Huisarts van het kleinbedrijf

Veel mensen zitten met angst en beven bij de tandarts of zweten peentjes voor een operatie. Merit Clocquet niet. Bij de tandarts wil ze precies weten hoe alle verschillende boortjes werken en hoe haar gebitsafdruk eruit ziet. De eerste keer dat ze gefascineerd werd door medische techniek herinnert Clocquet zich levendig: “Op de middelbare school werd ik geopereerd aan mijn knie. Ik kreeg een ruggenprik en een broeder was mij aan het sussen, maar ik had geen idee waarom. Ik wilde meekijken, zien hoe het botje uit mijn knie werd gehaald. Dat vond ik zo interessant.”

De tandarts vindt een nieuwsgierige patiënt misschien vreemd, maar wie weet in welke familie Clocquet geboren is, kijkt niet raar meer op. “Ik kom uit een medisch nest. Die nieuwsgierigheid is mij met de paplepel ingegoten.” Vader is huisarts, moeder jeugdarts, opa tandarts en ook haar zus zit in de medische hoek.

Niet vreemd dus dat Clocquet al tijdens haar studie ook die richting koos. Haar afstudeeropdracht bij werktuigbouwkunde in 2002 was ‘de operatiekamer van de toekomst’. Ze praatte met veel medische specialisten en de medische industrie en mocht een operatie van een klaplong meemaken. Maar in de operatiekamer kreeg ze het wel erg warm. “Ze deden een soort fietsbandenproef. Ze lieten water bij de long lopen, en daar waar de bubbeltjes uitkwamen, zat het lek. Je ziet dan wel erg veel bloed, zo veel dat ik knock-out ben gegaan.”

Clocquet heeft daarna nog vele operaties wel meegemaakt en deed waar ze goed in was: problemen analyseren en hoofdlijnen aanbrengen. “Dertig jaar geleden bepaalde de industrie welke medische producten er werden ontwikkeld, nu wordt er vooral gekeken naar wat de medici en de patiënten willen. Ik heb vooral gekeken hoe die ontwikkelingen tot stand kwamen, en hoe deze twee partijen over elkaar dachten.”

De operatiekamer van de toekomst met de nieuwste snufjes waar zowel de medische industrie als de medisch specialisten tevreden zouden zijn, werd na haar afstuderen niet gebouwd. Clocquet liet de medische industrie links liggen, om eerst aan de praktijk van werktuigbouwkunde te snuffelen. Ze ging aan de slag bij ingenieursbureau Tebodin, waar ze twee van de drie jaar werkte aan een waterzuiveringsproject. “Het was mijn taak om ervoor te zorgen dat het traject van water zuiveren volledig automatisch zou worden. Daarvoor werden sommige processen nog handmatig gedaan. Je moet bij water zuiveren en het hele systeem daar omheen met zoveel dingen rekening houden. Bijvoorbeeld met een wereldkampioenschap voetbal. Niemand gaat tijdens de wedstrijd naar de wc, en tijdens de pauze rent iedereen er naartoe. Dan moet er wel genoeg waterdruk zijn voor zoveel mensen”, legt Clocquet uit. “Als er watertekort dreigt, worden pompen in een bepaalde richting ingeschakeld. Vroeger gebeurde dat handmatig. Je moet alles berekenen, en alle informatie die in de hoofden van mensen zit, eruit halen. Welke knoppen werden eerder ingedrukt, welke kleppen opengedraaid: een keten aan acties. Geweldig als alles uiteindelijk volautomatisch verloopt. Ik vond het mooi werk. Water is een nobel product, de primaire behoefte van de mens.”
Makelen

Toch heeft Clocquet na meer dan twee jaar water zuiveren genoeg praktijk ervaren. “Ik miste mijn passie: de medische techniek.” Via een oud-studiegenoot die al jaren bij Syntens werkte, kon ze haar oude passie weer oppakken. Ze kwam terecht op de afdeling medische technologie en life sciences.

