Meer rode dan groene kaarten

Merkwaardig, dat gebrek aan belangstelling, vond rector magnificus Jacob Fokkema. “We gaan als universiteit een financieel moeilijke periode tegemoet, waarin lastige keuzes moeten worden gemaakt.”

Op e-learning mag in ieder geval niet worden beknibbeld, hield Joost Groot Kormelink de zaal voor. Geld steken in e-learning is de beste investering in onderwijs, luidde zijn stelling. De beleidsmedewerker van onderwijs en studentenzaken bracht het genuanceerd (“leren op afstand is maar een onderdeel van de mix”), maar de meeste aanwezigen bleven sceptisch. Delta-columnisten Dap Hartmann en Patrick van der Duin waarschuwden voor een te rooskleurige voorstelling van respectievelijk de mogelijkheden en het rendement van e-learning. Veel docenten weten nog altijd geen optimaal gebruik te maken van het inmiddels al bijna archaïsche Blackboard, werd fijntjes opgemerkt. Misschien moet er eerst maar eens geld worden gestoken in de ict-bijscholing van de docenten. En een goede docent blijft meer waard dan duizend gladde Powerpoint-presentaties.

Er was ook bijval. “Ja, gemotiveerde docenten zijn cruciaal, maar zoals we allemaal weten zijn ze ook dun gezaaid”, zei een student. “Via e-learning kun je je eigen vakken samenstellen, zonder gebonden te zijn aan één land of universiteit.”

Toch werden er uiteindelijk door de aanwezigen meer rode dan groene kaarten in de lucht gestoken. Stelling verworpen . voor vandaag, tenminste.

Student Ulas Űlgen raakte een nog gevoeliger punt met zijn pleidooi voor een studentenvereniging voor internationale studenten. Paradoxaal genoeg zag hij zo’n vereniging als de beste manier om de kloof tussen Nederlandse en niet-Nederlandse studenten te dichten. Een kloof die pijnlijk vloekte met de internationale koers van de TU Delft.

Al snel ging de discussie over de vraag hoe optimistisch je mag zijn over het vermogen van de bestaande studenten- en studieverenigingen om de komende jaren meer internationale studenten te lokken. Űlgen toonde zich somber. “Naast de taalbarrière is er ook het probleem van de ontgroening. De studentenverenigingen zijn sterk gebaseerd op hiërarchie. Maar internationale masterstudenten zijn maar twee jaar in Nederland.”

“Een studievereniging voor buitenlandse studenten zal de segregatie juist versterken”, voorspelde een TBM-student. Hij wees op positieve ontwikkelingen: studievereniging Curius kent al een aantal Engelstalige commissies. “De faculteit TBM is in dat opzicht niet typerend voor de hele TU Delft”, reageerde Űlgen. “En dat bedoel ik als compliment.”

Voor een exodus van buitenlandse studenten bij de studentenverenigingen hoeft niet te worden gevreesd, stelde hij met wrange humor vast. Die waren daar immers al zwaar ondervertegenwoordigd. Een fenomeen dat hij overigens voor een deel weet aan de neiging van sommige buitenlandse studenten om in hun eigen groepje te blijven hangen.

Merkwaardig, dat gebrek aan belangstelling, vond rector magnificus Jacob Fokkema. “We gaan als universiteit een financieel moeilijke periode tegemoet, waarin lastige keuzes moeten worden gemaakt.”

Op e-learning mag in ieder geval niet worden beknibbeld, hield Joost Groot Kormelink de zaal voor. Geld steken in e-learning is de beste investering in onderwijs, luidde zijn stelling. De beleidsmedewerker van onderwijs en studentenzaken bracht het genuanceerd (“leren op afstand is maar een onderdeel van de mix”), maar de meeste aanwezigen bleven sceptisch. Delta-columnisten Dap Hartmann en Patrick van der Duin waarschuwden voor een te rooskleurige voorstelling van respectievelijk de mogelijkheden en het rendement van e-learning. Veel docenten weten nog altijd geen optimaal gebruik te maken van het inmiddels al bijna archaïsche Blackboard, werd fijntjes opgemerkt. Misschien moet er eerst maar eens geld worden gestoken in de ict-bijscholing van de docenten. En een goede docent blijft meer waard dan duizend gladde Powerpoint-presentaties.

Er was ook bijval. “Ja, gemotiveerde docenten zijn cruciaal, maar zoals we allemaal weten zijn ze ook dun gezaaid”, zei een student. “Via e-learning kun je je eigen vakken samenstellen, zonder gebonden te zijn aan één land of universiteit.”

Toch werden er uiteindelijk door de aanwezigen meer rode dan groene kaarten in de lucht gestoken. Stelling verworpen . voor vandaag, tenminste.

Student Ulas Űlgen raakte een nog gevoeliger punt met zijn pleidooi voor een studentenvereniging voor internationale studenten. Paradoxaal genoeg zag hij zo’n vereniging als de beste manier om de kloof tussen Nederlandse en niet-Nederlandse studenten te dichten. Een kloof die pijnlijk vloekte met de internationale koers van de TU Delft.

Al snel ging de discussie over de vraag hoe optimistisch je mag zijn over het vermogen van de bestaande studenten- en studieverenigingen om de komende jaren meer internationale studenten te lokken. Űlgen toonde zich somber. “Naast de taalbarrière is er ook het probleem van de ontgroening. De studentenverenigingen zijn sterk gebaseerd op hiërarchie. Maar internationale masterstudenten zijn maar twee jaar in Nederland.”

“Een studievereniging voor buitenlandse studenten zal de segregatie juist versterken”, voorspelde een TBM-student. Hij wees op positieve ontwikkelingen: studievereniging Curius kent al een aantal Engelstalige commissies. “De faculteit TBM is in dat opzicht niet typerend voor de hele TU Delft”, reageerde Űlgen. “En dat bedoel ik als compliment.”

Voor een exodus van buitenlandse studenten bij de studentenverenigingen hoeft niet te worden gevreesd, stelde hij met wrange humor vast. Die waren daar immers al zwaar ondervertegenwoordigd. Een fenomeen dat hij overigens voor een deel weet aan de neiging van sommige buitenlandse studenten om in hun eigen groepje te blijven hangen.