Denmark Technical University. Professor Melody was once the head of the TU Delft section I currently work at. He’d also been the chief economist at the U.S. telecommunications regulator, the Federal Communications Commission, and very much involved with the liberalization of the U.S. telecommunications sector at that time.

When I met professor Melody it was ‘love-at-first-sight’ you might say. I heard him lecture and thought, ‘That’s what I’m going to do my PhD on!’ He introduced me to the idea of radio spectrum. I got interested in telecommunications policy and law because communication is a universal human imperative. All countries need telecommunications.
The rules are generally set in industrialized nations, so it’s important to understand how they work there. But for all countries, a functioning telecommunications infrastructure is critical to economic development, because it lowers the cost of doing business. Communications is a basic requirement that encourages cooperation between nations – even when they’re at war.
Part of the reason I came to TU Delft was to do research I couldn’t do in other places. TU Delft was prepared to fund this research, and many things come together well here. For my research there must be lots of open-minded people who are receptive to multidisciplinary research, because otherwise you’re going to get people who are simply unwilling to understand.”

Freedom
“I think you learn what you know through a long process. It takes a long time to learn the process of legal reasoning, for example. By the time it became second nature to me, I had to unlearn much of it in order to engage with engineers. I found that being able to talk to engineers in a language they understand required additional effort from my side.
It’s interesting how engineers typically think of law: ‘you tell us the rule and we’ll figure out what to do’. Whenever they talk about economics, they generally mean revenue. So money and rules, that’s all they really want to know! Economists have a sense of resource constraints; they focus on how to optimize those constraints in order to allocate a scarce resource. Lawyers, meanwhile, have a keen sense for what’s relevant and irrelevant; they really want to know what the outcomes are of engineering decisions and policymaking, because they must translate this into legal frameworks. So combining all these perspectives is certainly challenging.

I enjoy multidisciplinary research. To tackle telecom-related issues, you need the expertise and cooperation of many different people and organizations. I still work with experts from many fields, but now I have more freedom to work on my own. Before arriving in the Netherlands, I worked for the Commission for Communications Regulation (ComReg) in Ireland. When working for a regulatory commission, you’re bound by the commission’s rules. You can’t just say what you want, because that’s going to represent the organization. But as a PhD student, you have more freedom, and people are very much interested in my ideas and opinions.

Here I can say things that I couldn’t perhaps say elsewhere. That’s a real benefit. People from the Dutch telecommunications regulator, Opta, read my thesis chapters and talk to me openly about their problems, owing to my prior work and background. So, my experience and current PhD work come together, making debates more useful and interesting.
When writing a PhD thesis, you can say: ‘These are the problems I’ve encountered in my career and that I think are very important.’ My thesis specifically looks at when the market can be used in the management of the radio spectrum resource. There’s lots of debate around the world about the privatization of resources and how this makes everything much more efficient. I study what’s involved with the privatization of the radio spectrum. My thesis essentially points out that efficiency is a judgment – not really an objective concept – that embodies the values and interests of a society. 
For me, it’s crucial to have a research outline, which takes a long time to get. I have one chapter I look at everyday: it’s the outline of my thesis. I put it all in one page. This is tough to do, because you must be very specific about your thesis, explain things in detail. I then divide this outline into chapters, and look at each chapter individually. I basically break down each chapter into a further outline and then find information and develop the argument that way.
I work in a telecommunications subgroup that focuses on spectrum. We’re a diverse group: an economist, two engineers, the regulator, my PhD supervisor, and me, in addition to various people coming in to give their views. Every day I actively communicate with this diverse, multidisciplinary group of people. I chose this research. I could’ve made lots more money working as an attorney in New York, but for me the real value is freedom, having control over my time, having the opportunity to spend time on things I care about and find interesting, and sharing this experience with people who have similar outlooks.”

Provocative
“Besides my work, I do lots of other things, like, for instance, recently giving my first stand-up comedy performance. A colleague would come into the office each week and we’d develop a script. The stand-up was about my Delft experiences, my views on things people complain about, like that there aren’t enough girls here. The experience was unique. The way I put it is: if you can do stand-up, then PowerPoint presentations are a cinch!
I try to look for things I’m scared of, and then do those things to overcome fear. So I’ve done stand-up, Thai-boxing, horseback riding…. My first stand-up performance was in Amsterdam and was pretty tough. My material was really provocative, and not only was my PhD supervisor there but he was in the front row! Good thing is he was laughing!

Stand-up comedy is a lifestyle, much like being a PhD student is a lifestyle. When I was a lawyer, I was careful about everything I said, but in stand-up I can just speak my mind. Jokes are actually better if you have strong opinions. When I’m doing stand-up, I just throw it out there! In the process I’ve learned more about who I am and about having confidence in myself. Those two things are already very valuable for cultivating my independence as a researcher.
On a typical day I come in at 9:00 and leave by 17:30. I work during that period, that’s it! But you must have your own discipline for that. If you have it, though, then you can do lots of other things in between, like stand-up comedy or whatever else interests you.” 

