Deze week staat ex-IO-er Sanne Kistemaker in het NRC met haar afstudeerproject ‘Piece of Family’, waarmee ze meedingt naar de Nederlandse Design Prijzen in oktober. Maar eigenlijk vindt ze het bedrijf Muzus dat ze met haar zus Neele is begonnen veel belangrijker.
Wat is de ‘Piece of Family’?
“Ik heb het ontwikkeld als afstudeerproject bij Vodafone. Het moest een communicatiemiddel worden waarmee ouderen in contact konden blijven met hun sms-ende kleinkinderen. Ik ben 25 jaar en ik wist niks van ouderen. Ik wilde weten hoe zij dachten. Daarvoor heb ik plaatjes gebruikt aan de hand waarvan ik met hen kon praten. Dat maakt het praten makkelijker dan een rechtstreeks interview. Met de informatie die ik zo verzamelde maakte ik het prototype dat eruit ziet als een boek met een ingebouwde scanner. Gebruikers kunnen met de hand een tekst schrijven, die scannen, en dan probleemloos online zetten op een soort familieweblog.”
Gaan jullie dit nu op de markt brengen?
“Nee. We gaan wel door met het proces, maar niet met dit product. Ons bedrijf Muzus wil bedrijven helpen bij het ontwerpproces. Wij willen de gebruiker terugbrengen in het ontwerpproces.”
Dat klinkt modieus.
“Veel bedrijven zeggen dat ze de gebruiker centraal stellen, maar ze kunnen dat niet waar maken. Ik zag het tijdens mijn stage. Bedrijven willen de gebruiker wel betrekken, maar ze weten niet wie het zijn, hoe ze te benaderen en hoe ze er bruikbare informatie uit moeten krijgen.”
En jullie wel?
“We hebben allebei de masterstudie design for interaction gedaan. Daar hebben we wel geleerd hoe je gebruikers moet benaderen en hoe je ze beter kunt leren kennen. We combineren die technieken nu in projecten.”
Bijvoorbeeld?
“We hebben in Utrecht voor het UMC een ontwerpopdracht begeleid over de polikliniek van de toekomst. We hebben daar twee dagen de wensen geïnventariseerd van verschillende gebruikersgroepen: artsen, patiënten en ondersteunend personeel. Natuurlijk krijg je dan ook met tegenstrijdige belangen en wensen te maken, maar dat is het startpunt voor veel ontwerpopdrachten. Er is altijd een oplossing te bedenken, als je maar creatief bent.”
Is er al interesse vanuit het bedrijfsleven?
“Bedrijven hebben zelf meestal geen mensen in dienst voor gebruikersonderzoek. Er is dus binnen het bedrijf geen expertise op dat gebied. Maar men wil er vaak wel extern mensen voor inhuren. Wij doen het gebruikersonderzoek dan op consultancybasis.”
Bedrijven zeggen vaak de gebruiker centraal te willen stellen, maar ik krijg niet de indruk dat dit ook gebeurt. Hoe kan dat?
“Ik denk dat men het wel wil, maar dat er in praktijk weinig van terecht komt. Mijn zus Neele zag dat bij de designafdeling van Philips. Vaak is het erg druk, en omdat men denkt ‘tijd is geld’, is de gebruiker de eerste die eruit vliegt.”
Wat is de ‘Piece of Family’?
“Ik heb het ontwikkeld als afstudeerproject bij Vodafone. Het moest een communicatiemiddel worden waarmee ouderen in contact konden blijven met hun sms-ende kleinkinderen. Ik ben 25 jaar en ik wist niks van ouderen. Ik wilde weten hoe zij dachten. Daarvoor heb ik plaatjes gebruikt aan de hand waarvan ik met hen kon praten. Dat maakt het praten makkelijker dan een rechtstreeks interview. Met de informatie die ik zo verzamelde maakte ik het prototype dat eruit ziet als een boek met een ingebouwde scanner. Gebruikers kunnen met de hand een tekst schrijven, die scannen, en dan probleemloos online zetten op een soort familieweblog.”
Gaan jullie dit nu op de markt brengen?
“Nee. We gaan wel door met het proces, maar niet met dit product. Ons bedrijf Muzus wil bedrijven helpen bij het ontwerpproces. Wij willen de gebruiker terugbrengen in het ontwerpproces.”
Dat klinkt modieus.
“Veel bedrijven zeggen dat ze de gebruiker centraal stellen, maar ze kunnen dat niet waar maken. Ik zag het tijdens mijn stage. Bedrijven willen de gebruiker wel betrekken, maar ze weten niet wie het zijn, hoe ze te benaderen en hoe ze er bruikbare informatie uit moeten krijgen.”
En jullie wel?
“We hebben allebei de masterstudie design for interaction gedaan. Daar hebben we wel geleerd hoe je gebruikers moet benaderen en hoe je ze beter kunt leren kennen. We combineren die technieken nu in projecten.”
Bijvoorbeeld?
“We hebben in Utrecht voor het UMC een ontwerpopdracht begeleid over de polikliniek van de toekomst. We hebben daar twee dagen de wensen geïnventariseerd van verschillende gebruikersgroepen: artsen, patiënten en ondersteunend personeel. Natuurlijk krijg je dan ook met tegenstrijdige belangen en wensen te maken, maar dat is het startpunt voor veel ontwerpopdrachten. Er is altijd een oplossing te bedenken, als je maar creatief bent.”
Is er al interesse vanuit het bedrijfsleven?
“Bedrijven hebben zelf meestal geen mensen in dienst voor gebruikersonderzoek. Er is dus binnen het bedrijf geen expertise op dat gebied. Maar men wil er vaak wel extern mensen voor inhuren. Wij doen het gebruikersonderzoek dan op consultancybasis.”
Bedrijven zeggen vaak de gebruiker centraal te willen stellen, maar ik krijg niet de indruk dat dit ook gebeurt. Hoe kan dat?
“Ik denk dat men het wel wil, maar dat er in praktijk weinig van terecht komt. Mijn zus Neele zag dat bij de designafdeling van Philips. Vaak is het erg druk, en omdat men denkt ‘tijd is geld’, is de gebruiker de eerste die eruit vliegt.”
Comments are closed.