Langs de Hollandse kust worden duizenden hectaren land gewonnen. De medebedenker van deze plannen is Ronald Waterman. Hij pleit voor bouwen met de natuur. Waterman koos, na een chemisch bedrijf opgericht te hebben, voor een opmerkelijke carrière in de politiek.
Dat Ronald Waterman chemische technologieaan de TU ging studeren, was voor zijn directe omgeving geen grote verrassing. Zijn vader was veertig jaar lang de meest prominente hoogleraar chemische technologie in Nederland en zijn oudere broer was ook al in de voetsporen van zijn vader getreden. “Ik kreeg de liefde voor chemie met de paplepel ingegoten”, zegt Waterman. “Mijn vader had een groot, indrukwekkend laboratorium in Delft. Daar kwam ik als jongen al graag kijken. Elke week kwamen bij ons afstudeerders en promovendi over de vloer om een symposium te houden. Daar presenteerden ze de stand van hun onderzoek. Als kleine scholier keek ik mijn ogen uit. Het was enorm inspirerend.”
Mede door die fascinatie en de kennis die hij als kind al opdeed, ging het Waterman aan de TU voor de wind. Hij gaf als student zelfs al college over de microanalyse van organische verbindingen en bouwde een klein laboratorium voor zijn eigen proeven. Na een paar jaar studeren, vertrok hij naar de Verenigde Staten om civiele techniek en milieutechnologie aan het prestigieuze MIT en het Illinois Institute of Technology te studeren. “Dat was toen ook al een walhalla voor ingenieurs”, zegt hij terugblikkend. “Ze hadden daar schitterende laboratoria en er werd ongelooflijk hard gewerkt. Ik had het daar erg naar mijn zin.”
Terug in Nederland begon Waterman zijn eigen bedrijf Data Transmissie. “Ik hield me bezig met overdrachtsprocessen in de chemie.” Tot in de jaren zeventig verliep de carrière van Waterman voorspelbaar. Hij deed in het lab van zijn eigen bedrijf dagelijks scheikundige proeven.
Invloed
Toen kwam de vraag van de VVD of Waterman de politiek in wilde. “De Provinciale Statenfractie van VVD Zuid-Holland was op zoek naar een specialist op het gebied van milieutechnologie.” Waterman was nieuwsgierig naar de nieuwe mogelijkheid die de VVD hem bood. “Ik wilde de politiek in omdat ik dacht dat ik zo direct invloed kon hebben op hoe Zuid-Holland eruit zou zien. Dat sprak me heel erg aan.”
Inmiddels is hij het langstzittende Statenlid . hij werd acht keer achter elkaar gekozen. Vorig jaar kroonde dagblad Trouw hem tot beste Statenlid. “Ik denk dat ik zo goed functioneer, omdat ik a-politiek ben. Ik ben niet geïnteresseerd in politieke spelletjes. Ik denk als ingenieur alleen maar probleemgericht. Ik gebruik nog elke dag de dingen die ik geleerd heb aan de TU. Zoals analytisch denken, goed kunnen rekenen en heel oplossingsgericht te werk gaan. Het is mijn missie om Zuid-Holland beter maken en daar ben ik al die jaren mee bezig geweest. Niet met allerlei politieke spelletjes.”
Waterman verwierf vanaf de jaren tachtig landelijke bekendheid met zijn plannen om land te winnen door te bouwen met de natuur. Met dit ‘Plan Waterman’ verandert hij letterlijk het aangezicht van de Hollandse kust. “In Nederland is een schaarste aan ruimte, daarom is het verstandig om land te winnen op zee. Met mijn plannen herstellen we de historische kustlijn uit de zeventiende eeuw. Het land dat sindsdien verloren is gegaan door een rijzende zeespiegel en bodemdaling, winnen we terug op de zee.”
“Nederland heeft altijd terpen, dammen en dijken gebouwd”, zegt Waterman. “Er is nu sprake van innovatie. In mijn plannen zijn dijken niet langer dominant als bolwerken tegen de zee. Ik kies voor brede duinen en stranden in harmonie met de zee, met een minimum aan harde zeewerende elementen.”
Driehoek
Voor de kust van Hoek van Holland is inmiddels honderdvijftig hectare land gewonnen op zee. Het stuk heeft de vorm van een driehoek, die maar liefst achthonderd meter in zee steekt. “Een breed strand en een rij zeewerende duinen houden de zee op afstand”, zegt Waterman. “Op de driehoek worden zeshonderdvijftig nieuwe woningen en recreatieve voorzieningen (hotel, ondergronds parkeren, winkelcentrum) gebouwd en er is ook al een prachtig nieuw natuurgebied, de zogenaamde Kapittelduinen.”