Syntens is een stichting die onder meer wordt gefinancierd door het ministerie van economische zaken. Kleine en middelgrote bedrijven worden van gratis en onafhankelijk advies voorzien op het gebied van ontwikkelingen en innovaties. Clocquet is vooral een klankbord. “Ik probeer erachter te komen wat precies de behoefte is van de ondernemer, zodat een bedrijf beter kan innoveren of zich kan ontwikkelen.” Voor een ontwerpbureau van revalidatieapparatuur legt ze bijvoorbeeld contacten met afnemers, en voor bedrijven die een kennistekort hebben aan composietmateriaal, legt ze contact met bedrijven die deze kennis wel in huis hebben. ‘Makelen en schakelen’, noemt ze dat.

Haar studie werktuigbouwkunde komt goed van pas als er over technische termen wordt gepraat, maar om haar werk goed te kunnen doen, is vooral mensenkennis noodzakelijk. “Soms is het lastig om te bepalen waar precies het probleem zit. Dat is ook voor de ondernemer niet altijd duidelijk. Zo had ik een keer een directeur die dolgraag wilde vernieuwen, maar klaagde dat zijn personeel daar niets voor voelde. Ik heb een anonieme enquête afgenomen, waaruit bleek dat het personeel heel graag mee wilde denken. Het grote probleem van de directeur was dat alle belangrijke beslissingen rond de koffieautomaat werden besproken, met slechts drie, vier mensen, in plaats van veertig. Omdat ze een hekel hadden aan vergaderen. De werknemers voelden zich net zo min serieus genomen. De directeur zag in dat hij zijn medewerkers nodig had om vernieuwingen door te voeren. Ze hebben nu een betere overlegstructuur, waardoor alles hopelijk beter gaat.”

Het analytische denkvermogen dat ze aanleerde bij werktuigbouwkunde, komt daarbij goed van pas. “De vraag van de ondernemer hoeft niet het eigenlijke probleem te zijn. Ik moet snel en scherp denken om tot een oplossing te komen. Wat dat betreft is mijn studie handig geweest. Maar ik heb bij dit werk vooral veel gehad aan mijn eerdere werkervaring. Ik weet precies welke vragen en problemen er kunnen zijn in een onderneming, door mijn werk bij Tebodin.”
Kick

Clocquet is enthousiast als een ondernemer haar in vertrouwen neemt en zijn enthousiasme over zijn bedrijf op haar weet over te brengen. “Dat enthousiasme maakt mijn werk leuk. Ik krijg er een kick van.”

Maar het uitwerken van alle details, zoals Clocquet bij Tebodin meemaakte en waar bedrijven dagelijks mee te maken hebben, mist ze niet. Clocquet stort zich voornamelijk op de hoofdlijnen. “Ik wil een ondernemer prikkelen om een stuk bewustzijn te creëren los van de waan van de dag. Waar gaat het bedrijf heen, waar staat de ondernemer precies? Daar denken we samen over na. Ik zorg voor het rustpunt, en dat lucht de ondernemer op. Ik ben zijn of haar vertrouwenspersoon, ik zorg voor de reflectie en voor de kritische noot.”

Hoofdlijnen uitdenken, problemen destilleren, het innovatieproces begeleiden, en de ondernemer stimuleren om de innovaties uit te voeren. Het vat haar werk in een notendop samen. “Misschien heb ik wel hetzelfde beroep als mijn vader. Ik ben de huisarts van het midden- en kleinbedrijf. Een vertrouwenspersoon, net als een huisarts. Ik probeer ook te kijken waar de knelpunten zitten en bied hulp om de patiënt, of ondernemer in mijn geval, vooruit te helpen. Ik wil hier nog lang blijven. Het geeft heel veel energie om hiermee bezig te zijn. Geen dag is hetzelfde, en dat is voor deze ‘huisarts’ heel belangrijk.”

Naam: Merit Clocquet

Leeftijd: 29 jaar

Woonplaats: Den Haag

Verliefd/verloofd/getrouwd: Verliefd en samenwonend

Studie: Werktuigbouwkunde

Afgestudeerd: 2002

Afstudeerrichting: Bio mechanical engineering bij werktuigbouwkunde

Loopbaan: Clocquet studeerde in 2002 af bij werktuigbouwkunde. Hierna ging ze drie jaar aan het werk bij het ingenieursbureau Tebodin. Daar werkte ze onder andere aan een drinkwaterproject dat volledig geautomatiseerd moest worden. In 2005 ging ze aan het werk bij adviesbureau Syntens op de afdeling medische technologie en life sciences.

