Zwaar metaal deel 6

br />
Een nummertje van Tool, een nummertje Ramones, en vijf eigen nummers in de stopverf. Niet slecht.

Bert-Jan bleek hard en strak tempo te meppen, Hurm speelde geen basnoot teveel maar liet ook geen steken vallen, en al gaven de vreemde geluiden uit de hoek met vage elektronica van Fik er een merkwaardige draai aan en speelde Zavjee nog steeds liever tien nootjes teveel dan eentje te weinig: Fredo voelde zich als zanger/gitarist hier absoluut thuis.

De avond na die derde oefenmiddag werd in de kroeg beklonken dat de boel toekomst had, dat een optreden zo snel mogelijk geregeld moest worden, dat fans zouden toestromen, en dat een platencontract om de hoek lag.

,,Weet je”, zei Zavjee, ,,we moesten ook maar zo gauw mogelijk proberen om op wat festivalletjes te staan, daar val je gauwer op.”

,,Hrm”, knikte Hurm, maar Fik tuurde nadenkend in zijn glas.

,,Zeg. Nog even over die bandnaam hè?”

Bert-Jan haalde zijn schouders op. ,,Die hebben we toch! Was er wat mis met wat ik verzonnen had dan?” – ,,Nou…”, begon Fik. ,,Tsja…”, zei Zavjee.

Ojee, dacht Fredo. Dit speelt blijkbaar al langer.

,,Nee, serieus! Ik vind Square On The Jaw een keigoeie naam. Niet dan?”

Nee helemaal niet, dacht Fredo. Oppassen. Voorzichtig brengen!

Fik was hem voor. ,,Ik vind het een achterlijke, waardeloze naam! Een kijk-mij-ik-ken-een-Engelse-uitdrukking-naam voor de eerste de beste beroerde coverband, een naam van een bruiloftenband waar ik nevernooitniet naar zou gaan kijken, dus!”

Géén voorbeeld van voorzichtig brengen, constateerde Fredo.

Wat vooraf ging: na wat hindernissen is Fredo’s band opgestart…

Na drie repetities met de band was Fredo niet ontevreden over de gang van zaken.

Een nummertje van Tool, een nummertje Ramones, en vijf eigen nummers in de stopverf. Niet slecht.

Bert-Jan bleek hard en strak tempo te meppen, Hurm speelde geen basnoot teveel maar liet ook geen steken vallen, en al gaven de vreemde geluiden uit de hoek met vage elektronica van Fik er een merkwaardige draai aan en speelde Zavjee nog steeds liever tien nootjes teveel dan eentje te weinig: Fredo voelde zich als zanger/gitarist hier absoluut thuis.

De avond na die derde oefenmiddag werd in de kroeg beklonken dat de boel toekomst had, dat een optreden zo snel mogelijk geregeld moest worden, dat fans zouden toestromen, en dat een platencontract om de hoek lag.

,,Weet je”, zei Zavjee, ,,we moesten ook maar zo gauw mogelijk proberen om op wat festivalletjes te staan, daar val je gauwer op.”

,,Hrm”, knikte Hurm, maar Fik tuurde nadenkend in zijn glas.

,,Zeg. Nog even over die bandnaam hè?”

Bert-Jan haalde zijn schouders op. ,,Die hebben we toch! Was er wat mis met wat ik verzonnen had dan?” – ,,Nou…”, begon Fik. ,,Tsja…”, zei Zavjee.

Ojee, dacht Fredo. Dit speelt blijkbaar al langer.

,,Nee, serieus! Ik vind Square On The Jaw een keigoeie naam. Niet dan?”

Nee helemaal niet, dacht Fredo. Oppassen. Voorzichtig brengen!

Fik was hem voor. ,,Ik vind het een achterlijke, waardeloze naam! Een kijk-mij-ik-ken-een-Engelse-uitdrukking-naam voor de eerste de beste beroerde coverband, een naam van een bruiloftenband waar ik nevernooitniet naar zou gaan kijken, dus!”

Géén voorbeeld van voorzichtig brengen, constateerde Fredo.