Onder het strand en de duinenrijen zijn tot grote vreugde van Waterman de Delflandse hoofden verdwenen. “Dat zijn basalt strekdammen”, legt Waterman uit. “Als je op het strand van bijvoorbeeld Scheveningen staat, kun je zo een hele rij zien liggen. Die hoofden steken vanaf het strand loodrecht in zee. Ze waren bedoeld als rem op het zandtransport langs de kust. Maar ze hebben ook negatieve bijwerkingen. Je kunt er bijvoorbeeld niet langs zwemmen, omdat de stroming daar sterker is. Ze zorgen voor muisstromen, waardoor zand aflandig wordt getransporteerd. Bij Hoek van Holland hebben we al elf van de in totaal negenenzestig Delflandse hoofden onder het zand bedolven. De rest zal binnenkort volgen.”
Als tweede stap na de driehoeksuitbreiding van Hoek van Holland wordt binnenkort de kustlijn tussen de havenstad en Scheveningen-Noord onder handen genomen. Deze kustlijn van 21 kilometer, zal worden verbreed. Noorderlijker aan de Hollandse kust is IJmuiden al met een driehoek zeewaarts uitgebreid. Zo is de kust beter beschermd en is er een jachthaven met zeshonderdvijfentwintig ligplaatsen, restaurants, winkels, een hotel, een nautisch centrum en een natuurgebied. De laatste HISWA beurs werd in deze driehoek gehouden met veertigduizend bezoekers.
Zeehonden
Voor zijn plannen om te bouwen met de natuur kijkt Waterman verder dan Nederland alleen. “Beschavingen ontwikkelen zich op het grensvlak van water en land. Kijk maar naar buitenlandse steden als Hongkong, Shanghai, Jakarta, Manilla, Tokyo. Tachtig procent van de grote steden zit aan de kust en daar is vaak ook een schaarste aan ruimte en is landaanwinning de oplossing. Daarom adviseer ik vierendertig landen op het gebied van landaanwinning en kustveiligheid.”
Al voor de orkaan Katrina was Waterman in New Orleans, waar hij onder meer de instandhouding en vergroting van de wetlands voor de Mississippi-delta bepleitte ten dienste van natuurontwikkeling en kustbescherming. “Golven kunnen daar hun energie kwijt voordat ze de stad bereiken”, zegt het Statenlid.
De TU Delft maakt binnenkort bekend dat zij een hoogleraar ‘Bouwen met de natuur’ zal aanstellen. Waterman is daarover zeer verheugd. Zelf geeft hij incidenteel gastcolleges aan zeven universitaire instellingen, waaronder de TU Delft, en hij heeft ruim vijftienhonderd lezingen achter de rug. Waterman: “Als Statenlid en veelvoudig adviseur zit ik in een unieke positie en kan ik op deze manier heel veel doen.”
Waterman waardeert de enthousiaste reacties over zijn bouwen met de natuur. “Mensen willen graag op de nieuwe landaanwinningen wonen”, zegt het Statenlid. “Het zijn schitterende locaties. Ik ben er ook heel tevreden over dat de oude kustlijn stapsgewijs wordt hersteld. De uitbreidingen zijn heel goed voor de Nederlandse economie, maar ook voor het milieu. Bij bouwen met de natuur, gaan die twee samen. Bij Rotterdam, voor Europoort/Maasvlakte hebben wij al een stuk land gewonnen. Als voorloper van de Tweede Maasvlakte, de zogeheten Slufterdam. Daar treffen wij heel veel vogels, waaronder bonte strandlopers, scholeksters, kluten, lepelaars en voor het eerst visarenden aan in een natuurgebied aan de zuidkant. Voor het eerst in twintig jaar zijn daar twaalf wilde zeehonden gesignaleerd. Er is nu zelfs een speciaal uitkijkpunt gebouwd. Dat laat zien dat al deze plannen werken.”
Naam: Ronald Waterman
Woonplaats: Delft
Verliefd/Verloofd/Getrouwd: Getrouwd
Studie: Chemische technologie, milieutechnologie en civiele techniek (TU Delft, MIT en Illionois Institute of Technology)
Afgestudeerd: 1964
Loopbaan: Waterman richtte na zijn studie het bedrijf Data Transmissie op. In 1978 werd hij tot lid verkozen van de Provinciale Staten in Zuid-Holland. Inmiddels is hij het langstzittende Statenlid. Vanaf 1980 maakt Waterman zich hard voor bouwen in zee in harmonie met de natuur. Vorig jaar werd hij in Dagblad Trouw verkozen tot Statenlid van het jaar. Waterman is gastdocent aan zeven universiteiten en werkt in 34 landen.