(Foto’s: Hans Stakelbeek/FMAX)

Veel mensen zitten met angst en beven bij de tandarts of zweten peentjes voor een operatie. Merit Clocquet niet. Bij de tandarts wil ze precies weten hoe alle verschillende boortjes werken en hoe haar gebitsafdruk eruit ziet. De eerste keer dat ze gefascineerd werd door medische techniek herinnert Clocquet zich levendig: “Op de middelbare school werd ik geopereerd aan mijn knie. Ik kreeg een ruggenprik en een broeder was mij aan het sussen, maar ik had geen idee waarom. Ik wilde meekijken, zien hoe het botje uit mijn knie werd gehaald. Dat vond ik zo interessant.”

De tandarts vindt een nieuwsgierige patiënt misschien vreemd, maar wie weet in welke familie Clocquet geboren is, kijkt niet raar meer op. “Ik kom uit een medisch nest. Die nieuwsgierigheid is mij met de paplepel ingegoten.” Vader is huisarts, moeder jeugdarts, opa tandarts en ook haar zus zit in de medische hoek.

Niet vreemd dus dat Clocquet al tijdens haar studie ook die richting koos. Haar afstudeeropdracht bij werktuigbouwkunde in 2002 was ‘de operatiekamer van de toekomst’. Ze praatte met veel medische specialisten en de medische industrie en mocht een operatie van een klaplong meemaken. Maar in de operatiekamer kreeg ze het wel erg warm. “Ze deden een soort fietsbandenproef. Ze lieten water bij de long lopen, en daar waar de bubbeltjes uitkwamen, zat het lek. Je ziet dan wel erg veel bloed, zo veel dat ik knock-out ben gegaan.”

Clocquet heeft daarna nog vele operaties wel meegemaakt en deed waar ze goed in was: problemen analyseren en hoofdlijnen aanbrengen. “Dertig jaar geleden bepaalde de industrie welke medische producten er werden ontwikkeld, nu wordt er vooral gekeken naar wat de medici en de patiënten willen. Ik heb vooral gekeken hoe die ontwikkelingen tot stand kwamen, en hoe deze twee partijen over elkaar dachten.”

De operatiekamer van de toekomst met de nieuwste snufjes waar zowel de medische industrie als de medisch specialisten tevreden zouden zijn, werd na haar afstuderen niet gebouwd. Clocquet liet de medische industrie links liggen, om eerst aan de praktijk van werktuigbouwkunde te snuffelen. Ze ging aan de slag bij ingenieursbureau Tebodin, waar ze twee van de drie jaar werkte aan een waterzuiveringsproject. “Het was mijn taak om ervoor te zorgen dat het traject van water zuiveren volledig automatisch zou worden. Daarvoor werden sommige processen nog handmatig gedaan. Je moet bij water zuiveren en het hele systeem daar omheen met zoveel dingen rekening houden. Bijvoorbeeld met een wereldkampioenschap voetbal. Niemand gaat tijdens de wedstrijd naar de wc, en tijdens de pauze rent iedereen er naartoe. Dan moet er wel genoeg waterdruk zijn voor zoveel mensen”, legt Clocquet uit. “Als er watertekort dreigt, worden pompen in een bepaalde richting ingeschakeld. Vroeger gebeurde dat handmatig. Je moet alles berekenen, en alle informatie die in de hoofden van mensen zit, eruit halen. Welke knoppen werden eerder ingedrukt, welke kleppen opengedraaid: een keten aan acties. Geweldig als alles uiteindelijk volautomatisch verloopt. Ik vond het mooi werk. Water is een nobel product, de primaire behoefte van de mens.”
Makelen

Toch heeft Clocquet na meer dan twee jaar water zuiveren genoeg praktijk ervaren. “Ik miste mijn passie: de medische techniek.” Via een oud-studiegenoot die al jaren bij Syntens werkte, kon ze haar oude passie weer oppakken. Ze kwam terecht op de afdeling medische technologie en life sciences.

