Verliefde monniken

Althans, zo leek het. De Iraanse filmmaker Abolfazl Jalili vertelt met zijn productie ‘Delbaran’ het verhaal van een twaalfjarige Afghaanse jongen, die een trucstop runt in de grensstreek Delbaran, tussen Iran en Afghanistan. Afghanen die net de grens zijn overgestoken, brengen er, schuilend voor de politie, de nacht door.

Met het oog op de recente gebeurtenissen, bestond het vermoeden dat de film uitgekozen zou zijn vanwege het onderwerp dat hij behandelt. Met zijn prachtige uitvoering van dit onderwerp weet Jalili deze verdenking grotendeels weg te nemen.

‘Delbaran’ is aanvankelijk niets anders dan een aaneenschakeling van losse beelden, slechts bij elkaar gehouden door een simpel verhaal. Dit doet denken aan Jalili’s laatste film ‘Dance of Dust’, die twee jaar geleden in Rotterdam draaide. ,,Met deze beelden probeer ik de kijker de realiteit van de film in te prenten”, vertelt de filmmaker, die het verhaal in de tweede helft juist de boventoon laat voeren.

Grote publiekslieveling tot nu toe is echter de Duits-Indiase film ‘Samsara’. Regisseur Pan Nalin heeft zijn film gesitueerd in Ladakh, waar hij zelf enige tijd doorbracht. Een periode die zijn kijk op de wereld heeft veranderd en waarop hij met genoegen terugkijkt.

Lusten

In ‘Samsara’ wordt een boeddhistische monnik na drie jaar meditatie in eenzaamheid teruggebracht naar het klooster. Tijdens een ceremonie in een dorpje vlakbij dat klooster, leert hij een schoonheid kennen. Hij kan de verleiding niet weerstaan en maakt kennis met de aardse geneugten. Deze ontmoeting geeft zijn leven een andere wending. Hij zet het boeddhisme aan de kant om achter zijn geliefde aan te gaan. Boeddha heeft ook 29 jaar buiten het klooster van de lusten van het leven genoten, houdt de jonge monnik zich voor. Maar de wereld buiten de kloostermuren is anders dan hij zich had voorgesteld.

De film toont veel overeenkomsten met het boek ‘Siddhartha’ van Herman Hesse. De regisseur ontkent echter stellig dat er een verband zou bestaan. ,,Toen ik bezig was met de scenario, vertelde iemand over dit boek. Ik heb het boek fragmentarisch doorgenomen en besloten om het niet te lezen”, aldus Nalin.

Derde topper van het festival is de film ‘Atanarjuat, the fast runner’. Dit debuut van Zacharias Kunuk is een poëtische verfilming van het leven van de Inuit, de Noord-Canadese eskimo’s. Verhalen vertellen heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in hun leven. Het helpt ze de lange saaie winteravonden door te komen. Kunuk blijft deze traditie trouw en zet tijdens zijn bijna drie uur durende film een prachtig verhaal neer over twee broers; de sterke en de snelle. Het is een duizend jaar oude legende over de strijd tussen goed en kwaad, waarbij een aantal tradities van de inheemse bevolking van de Noordpool verfilmd wordt. Het zijn overigens tradities die onder de huidige bevolking niet langer voorkomen en de film gaat evenmin over het heden. Kunuks debuut kan beschouwd worden als het beeld dat de jonge moderne generatie Inuit van haar voorouders heeft. Kunuk heeft het afgelopen jaar met ‘Atanarjuat’ de prijs voor het beste debuut in Cannes, ’s werelds meest prestigieuze filmfestival, gewonnen. (BT)

De Rotterdamse bioscopen draaien op volle toeren, tijdens het 31ste International Filmfestival Rotterdam. Een verslag vanaf het pluche.

Een actuele openingsfilm, dit jaar. Althans, zo leek het. De Iraanse filmmaker Abolfazl Jalili vertelt met zijn productie ‘Delbaran’ het verhaal van een twaalfjarige Afghaanse jongen, die een trucstop runt in de grensstreek Delbaran, tussen Iran en Afghanistan. Afghanen die net de grens zijn overgestoken, brengen er, schuilend voor de politie, de nacht door.

Met het oog op de recente gebeurtenissen, bestond het vermoeden dat de film uitgekozen zou zijn vanwege het onderwerp dat hij behandelt. Met zijn prachtige uitvoering van dit onderwerp weet Jalili deze verdenking grotendeels weg te nemen.

‘Delbaran’ is aanvankelijk niets anders dan een aaneenschakeling van losse beelden, slechts bij elkaar gehouden door een simpel verhaal. Dit doet denken aan Jalili’s laatste film ‘Dance of Dust’, die twee jaar geleden in Rotterdam draaide. ,,Met deze beelden probeer ik de kijker de realiteit van de film in te prenten”, vertelt de filmmaker, die het verhaal in de tweede helft juist de boventoon laat voeren.

Grote publiekslieveling tot nu toe is echter de Duits-Indiase film ‘Samsara’. Regisseur Pan Nalin heeft zijn film gesitueerd in Ladakh, waar hij zelf enige tijd doorbracht. Een periode die zijn kijk op de wereld heeft veranderd en waarop hij met genoegen terugkijkt.

Lusten

In ‘Samsara’ wordt een boeddhistische monnik na drie jaar meditatie in eenzaamheid teruggebracht naar het klooster. Tijdens een ceremonie in een dorpje vlakbij dat klooster, leert hij een schoonheid kennen. Hij kan de verleiding niet weerstaan en maakt kennis met de aardse geneugten. Deze ontmoeting geeft zijn leven een andere wending. Hij zet het boeddhisme aan de kant om achter zijn geliefde aan te gaan. Boeddha heeft ook 29 jaar buiten het klooster van de lusten van het leven genoten, houdt de jonge monnik zich voor. Maar de wereld buiten de kloostermuren is anders dan hij zich had voorgesteld.

De film toont veel overeenkomsten met het boek ‘Siddhartha’ van Herman Hesse. De regisseur ontkent echter stellig dat er een verband zou bestaan. ,,Toen ik bezig was met de scenario, vertelde iemand over dit boek. Ik heb het boek fragmentarisch doorgenomen en besloten om het niet te lezen”, aldus Nalin.

Derde topper van het festival is de film ‘Atanarjuat, the fast runner’. Dit debuut van Zacharias Kunuk is een poëtische verfilming van het leven van de Inuit, de Noord-Canadese eskimo’s. Verhalen vertellen heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in hun leven. Het helpt ze de lange saaie winteravonden door te komen. Kunuk blijft deze traditie trouw en zet tijdens zijn bijna drie uur durende film een prachtig verhaal neer over twee broers; de sterke en de snelle. Het is een duizend jaar oude legende over de strijd tussen goed en kwaad, waarbij een aantal tradities van de inheemse bevolking van de Noordpool verfilmd wordt. Het zijn overigens tradities die onder de huidige bevolking niet langer voorkomen en de film gaat evenmin over het heden. Kunuks debuut kan beschouwd worden als het beeld dat de jonge moderne generatie Inuit van haar voorouders heeft. Kunuk heeft het afgelopen jaar met ‘Atanarjuat’ de prijs voor het beste debuut in Cannes, ’s werelds meest prestigieuze filmfestival, gewonnen. (BT)