Dat Ronald Waterman chemische technologieaan de TU ging studeren, was voor zijn directe omgeving geen grote verrassing. Zijn vader was veertig jaar lang de meest prominente hoogleraar chemische technologie in Nederland en zijn oudere broer was ook al in de voetsporen van zijn vader getreden. “Ik kreeg de liefde voor chemie met de paplepel ingegoten”, zegt Waterman. “Mijn vader had een groot, indrukwekkend laboratorium in Delft. Daar kwam ik als jongen al graag kijken. Elke week kwamen bij ons afstudeerders en promovendi over de vloer om een symposium te houden. Daar presenteerden ze de stand van hun onderzoek. Als kleine scholier keek ik mijn ogen uit. Het was enorm inspirerend.”
Mede door die fascinatie en de kennis die hij als kind al opdeed, ging het Waterman aan de TU voor de wind. Hij gaf als student zelfs al college over de microanalyse van organische verbindingen en bouwde een klein laboratorium voor zijn eigen proeven. Na een paar jaar studeren, vertrok hij naar de Verenigde Staten om civiele techniek en milieutechnologie aan het prestigieuze MIT en het Illinois Institute of Technology te studeren. “Dat was toen ook al een walhalla voor ingenieurs”, zegt hij terugblikkend. “Ze hadden daar schitterende laboratoria en er werd ongelooflijk hard gewerkt. Ik had het daar erg naar mijn zin.”
Terug in Nederland begon Waterman zijn eigen bedrijf Data Transmissie. “Ik hield me bezig met overdrachtsprocessen in de chemie.” Tot in de jaren zeventig verliep de carrière van Waterman voorspelbaar. Hij deed in het lab van zijn eigen bedrijf dagelijks scheikundige proeven.
Invloed
Toen kwam de vraag van de VVD of Waterman de politiek in wilde. “De Provinciale Statenfractie van VVD Zuid-Holland was op zoek naar een specialist op het gebied van milieutechnologie.” Waterman was nieuwsgierig naar de nieuwe mogelijkheid die de VVD hem bood. “Ik wilde de politiek in omdat ik dacht dat ik zo direct invloed kon hebben op hoe Zuid-Holland eruit zou zien. Dat sprak me heel erg aan.”
Inmiddels is hij het langstzittende Statenlid . hij werd acht keer achter elkaar gekozen. Vorig jaar kroonde dagblad Trouw hem tot beste Statenlid. “Ik denk dat ik zo goed functioneer, omdat ik a-politiek ben. Ik ben niet geïnteresseerd in politieke spelletjes. Ik denk als ingenieur alleen maar probleemgericht. Ik gebruik nog elke dag de dingen die ik geleerd heb aan de TU. Zoals analytisch denken, goed kunnen rekenen en heel oplossingsgericht te werk gaan. Het is mijn missie om Zuid-Holland beter maken en daar ben ik al die jaren mee bezig geweest. Niet met allerlei politieke spelletjes.”
Waterman verwierf vanaf de jaren tachtig landelijke bekendheid met zijn plannen om land te winnen door te bouwen met de natuur. Met dit ‘Plan Waterman’ verandert hij letterlijk het aangezicht van de Hollandse kust. “In Nederland is een schaarste aan ruimte, daarom is het verstandig om land te winnen op zee. Met mijn plannen herstellen we de historische kustlijn uit de zeventiende eeuw. Het land dat sindsdien verloren is gegaan door een rijzende zeespiegel en bodemdaling, winnen we terug op de zee.”
“Nederland heeft altijd terpen, dammen en dijken gebouwd”, zegt Waterman. “Er is nu sprake van innovatie. In mijn plannen zijn dijken niet langer dominant als bolwerken tegen de zee. Ik kies voor brede duinen en stranden in harmonie met de zee, met een minimum aan harde zeewerende elementen.”
Driehoek
Voor de kust van Hoek van Holland is inmiddels honderdvijftig hectare land gewonnen op zee. Het stuk heeft de vorm van een driehoek, die maar liefst achthonderd meter in zee steekt. “Een breed strand en een rij zeewerende duinen houden de zee op afstand”, zegt Waterman. “Op de driehoek worden zeshonderdvijftig nieuwe woningen en recreatieve voorzieningen (hotel, ondergronds parkeren, winkelcentrum) gebouwd en er is ook al een prachtig nieuw natuurgebied, de zogenaamde Kapittelduinen.”