Syntens is een stichting die onder meer wordt gefinancierd door het ministerie van economische zaken. Kleine en middelgrote bedrijven worden van gratis en onafhankelijk advies voorzien op het gebied van ontwikkelingen en innovaties. Clocquet is vooral een klankbord. “Ik probeer erachter te komen wat precies de behoefte is van de ondernemer, zodat een bedrijf beter kan innoveren of zich kan ontwikkelen.” Voor een ontwerpbureau van revalidatieapparatuur legt ze bijvoorbeeld contacten met afnemers, en voor bedrijven die een kennistekort hebben aan composietmateriaal, legt ze contact met bedrijven die deze kennis wel in huis hebben. ‘Makelen en schakelen’, noemt ze dat.

Haar studie werktuigbouwkunde komt goed van pas als er over technische termen wordt gepraat, maar om haar werk goed te kunnen doen, is vooral mensenkennis noodzakelijk. “Soms is het lastig om te bepalen waar precies het probleem zit. Dat is ook voor de ondernemer niet altijd duidelijk. Zo had ik een keer een directeur die dolgraag wilde vernieuwen, maar klaagde dat zijn personeel daar niets voor voelde. Ik heb een anonieme enquête afgenomen, waaruit bleek dat het personeel heel graag mee wilde denken. Het grote probleem van de directeur was dat alle belangrijke beslissingen rond de koffieautomaat werden besproken, met slechts drie, vier mensen, in plaats van veertig. Omdat ze een hekel hadden aan vergaderen. De werknemers voelden zich net zo min serieus genomen. De directeur zag in dat hij zijn medewerkers nodig had om vernieuwingen door te voeren. Ze hebben nu een betere overlegstructuur, waardoor alles hopelijk beter gaat.”

Het analytische denkvermogen dat ze aanleerde bij werktuigbouwkunde, komt daarbij goed van pas. “De vraag van de ondernemer hoeft niet het eigenlijke probleem te zijn. Ik moet snel en scherp denken om tot een oplossing te komen. Wat dat betreft is mijn studie handig geweest. Maar ik heb bij dit werk vooral veel gehad aan mijn eerdere werkervaring. Ik weet precies welke vragen en problemen er kunnen zijn in een onderneming, door mijn werk bij Tebodin.”
Kick

Clocquet is enthousiast als een ondernemer haar in vertrouwen neemt en zijn enthousiasme over zijn bedrijf op haar weet over te brengen. “Dat enthousiasme maakt mijn werk leuk. Ik krijg er een kick van.”

Maar het uitwerken van alle details, zoals Clocquet bij Tebodin meemaakte en waar bedrijven dagelijks mee te maken hebben, mist ze niet. Clocquet stort zich voornamelijk op de hoofdlijnen. “Ik wil een ondernemer prikkelen om een stuk bewustzijn te creëren los van de waan van de dag. Waar gaat het bedrijf heen, waar staat de ondernemer precies? Daar denken we samen over na. Ik zorg voor het rustpunt, en dat lucht de ondernemer op. Ik ben zijn of haar vertrouwenspersoon, ik zorg voor de reflectie en voor de kritische noot.”

Hoofdlijnen uitdenken, problemen destilleren, het innovatieproces begeleiden, en de ondernemer stimuleren om de innovaties uit te voeren. Het vat haar werk in een notendop samen. “Misschien heb ik wel hetzelfde beroep als mijn vader. Ik ben de huisarts van het midden- en kleinbedrijf. Een vertrouwenspersoon, net als een huisarts. Ik probeer ook te kijken waar de knelpunten zitten en bied hulp om de patiënt, of ondernemer in mijn geval, vooruit te helpen. Ik wil hier nog lang blijven. Het geeft heel veel energie om hiermee bezig te zijn. Geen dag is hetzelfde, en dat is voor deze ‘huisarts’ heel belangrijk.”

Naam: Merit Clocquet

Leeftijd: 29 jaar

Woonplaats: Den Haag

Verliefd/verloofd/getrouwd: Verliefd en samenwonend

Studie: Werktuigbouwkunde

Afgestudeerd: 2002

Afstudeerrichting: Bio mechanical engineering bij werktuigbouwkunde

Loopbaan: Clocquet studeerde in 2002 af bij werktuigbouwkunde. Hierna ging ze drie jaar aan het werk bij het ingenieursbureau Tebodin. Daar werkte ze onder andere aan een drinkwaterproject dat volledig geautomatiseerd moest worden. In 2005 ging ze aan het werk bij adviesbureau Syntens op de afdeling medische technologie en life sciences.

(Foto’s: Hans Stakelbeek/FMAX)