Merkwaardig, meende een student van Fontys Hogescholen. Via bemiddelingsbureau Infirmo Academy vond hij een stage. Die liep zo goed, dat het bedrijf hem graag in dienst wilde nemen. Maar dan moest zijn nieuwe werkgever eerst zo’n dertigduizend euro aan het bemiddelingsbureau betalen. De baan ging daardoor bijna aan hem voorbij.

Contract
De afspraak staat duidelijk in het contract dat stagebedrijven met Infirmo Academy sluiten. Als een stagiair zo goed bevalt dat die binnen twee jaar als werknemer in dienst komt, moet het bedrijf voor de eerste 1040 werkuren 2,5 keer het salaris van de nieuwe werknemer aan Infirmo betalen: ruim meer dan een jaarsalaris. Dat staat ook in de algemene voorwaarden. Maar de student heeft nooit iets hoeven ondertekenen.

Normaal
Infirmo Academy bevestigt dat studenten deze voorwaarde waarschijnlijk niet allemaal kennen als ze zich inschrijven. “Maar het is geen geheim”, aldus adjunct-directeur Simone van Erp van de Laurens Simonse Groep, waar het bureau onder valt. “Als ze ernaar vragen, zullen we het vertellen. We doen het al twaalf jaar zo. Het is heel normaal in de bemiddelingsbranche. Vraag maar eens wat Tempo Team verdient als een uitzendkracht een vaste baan krijgt. En wat is eigenlijk het nadeel voor de student? Onze stages lopen vaker dan gemiddeld op een baan uit.”

“Maar ik ben alleen voor mijn stage met hen in zee gegaan”, zegt de student. “Als ze daarna nog steeds geld aan mij verdienen, dan moeten ze dat vooraf laten weten – en niet pas als ik de baan aangeboden krijg. Het stond niet op de flyers die ze uitdeelden.”

Leuke bijbaan
Een ict-student van de HvA, die ook via Infirmo aan zijn stageplek kwam, denkt er anders over. “Het was misschien leuk geweest om het van tevoren te weten. Maar ik was blij met mijn stage en heb er een leuke bijbaan aan overgehouden van twee dagen in de week. Het kostte wel wat om mij in dienst te nemen, maar ik kende hun ict-systeem al heel goed. Als ze iemand anders moesten inwerken, waren ze zo weer een half jaar verder.”

Afkeuren
Toch wekt de klacht van de Fontys-student verbazing bij werkgevers, studenten en faculteiten. “Wij hebben hier nog nooit van gehoord en keuren het ten zeerste af”, zegt een woordvoerder van MKB-Nederland. “We kunnen alleen maar gissen waarom een bedrijf hieraan mee zou doen.”

Vreemd
“Het kan echt niet”, zegt ook het Interstedelijk Studenten Overleg. Voorzitter Guy Hendricks: “Het is een vreemde werkwijze, die negatief voor je kan uitpakken. In de economische crisis willen veel bedrijven geen bemiddelingskosten meer betalen; er zijn genoeg mensen die een baan zoeken en dan is een ander goedkoper dan de voormalige stagiair.”

Tarieven
De tarieven van commerciële bemiddelingsbureaus verschillen. Bij Stageplaza kost het een klant 2500 euro om een student binnen een half jaar na zijn stage een arbeidscontract te geven. StudentenBureau, dat net als Infirmo Academy onder de Laurens Simonse Groep valt, rekent 2,5 keer het bruto uurloon van de kandidaat voor de eerste 240 gewerkte uren.

Beunhazen
“Wij waarschuwen onze studenten voor de commerciële stagebureaus”, zegt Leonie van Diepen van de academie voor ict & business van Avans Hogeschool. “Ze hebben geen enkele toegevoegde waarde. Er zullen vast bonafide bemiddelaars zijn, maar zie die maar eens van de beunhazen te scheiden. Hogescholen trekken bovendien meer dan genoeg belangstelling zonder die bureaus.”

Ook Fontys Hogescholen waarschuwt haar studenten dat ze niet in zee moeten gaan met de commerciële bureaus. “Studenten reageren verontwaardigd als we ze tijdens de stagevoorbereiding vertellen over bemiddelingsbureaus die alleen maar als doel hebben om geld te verdienen aan stagiairs of hun stagebedrijf”, zegt Leny Scheepers, secretaris van Fontys. “We kijken er van op en vinden het jammer dat een van onze studenten nu toch is verleid.”

Niet benadeeld
Van Erp laat weten dat de Laurens Simonse Groep het onderwerp gaat bespreken. Maar volgens haar worden studenten niet benadeeld. “Infirmo Academy onderscheidt zich juist door de goede match van stagairs en bedrijven”, zegt ze. Infirmo spreekt niet voor niets anderhalf uur met elke stagekandidaat, om erachter te komen waar diens interesses en talenten liggen.

Uit een enquête onder de geplaatste stagairs blijkt volgens haar dat 42,7 procent van de bijna vijfhonderd respondenten na afloop van de stage een baan aangeboden kreeg. Van hen nam veertig procent die baan daadwerkelijk aan. Wie dat niet deed, wilde meestal doorstuderen in plaats van werken.