Onder het strand en de duinenrijen zijn tot grote vreugde van Waterman de Delflandse hoofden verdwenen. “Dat zijn basalt strekdammen”, legt Waterman uit. “Als je op het strand van bijvoorbeeld Scheveningen staat, kun je zo een hele rij zien liggen. Die hoofden steken vanaf het strand loodrecht in zee. Ze waren bedoeld als rem op het zandtransport langs de kust. Maar ze hebben ook negatieve bijwerkingen. Je kunt er bijvoorbeeld niet langs zwemmen, omdat de stroming daar sterker is. Ze zorgen voor muisstromen, waardoor zand aflandig wordt getransporteerd. Bij Hoek van Holland hebben we al elf van de in totaal negenenzestig Delflandse hoofden onder het zand bedolven. De rest zal binnenkort volgen.”
Als tweede stap na de driehoeksuitbreiding van Hoek van Holland wordt binnenkort de kustlijn tussen de havenstad en Scheveningen-Noord onder handen genomen. Deze kustlijn van 21 kilometer, zal worden verbreed. Noorderlijker aan de Hollandse kust is IJmuiden al met een driehoek zeewaarts uitgebreid. Zo is de kust beter beschermd en is er een jachthaven met zeshonderdvijfentwintig ligplaatsen, restaurants, winkels, een hotel, een nautisch centrum en een natuurgebied. De laatste HISWA beurs werd in deze driehoek gehouden met veertigduizend bezoekers.
Zeehonden
Voor zijn plannen om te bouwen met de natuur kijkt Waterman verder dan Nederland alleen. “Beschavingen ontwikkelen zich op het grensvlak van water en land. Kijk maar naar buitenlandse steden als Hongkong, Shanghai, Jakarta, Manilla, Tokyo. Tachtig procent van de grote steden zit aan de kust en daar is vaak ook een schaarste aan ruimte en is landaanwinning de oplossing. Daarom adviseer ik vierendertig landen op het gebied van landaanwinning en kustveiligheid.”
Al voor de orkaan Katrina was Waterman in New Orleans, waar hij onder meer de instandhouding en vergroting van de wetlands voor de Mississippi-delta bepleitte ten dienste van natuurontwikkeling en kustbescherming. “Golven kunnen daar hun energie kwijt voordat ze de stad bereiken”, zegt het Statenlid.
De TU Delft maakt binnenkort bekend dat zij een hoogleraar ‘Bouwen met de natuur’ zal aanstellen. Waterman is daarover zeer verheugd. Zelf geeft hij incidenteel gastcolleges aan zeven universitaire instellingen, waaronder de TU Delft, en hij heeft ruim vijftienhonderd lezingen achter de rug. Waterman: “Als Statenlid en veelvoudig adviseur zit ik in een unieke positie en kan ik op deze manier heel veel doen.”
Waterman waardeert de enthousiaste reacties over zijn bouwen met de natuur. “Mensen willen graag op de nieuwe landaanwinningen wonen”, zegt het Statenlid. “Het zijn schitterende locaties. Ik ben er ook heel tevreden over dat de oude kustlijn stapsgewijs wordt hersteld. De uitbreidingen zijn heel goed voor de Nederlandse economie, maar ook voor het milieu. Bij bouwen met de natuur, gaan die twee samen. Bij Rotterdam, voor Europoort/Maasvlakte hebben wij al een stuk land gewonnen. Als voorloper van de Tweede Maasvlakte, de zogeheten Slufterdam. Daar treffen wij heel veel vogels, waaronder bonte strandlopers, scholeksters, kluten, lepelaars en voor het eerst visarenden aan in een natuurgebied aan de zuidkant. Voor het eerst in twintig jaar zijn daar twaalf wilde zeehonden gesignaleerd. Er is nu zelfs een speciaal uitkijkpunt gebouwd. Dat laat zien dat al deze plannen werken.”
Naam: Ronald Waterman
Woonplaats: Delft
Verliefd/Verloofd/Getrouwd: Getrouwd
Studie: Chemische technologie, milieutechnologie en civiele techniek (TU Delft, MIT en Illionois Institute of Technology)
Afgestudeerd: 1964
Loopbaan: Waterman richtte na zijn studie het bedrijf Data Transmissie op. In 1978 werd hij tot lid verkozen van de Provinciale Staten in Zuid-Holland. Inmiddels is hij het langstzittende Statenlid. Vanaf 1980 maakt Waterman zich hard voor bouwen in zee in harmonie met de natuur. Vorig jaar werd hij in Dagblad Trouw verkozen tot Statenlid van het jaar. Waterman is gastdocent aan zeven universiteiten en werkt in 34 landen.
Comments are closed.